ตอนที่887อบรมสั่งสอน

ตอนที่887อบรมสั่งสอน

ธามนิธิที่บัดนี้เสมือนเป็นลูกชายอันไร้ตัวตนของคุณแม่ กำลังยืนซาบซึ้งกับภาพแม่สามีเเละลูกสะใภ้ ที่พูดคุยกันอย่างกระหนุงกระหนิงอยู่ตรงนั้น เเต่แล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบที่เเเขนขึ้นมา เพราะเพิ่งโดนแม่รุมสะกำไปเมื่อสักครู่นี้

เเต่เขาก็รู้ตัวดีว่าเขาน่ะมันสมควรโดนเเล้ว ！เมื่อไม่เห็นแม้เเต่เงาของจันวิภา ธามนิธิจึงอดสงสัยไม่ได้เลยเดินเข้าไปถามน้าลำมุง " น้าลำมุง พี่สาวผมล่ะครับ ？พี่ไม่ได้กลับมาพร้อมคุณแม่เหรอครับ ？"

น้าลำมุงส่ายหัว " น้ากับคนขับรถไปรับคุณนายออกจากโรงพยาบาล ！เเต่คุณจันวิภาถูกคุณผู้ชายมารับตัวไปแล้วค่ะ เหมือนกับว่าจะหาตัวคุณเวทัสพบเเล้ว เเละพี่สาวของคุณก็คงกลัวว่าคุณผู้ชายจะลงไม้กับมือกับคุณเวทัส ก็เลยรีบกลับไปน่ะค่ะ ！"

เมื่อนึกถึงเวทัส แววตาของธามนิธิก็ดูอึมครึมขึ้นมาทันที เขาหันไปมองปาณีที่กำลังถูกคุณแม่พูดคุยชี้เเนะเกี่ยวกับความพร้อมในการเป็นแม่ให้แก่เธอ สายตาคู่นั้นช่างดูลึกลับซับซ้อนยากแท้หยั่งถึง ริมฝีปากเขาขยับเล็กน้อย เเต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา ธามนิธิได้เเต่ยืนฟังสองสาวสนทนากันอยู่เงียบๆ

ผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ล้วนเป็นผู้หญิงที่เขารักยิ่งชีวิต คนหนึ่งคือแม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่ อีกคนคือแม่ของลูกเขา เมื่อได้เห็นความสัมพันธ์ของคนทั้งสองเป็นไปด้วยความราบรื่น ทำให้ธามนิธิอดที่จะอิจฉาไม่ได้ ถึงเเม้ว่าเขาจะรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เเต่ก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไร

" ปาณี อย่าหาว่าแม่จุกจิกจู้จี้เลยนะ ผู้หญิงอย่างเรา การอยู่เดือนเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆเลยรู้ไหม จะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ รู้หรือเปล่า ？อีกอย่าง การเลี้ยงลูกเป็นไปได้เลี้ยงด้วยนมแม่น่ะดีที่สุดแล้ว นมแม่จะทำให้เด็กมีสุขภาพแข็งแรง ไม่เจ็บไม่ป่วย แล้วก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาลบ่อยๆ ！"

" แม่คะ เรื่องพวกนี้หนูทราบหมดแล้วล่ะค่ะ แล้วหนูก็ทำเรื่องดรอปเรียนไปแล้วค่ะ เพื่อจะได้มีเวลาดูแลลูกด้วยตัวเองอย่างเต็มที่ ！" ปาณีพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

คุณแม่รู้สึกพึงพอใจในทัศนคติของปาณีเป็นอย่างมาก จากนั้นจึงรีบพยักหน้าพลางส่งยิ้มให้เธอ " มันต้องแบบนี้สิ ！ไม่อย่างนั้นความกดดันจากการเรียนมันจะส่งผลต่อเธอและลูกในท้องด้วย ！เเต่เธอวางใจได้ รอจนลูกเธอคลอดออกมาเเล้วแม่จะช่วยเธอเลี้ยงเอง ถึงตอนนั้นเธอก็กลับเข้าไปเรียนต่อได้ตามปกติ เธอเองก็ยังสาวยังเเส้ อะไรที่แม่ช่วยได้แม่ก็ยินดีจะช่วยเธอเต็มที่เลยนะ …… "

เมื่อได้ยินทั้งคู่กำลังถกกันเรื่องอนาคตใครจะเป็นคนดูเเลลูก ธามนิธิถึงกับหมดคำพูดเลยทีเดียว เพราะตอนนี้เธอเพิ่งจะตั้งท้องอ่อนๆได้เดือนกว่าๆเท่านั้น ลูกยังไม่มีพัฒนาการไปถึงไหนเลย การมาพูดเรื่องพวกนี้ในตอนนี้มันดูจะเร็วไปมาก

" แม่ ลูกผมเพิ่งจะได้เดือนกว่าๆเองนะครับ มาพูดเรื่องนี้ตั้งเเต่ตอนนี้มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับแม่ ？" ธามนิธิอดไม่ไหวเลยบ่นพึมพำออกมา

เเล้วทันใดนั้น ลูกมะเหงกก็เขกโป๊กๆลงมาที่หัวของธามนิธิ ！จากนั้นสายตาอันโกรธเกรี้ยวจากหญิงชราที่ยืนอยู่ข้างๆก็หันมาจ้องอยู่ที่ชายหนุ่ม " แก ไอ้ตัวดี ไปยืนตรงโน้นเลยไป ！" แกมายุ่งอะไรด้วยห๊ะ ！ฉันเป็นคนเลี้ยงดูแกมา แกน่ะไม่รู้หรอกว่าการที่ผู้หญิงจะมีลูกสักคน มันต้องลำบากแค่ไหน ！"

ปาณีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามไปกับเขา มิหนำซ้ำยังซ้ำเติมอีก " ใช่ค่ะ ！ตอนแพ้ท้องเป็นอะไรที่ทุกข์ทรมานมากจริงๆ แถมคุณอาก็ยังจะหย่ากับหนูอีก ตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะลูกในท้องหนูก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ！"

เมื่อได้ยินที่ปาณีพูด คุณแม่ก็หันไปรัวมะเหงกใส่ธามนิธิอีก ！อีกฝ่ายที่กำลังยืนทำอินโนเซ็นต์โดนแพ่นกบาลโป๊กๆอยู่นั้น ได้แต่ก้มหัวมุดหน้าส่งเสียงวิงวอน เเต่ถึงกระนั้นก็มิอาจทำให้คุณแม่รามือจากเขาไปได้

คุณแม่สาดสายตาจ้องเขม็งไปที่ใครบางคนที่เป็นผู้กระทำผิด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง " ปาณียังถือว่าใจกว้างนะ ！ที่ยังยอมยกโทษให้แกน่ะไอ้ลูกเวร ！ถ้าหากเป็นฉันล่ะก็ ฉันจะไม่มีวันมายุ่งเกี่ยวข้องเเวะอะไรกับแกอีกเด็ดขาด ！ถึงตอนนั้น แกจะไม่มีแม้แต่ที่ๆให้แกมายืนร้องไห้อย่างแน่นอน ！แล้วแกจะยังยืนบื้ออยู่ทำไมอีก ？ทำไมไม่รีบไปขอโทษปาณี ！อีกอย่างหนึ่งนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลานของฉัน ไม่ต้องรอให้ปาณีเอ่ยปากหรอก ฉันนี่แหละที่จะไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่ ！"

เมื่อถูกแม่บังเกิดเกล้าขู่เค้นคอเอาแบบนี้ ธามนิธิจึงค่อยๆเดินเข้าไปยืนข้างๆปาณี ก่อนจะพูดเสียงอ่อย " ที่รัก ！ ผมผิดไปแล้ว ！เธอ ยกโทษให้ฉันได้ไหม ！ฉันสัญญาว่ามันจะไม่มีครั้งต่อไปอย่างแน่นอน ！"

แต่ยังไม่ทันที่ปาณีจะได้ตอบโต้ ก็เหมือนมีอะไรลอยมากระทบที่ก้นของธามนิธิดัง " ป้าบ ！！" เจ้าของเท้าข้างนั้นก็คือแม่ผู้ให้กำเนิดเขานั่นเอง " เมื่อก่อนแกดูจะเป็นคนพูดจาฉะฉานนะ มาตอนนี้ทำไมจู่ๆถึงได้พูดจาตะกุกตะกักแบบนี้ไปได้ ？แล้วอะไรคือจะไม่มีครั้งต่อไปอย่างแน่นอน ？นี่แกยังคิดจะมีครั้งต่อไปอีกอย่างนั้นรึ ？ถ้าเกิดมันมีครั้งต่อไปขึ้นมาจริงๆล่ะก็ คนที่จะต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ก็ต้องเป็นแก ฉันจะเอาปาณีมาเป็นลูกสาวฉันแทน ！"

พูดจบเธอก็ดึงมือปาณีมาจับกุมเอาไว้เเน่น ประหนึ่งเหมือนกลัวว่าปาณีจะหนีหายไปยังไงยังงั้น ก่อนหน้านี้ปาณีดูจะมีความสุขที่ได้เห็นคุณอาถูกบีบให้ยอมรับกับความพ่ายแพ้ เเต่มาถึงตอนนี้ เธอกลับเริ่มรู้สึกอึดอัดใจจนทำตัวไม่ถูก

" แม่คะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ！คุณอาก็รู้ตัวเเล้วว่าเขาทำผิดพลาดไปแล้ว ！แต่หนูเองก็มีส่วนผิดด้วยเหมือนกันค่ะ ！" สุดท้ายปาณีก็พยายามขอร้องวิงวอนแทนคุณอา

ธามนิธิเห็นแบบนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งใจในตัวปาณีเป็นอย่างมาก " ปาณี …… "

คุณแม่ได้เห็นดังนั้นก็เผยอยิ้มออกมา " เอาล่ะ ปาณีอุตส่าห์ออกรับให้แกขนาดนี้เเล้ว ฉันมองหน้าปาณีก็รู้ว่าเธอยังปรานีแกนะ ！เเต่ยังไงซะ แกก็อย่าไปก่อเรื่องอะไรให้เธอขุ่นเคืองใจอีกล่ะ เข้าใจมั๊ย ？"

！

！