ตอนที่889 ตัดใจไม่ลง

ตอนที่889 ตัดใจไม่ลง

เวทัสมาปรากฏตัวอย่างฉับพลันต่อหน้าปาณี แววตานิ่งเรียบอึมครึมชวนอึดอัดกำลังเพ่งมองมาที่เธอ ปาณีนิ่งเงียบไม่พูดจา เเต่เเล้วเมื่อหวนนึกไปถึงความห่วงใยที่เขาเคยมีให้เธอ ปาณีก็ยังคงเลือกที่จะเงียบนิ่งทำเป็นไม่สนใจเขา

ทีเเรกเวทัสคิดว่าเมื่อปาณีได้เห็นเขาคงรู้สึกประหลาดใจหรือละอายใจ อะไรทำนองนั้น ทว่าปาณีกลับทำเป็นเฉยเมยใส่เขา นั่นทำให้เวทัสโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถึงขั้นเดินย่างสามขุมก้าวไปหาเธอ เขายืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาอันเกรี้ยวกราดเเละน่ากลัว

กว่าปาณีจะหาโอกาสออกมาอาบแดดรับลมอย่างสบายใจแบบนี้ได้ ก็ต้องอาศัยจังหวะที่คุณอาไปจัดการงานที่บริษัทนี่แหละ ดังนั้นต่อให้มีคนมายืนทำท่าโมโหโทโสจ้องเธอ เธอก็หาได้สนใจไม่

แต่เมื่อฉุกคิดได้ว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเขา ปาณีจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นทักทายเวทัส ที่กำลังดูเหมือนโกรธเธออย่างเอาเป็นเอาตาย " เวทัส นายยืนจ้องอะไรของนายอ่ะ ？"

เมื่อถูกตะคอกถามแบบนั้น เวทัสถึงกับชะงักด้วยความประหลาดใจไปชั่วครู่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เห็นปาณีกำลังจะเดินอ้อมตัวเองเพื่อกลับเข้าไปในบ้าน

แล้วทันใดนั้น เวทัสรีบยื่นมือออกไปคว้าเเขนปาณีที่พยายามจะเดินหนีเอาไว้ได้ ชายหนุ่มสูดหายใจลึกก่อนจะพูดด้วยเสียงอันหยาบกระด้าง " ปาณี เธอจะไม่พูดอะไรกับฉันสักหน่อยเหรอ ？"

" พูดเหรอ ？พูดอะไรอ่ะ ？" ปาณีไม่เข้าใจกับคำถามของเวทัส " นี่เวทัส นายคิดว่าเราสองคนยังมีอะไรที่ต้องพูดกันอีกเหรอ ？อีกอย่าง นายเห็นฉันเเต่กลับไม่พูดจาทักทายฉันสักคำ ！ดูท่าฉันคงต้องหาโอกาสคุยกับเเม่ของนายเรื่องมารยาทแย่ๆของนายสักหน่อยเเล้ว "

" เดี๋ยวนี้เธอถึงกับวางมาดบาตรใหญ่ใส่ฉันเเล้วอย่างนั้นรึ ？" เวทัสพูดด้วยเสียงอันเยือกเย็น ราวกับความเยือกเย็นนั้นสามารถเเผ่ซ่านเข้าไปถึงกระดูกของเธอเลยก็ว่าได้ ปาณีได้เเต่ยืนนิ่งอึ้งมองหน้าเวทัส เฉกเช่นคนแปลกหน้าก็ไม่ปาน

ทั้งคู่ยืนจ้องตากันอยู่นานสองนาน เเต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จังหวะที่เวทัสกำลังจะพูดอะไรขึ้นมาสักอย่าง ก็พลันได้ยินเสียงของน้าลำมุงที่กำลังจะเดินมาทางนี้พอดี " คุณชายเวทัส คุณชายเวทัสอยู่ไหนคะ ？"

เวทัสรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรจะอยู่ตรงนี้นาน เขาหันไปมองค้อนขวับใส่ปาณีก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป

ปาณียืนอยู่ตรงนั้นมองดูเบื้องหลังของเวทัสที่ค่อยๆเดินลับตาจากไป ก่อนจะบ่นพึมพำออกมาเบาๆ " ประสาท ！"

หลังจากพูดจบเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเเล้ว เเละกลับไปเอนกายนอนเล่นในสวน อาบแดดอย่างสบายใจเฉิบต่อไป ระหว่างที่นอนเล่นก็ลุกขึ้นมาจิ้มผลไม้ใส่เข้าปากอย่างเพลิดเพลินอุรา ！

เเต่ขณะที่กำลังนอนอาบแดดอยู่ดีๆ จู่ๆเธอก็รู้สึกพะอืดพะอมคลื่นไส้เหมือนจะอาเจียนขึ้นมา ปาณีรีบเอามือปิดปากลุกวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

" คุณยาย คิดถึงจังเลยครับ ！คุณยายคิดถึงผมรึเปล่า ？" เวทัสทำท่าประจบประเเจง ออดอ้อนใส่คุณยายของเขา ด้วยความที่แม่ของจันวิภาเป็นคนเลี้ยงดูเวทัสมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ดังนั้นความผูกพันระหว่างยายหลานยิ่งไม่ต้องพูดถึง

คุณยายลูบหัวเขาอย่างรักใคร่เอ็นดู " แกยังจะมาพูดดีอีกนะ กลับประเทศมาตั้งนานเเล้ว เเต่ก็ไม่คิดจะกลับมาหายายที่บ้านเลย ！ยายล่ะเสียใจจริงๆ …… "

ได้ยินดังนั้น เวทัสจึงรีบเข้าไปโอ๋คุณยายทันที " เปล่าสะหน่อยครับ ！ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องที่กองทัพผมก็คงรีบกลับมาหาคุณยายเป็นคนเเรกอยู่เเล้วล่ะครับ "

ขณะที่สองยายหลานกำลังพูดคุยกันอย่างหน้าชื่นตาบาน จู่ๆปาณีก็วิ่งเอามือปิดปากโผล่พรวดเข้ามาก่อนจะพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ ทำเอาเวทัสถึงกับยืนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่นานจากนั้นก็ได้ยินเสียง " โอ้กกกกก โอ้กกกกก " เสียงคนอาเจียนดังลอดออกมาจากห้องน้ำ

เมื่อเห็นท่าไม่ดี คุณแม่จึงรีบลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำทันที เเล้วก็ได้เห็นปาณีที่กำลังเกาะขอบชักโครกอ้วกแตกอ้วกแตนอยู่ " ไอ้หย่ะ เป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ？ทำไมถึงได้เเพ้หนักขนาดนี้ล่ะลูก ？แม่จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ！"

หลังจากพูดจบ คุณแม่ก็ค่อยๆลูบหลังให้ปาณีเบาๆ เพื่อทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

ปาณีอาเจียนอย่างหนักจนตาพร่าเบลอไปหมด ถึงตอนนั้นเธอแทบจะไม่สนใจในการปลอบประโลมจากคุณแม่เลย หญิงสาวได้เเต่นั่งตัวอ่อนปวกเปียกอยู่ที่พื้น โดยที่มีน้ำย่อยเปรี้ยวๆจากกระเพาะอาหารวิ่งขึ้นมาที่ลำคออย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้เธอแทบจะต้องตะกายลุกมาเกาะขอบชักโครกอาเจียนอยู่ตลอดเวลา

ในตอนนั้นเอง น้ำอุ่นแก้วหนึ่งถูกยื่นเข้ามาจากทางฝั่งขวามือของเธอ ปาณียื่นมืออันไร้เรี่ยวเเรงไปรับแก้วน้ำนั้นมาจิบดื่ม เเละพยายามออกเเรงกดชักโครกให้ชำระล้างสิ่งที่เธอได้อาเจียนออกมา

จากนั้นมือใหญ่ๆคู่หนึ่งได้ยื่นเข้ามาพยุงตัวเธอให้ลุกขึ้น ปาณีสิ้นไร้เรี่ยวแรงฟุบตัวโยกเยกอยู่บนตัวคนๆนั้น แล้วอยู่ๆเธอก็พลันได้กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย ทันทีที่ปาณีลืมตาขึ้นมองก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่ได้เห็น เพราะคนที่กำลังพยุงตัวเองอยู่นั้นกลับกลายเป็นเวทัสไปเสียได้ ปาณีอยากจะผลักเขาออกไปให้พ้นๆเเต่ด้วยความที่ตัวเองนั้นไม่มีเรี่ยวเเรง จึงไม่สามารถจะผลักเขาออกไปได้

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเวทัสกลับเปลี่ยนเป็นมึนตึงในทันที ชายหนุ่มมองจ้องหน้าเธอด้วยความเซ็ง เเต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังยืนกรานที่จะพยุงปาณีเดินไปถึงที่โซฟาจนได้