ตอนที่891 ฝากท้อง

ตอนที่891 ฝากท้อง

เมธชนันหัวเราะยิ้มแย้มอย่างเบิกบานใจ " คุณแม่ครับ ถ้าจะขอฝากท้องกับคุณแม่สักมื้อ คุณแม่จะต้อนรับผมมั๊ยน๊า ？"

" ด้วยความยินดี ！ต้องต้อนรับสิจ๊ะ ！เธอน่ะเป็นคนที่ฉันอยากเลี้ยงข้าวจะเเย่ แต่หาตัวยากจริงๆ ！" คุณแม่พูดพลางลุกขึ้นยืนทักทายเเละทำท่าต้อนรับเมธชนัน " ธามนิธิ ดูแลต้อนรับชนันให้ดีๆล่ะ เดี๋ยวแม่จะไปบอกน้าลำมุงสักหน่อยว่าให้ซื้อของโปรดของชนันมาเยอะๆ "

ธามนิธิเหลือบไปมองเมธชนัน ซึ่งกำลังมองจ้องปาณีตาไม่กระพริบ ตาของธามนิธิเริ่มเปล่งประกายส่องเเสง จากนั้นจึงแกล้งทำเนียนเดินไปยืนบังตัวปาณีไว้ ก่อนจะส่งยิ้มพูดทักทาย" ชนัน ลมอะไรหอบนายมาถึงนี่ได้ล่ะเนี่ย ？ทำไมไม่ส่งข่าวบอกฉันสักหน่อย ฉันจะได้ออกไปรับนาย ！"

ชนันค่อยๆถอนสายตาออกจากปาณี ก่อนจะหันไปยิ้มตอบ " ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็เเค่นึกขึ้นมาได้ว่า อยากมาเที่ยวหานายที่เมืองชยุตสักหน่อย ！"

" จอมพลนรเทพท่านเป็นยังไงบ้าง สุขภาพแข็งเเรงดีใช่ไหม ？ฉันยังคิดอยู่ว่าจะไปเยี่ยมท่านที่ปักกิ่งอยู่พอดี " ธามนิธิพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เเละไม่พูดถามต่อถึงเหตุผลที่แท้จริงที่เขามาเมืองชยุต

เมธชนันไม่ตอบคำถามของธามนิธิ เเต่กลับหันไปพูดกับปาณี " ปาณี เราได้เจอกันอีกเเล้วนะ ทำไมสีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเลยล่ะ ธามนิธิคงไม่ได้เกรี้ยวกราดใส่เธอใช่มั๊ย ？"

เมื่อประโยคนั้นหลุดจากปากของเมธชนัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็อึมครึมขึ้นมาทันที

ปาณีรีบแสดงอาการกลบเกลื่อน " เปล่าค่ะ คุณอาไม่ได้เกรี้ยวกราดใส่ฉันเลยค่ะ ฉันก็เเเค่ …… "

ยังไม่ทันที่เธอจะได้อธิบายจนจบ ธามนิธิก็ทำพูดทีเล่นทีจริงขึ้นมาว่า " ชนัน นายดูจะเป็นห่วงเป็นใยปาณีมากเป็นพิเศษเลยนะ ？"

เมธชนันยิ้มเจื่อนๆ " เปล่าสักหน่อย ！ฉันก็เเค่ล้อเล่นเฉยๆน่ะ เห้ย ธามนิธิ ！เดี๋ยวนี้หยอกนิดหยอกหน่อยก็ไม่ได้เลยรึไง ？"

ปาณีเริ่มสัมผัสถึงบรรยากาศอันคุกรุ่น ซึ่งมันออกจะดูแปลกๆอยู่สักหน่อย เธอเลยลุกขึ้นยืนพูดกับธามนิธิ " คุณอาคะ ฉันจะขึ้นไปข้างบน เอนหลังนอนพักสักหน่อยนะคะ "

ธามนิธิรีบก้าวไปข้างหน้าและช่วยพยุงเธอ " เดี๋ยวผมพาคุณขึ้นไปข้างบนเอง "

" เเต่ว่า …… " ปาณีพูดจาอ้อมแอ้มพร้อมกับหันไปมองเมธชนันที่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกว่าการทิ้งให้เเขกผู้มาเยือนอยู่ตามลำพังคนเดียวในห้องนั่งเล่น มันออกจะดูไร้มารยาทอยู่สักหน่อย

" ไม่เป็นไรหรอก ชนันไม่ใช่คนอื่นคนไกล ！ใช่มั๊ย ชนัน นายรออยู่นี่แป๊ปหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันมา " เมื่อพูดจบ ธามนิธิก็ประคองปาณีเดินขึ้นไปข้างบนบ้าน

" เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฟังฉันเเล้วเหรอ หืม ？" ธามนิธิพูดเสียงทุ้ม

เมื่อเริ่มรู้สึกได้ว่าธามนิธิดูไม่ค่อยปกติ ปาณีจึงรีบหุบปากอย่างรู้กาลเทศะ เเล้วค่อยๆเดินขึ้นไปเงียบๆ จนเข้ามาถึงในห้องนอน เธอคิดว่าเดี๋ยวเขาก็คงจะรีบลงไปข้างล่าง เเต่ที่ไหนได้คุณอากลับยังเดินวนๆเวียนๆอยู่กับเธอแบบนั้น ไม่ยอมไปไหน

ธามนิธิมัวเเต่ง่วนอยู่กับการรินน้ำ เสิร์ฟชา เเถมยังมาคอยจัดผ้าห่มให้กับปาณี ทำเอาเธอสงสัยจนอดที่จะถามไม่ได้ " คุณอา ไม่อยากลงไปข้างล่างใช่มั๊ยคะ ？"

ธามนิธิแสดงท่าทางที่ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น เเละพยักหน้าเเบบเซ็งๆ

ปาณีถามด้วยความไม่เข้าใจ " คุณอากับเมธชนัน ไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกันหรอกเหรอ ？ต่อให้เขาทำผิดต่อคุณ คุณก็จะไม่ …… ทำไมจู่ๆมันถึงเปลี่ยนไปล่ะคะ ？"

เมื่อปาณีเริ่มชักจะกลายเป็นเจ้าหนูจำไม ธามนิธิเลยรีบพูดตัดบท " เอาล่ะๆ ！เธอไม่ต้องถามเเล้ว ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ โอเคมั๊ย ？"

พูดจบเขาก็รีบตรงไปที่ประตูทันที

ปาณีนอนอยู่บนเตียง ปากก็บ่นพึมพำอยู่คนเดียว " แปลกคนจริงๆ ！เมื่อกี้เพิ่งพูดเองว่าไม่อยากลงไป พอถามว่าทำไม ก็ไม่ตอบ "

เเต่ใครจะไปคิดว่าคุณอาจะเดินย้อนกลับมาอีก ปาณีที่ถูกจับได้ว่าแอบนินทาคุณอา ได้เเต่ทำหน้าเจื่อนยิ้มแหยๆใส่ธามนิธิที่เดินกลับเข้ามาในห้อง จากนั้นเธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน " คุณอา ทำไมกลับมาอีกล่ะคะ ？ลืมอะไรรึเปล่าคะ ？"

ธามนิธิเเสร้งมองเธออย่างโกรธๆ พร้อมกับพูดด้วยเสียงราบเรียบ " ถ้าเกิดเธอรู้สึกไม่ดีขึ้นมา ก็เรียกฉันนะ เข้าใจมั๊ย ？"

ปาณีถึงกับกรอกตาบนเบาๆก่อนจะพูดว่า " คุณอาคะ แล้วคุณอยากช่วยฉันอาเจียนรึเปล่า ? ต่อให้ฉันตะโกนเรียกคุณ มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะคะ ？"