ตอนที่886กลับบ้าน

ตอนที่886กลับบ้าน

ชลิตเห็นท่าทางของธามนิธิก็อดขำไม่ได้ สุดท้ายเลยหัวเราะออกมาดังลั่น " ฮ่าๆๆๆๆๆ …… "

แม้เเต่ปาณีเองก็ขำออกมาเหมือนกัน เหลือเพียงธามนิธิที่ยังยืนงงไม่รู้อิโหน่อิเหน่กับเขา " เเล้วนี่ขำอะไรกันอ่ะ ？สิ่งที่ฉันพูดเนี่ย มันน่าขำมากเลยรึไง ？"

ใครจะไปคิดว่า ชลิตจะรีบพยักหน้าหงึกๆตอบเขาทันที " ก็ใช่น่ะสิ ！นี่มันเป็นเรื่องที่ตลกที่สุด ที่ฉันเคยได้ยินมาของปีนี้เลยนะ ！ฮ่าๆๆๆๆ "

ปาณีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เม้มปากแอบขำกับเขาไปด้วย

ธามนิธิชักจะหมดความอดทนเเล้ว เขาเดินไปคว้าคอเสื้อของชลิตที่กำลังหัวเราะจนงอหาย เเละพูดกับเขาด้วยความโมโห " ไอ้หมอชลิต ！นายวอนหาเรื่องใช่มั๊ยห๊ะ ！เเล้วที่ฉันบอกให้นายมาช่วยตรวจดูปาณีเนี่ย มันตลกมากเลยรึไงวะ ？นายนี่มัน ... ！"

ชลิตยังไม่เลิกหัวเราะซะที จนธามนิธิเริ่มจะบันดาลโทสะ เขาส่งสายตาพิฆาตอันเยือกเย็นไปหาชลิตอีกครั้ง คราวนี้ชลิตรู้ทันทีเลยว่าสิ่งใดควรสิ่งใดมิควร เขารีบหันหลังกลับไป ไม่ยอมให้ธามนิธิได้เห็นว่าตัวเองกำลังแอบหัวเราะคิกคักอยู่

ในที่สุด ปาณีก็ดึงแขนธามนิธิให้เดินไปที่ประตู ระหว่างที่เดินไปนั้นเธอก็พูดกับเขาว่า " รีบไปเถอะค่ะ ！อายขายขี้หน้าเค้าจริงๆเลย ！"

ธามนิธิหันไปมองเธอด้วยสายตาที่ดูเจ็บปวดรวดร้าว " นี่ฉันทำให้เธออับอายเหรอ ？"

ธามนิธิพูดพลางหยุดฝีเท้าของตัวเองลง ปาณีเห็นเขาทำหน้าเศร้าแบบนั้นก็เลยต้องรีบตอบๆเขาแบบขอไปที " คุณจะทำให้ฉันรู้สึกอับอายได้ยังไงกันล่ะคะ ？ฉันก็เเค่อยากกลับเร็วๆก็เเค่นั้นเอง ！"

หลังจากพูดประโยคนั้นออกไป เธอก็ได้เห็นสีหน้าของใครบางคนเริ่มดูสดใสขึ้นมาเเล้ว จากทีเเรกที่ดูเหมือนท้องฟ้าอันมืดครึ้ม เเล้วจู่ๆฟ้าก็โปร่งขึ้นมาในทันที ！หญิงสาวกรอกตาบนเบาๆก่อนจะรีบเดินต่อไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ！

" ที่รัก ！รอฉันด้วยสิ ！ทำไมเธอต้องรีบเดินด้วยเนี่ย ？ระวังๆลูกในท้องหน่อยจะได้มั๊ย ！" ทว่าเมื่อประโยคนี้หลุดออกจากปาก มันทำให้ธามนิธิถึงกับรู้สึกผิดที่พูดมันออกไปเพราะเขาได้เห็นปาณีกำลังยืนจ้องมาที่เขา ด้วยสายตาที่ดูเศร้าสอยห่อเหี่ยว

" หัวใจของคุณในตอนนี้ มันมีเเต่เรื่องลูกที่อยู่ในท้องฉันใช่มั๊ย ？เอะอะคุณก็เเคร์แต่ลูก หรือไม่บางที ที่คุณตามหาฉันก็เเค่เพราะว่าฉันท้อง อย่างนั้นใช่มั๊ย ？"

เมื่อได้ฟังที่ปาณีตัดพ้อด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนั้น ธามนิธิก็รู้สึกผิดที่พูดมันออกไป " ไม่ใช่แบบนั้น ！มันจะเป็นเพราะว่าเธอท้องฉันก็เลย …… เห้อ เธออย่าคิดฟุ้งซ่านจะได้ไหม ？มันไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้นหรอก ！เฮ้อ …… "

แต่ปาณียังคงดันทุรังที่จะพูดต่อไป " เเล้วเมื่อกี้คุณพูดอะไร คุณก็วนๆเวียนๆอยู่แต่กับเรื่องลูก ！ฉันดูเเล้วว่าคุณก็เเค่ทำเพื่อลูก คุณถึงได้ตามหาฉัน ！ฉันคิดว่า ฉันไปหานภันต์จะดีกว่า อย่างน้อยเขาก็ไม่รังเกียจฉัน ！"

ปาณีพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะกดโทรหานภันต์ เเต่ยังไม่ทันได้ระวังก็ถูกธามนิธิมาเเย่งเอามือถือของเธอไปเสียก่อน พอหันไปเห็นอีกที ปาณีก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้ ธามนิธิสูดหายใจเข้าไปลึกๆ ก่อนจะพูดกับเธอว่า " ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ ！จะมีหรือไม่มีลูก สำหรับฉันมันก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย ！เพราะคนที่ฉันแคร์ก็คือเธอ ！ไม่ใช่ลูกในท้องของเธอ …… "

เมื่อได้เห็นท่าทางกระตือรือร้นของเขาที่พยายามจะอธิบายให้เธอฟัง ปาณีก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที หากแต่เธอยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าของเธอยังคงฉายเเววของความขมขื่น รวมถึงสายตาของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ！

จนในที่สุด ธามนิธิก็จนมุม เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป " เอาล่ะ จะต้องให้ทำยังไงเธอถึงจะเชื่อว่าฉันไม่ได้ตามหาเธอเพราะเรื่องลูกน่ะ ！"

ปาณีมองดูชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้านิ่งอย่างหมดหนทางอยู่เบื้องหน้า เเต่ใจเธอกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เพราะนั่นมันเสเเสร้งทั้งเพ เมื่อนึกถึงตลอดหลายวันมานี้ที่เธอต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด เธอจึงไม่คิดที่จะให้อภัยเขาในตอนนี้ ！

แต่ที่ผ่านมา ก็เป็นเพราะผู้ชายคนนี้ ที่ทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาร้องไห้จนเหนื่อยล้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เธอกำลังเเพ้ท้องอย่างหนักหน่วง คุณอาก็ไม่อยู่เคียงข้างเธอ นี่ทำให้ปาณีถึงกับจำฝังใจเลยทีเดียว ！

ได้เห็นสีหน้าที่เธอแสดงออกมา ธามนิธิก็รู้สึกจนปัญญาเเต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี เพราะทั้งหมดนี้มันก็เป็นความผิดของเขาเอง เเต่ถ้าขืนปล่อยให้ความคับข้องใจนี้มันยังคงอยู่ต่อไป มันต้องไม่ดีกับอนาคตของพวกเขาเป็นแน่ ！

เพราะฉะนั้น ธามนิธิคงทำได้เพียงลดทิฐิอัตตาของตัวเองลงมา เเละดูเเลเอาใจใส่ปาณีให้มากๆ " เอาเป็นว่า พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ！"

！