ตอนที่892 ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ตอนที่892 ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ธามนิธิละสายตาจากการอ่านเอกสารใน iPad เเละหันกลับมามองที่หญิงสาว ที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใจเขาเต้นตึกตักๆไม่เป็นจังหวะ " เธอนอนหลับนานจังเลย จะเป็นอะไรหรือเปล่า ？ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเธอขนาดนี้นะ ？"

เขายื่นมือออกไปตบที่แก้มของปาณีเบาๆ " ปาณี ตื่นๆ ปาณี ！"

ทว่าปาณีส่งเสียงพึมพำออกมานิดหนึ่งเเละโบกปัดมือของเขา จากนั้นจึงหันกลับไปหลับต่อ

ทันใดนั้นเอง ธามนิธิเหมือนจะตกใจจนช็อค เขารีบวิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ปากก็ร้องตะโกนไปด้วย " แม่ น้าลำมุง ออกมาเร็วๆครับ ！"

สองคนที่ถูกเขาตะโกนเรียกชื่อ รีบเดินออกมาด้วยความร้อนใจ คุณแม่รีบเดินจนเกือบจะไปชนโต๊ะน้ำชาเข้าให้อยู่เเล้ว เมื่อได้เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของลูกชาย จึงรีบถามเขาว่า " ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น ？ธามนิธิ เสียงแกตะโกนเรียกเเม่เหรอ ？"

" อืม ครับแม่ ！" ธามนิธิรีบพยักหน้าอย่างร้อนใจ " ปาณีนอนหลับไปตั้งหลายชั่วโมง ผมเขย่าตัวปลุกให้ตื่นก็ไม่ตื่น ！แม่ เธอจะเป็นอะไรรึเปล่าครับ ？"

เมื่อคุณแม่ได้ยินก็ถึงกับหัวเราะออกมา เเล้วจึงหันไปหาน้าลำมุงที่ก็อดขำไม่ได้เช่นเดียวกัน " เธอดูสิ ทำไมฉันถึงเลี้ยงลูกมาได้ซื่อบื้อขนาดนี้ ！ให้ตายเถอะ ทำไมฉันต้องมายืนประจันหน้ากับอิตาทึ่มที่ไหนก็ไม่รู้ มันช่างดูไม่เหมือนลูกชายผู้เฉลียวฉลาดกล้าหาญของฉันเลยนะ ！"

ธามนิธิไม่ได้โกรธเมื่อโดนแม่แกล้งหยอกเข้าให้แบบนั้น เเต่เขายังคงถามไม่หยุด " แม่ ปาณีจะเป็นอะไรรึเปล่าครับ ？ผมต้องปลุกเธอมั๊ยครับ ？แม่อย่าขำสิ รีบบอกผมมาเร็วๆ "

คุณแม่พูดไปยิ้มไป " ผู้หญิงที่อยู่ในระหว่างการตั้งครรภ์จะรู้สึกอ่อนเพลีย เหนื่อย เเละก็ง่วงนอนตลอดเวลา ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติ ！แกอย่าได้ไปกวนเธอเชียวนะ ไม่ต้องไปเขย่าปลุกเธอให้ตื่น ！ปาณีผู้น่าสงสาร ตั้งเเต่เริ่มตั้งท้องก็ต้องไประเหเร่ร่อน ตกระกำลำบาก ตอนนี้ก็ให้แกได้นอนพักผ่อนสบายๆเถอะลูก ！"

เมื่อคุณแม่พูดจบ ก็เห็นธามนิธิได้แต่ยืนนิ่ง จึงกล่าวด้วยเสียงอันทุ้มต่ำต่อไปว่า " แม่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน แกจะเชื่อที่แม่พูดหรือเปล่าล่ะ ？เมียแกไม่เป็นอะไรหรอก รีบขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนปาณีเถอะ "

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของแม่ ธามนิธิก็รีบเดินดุ่มๆขึ้นบันไดไปในทันที โดยไม่หันกลับมามองที่แม่เลย คุณแม่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดพ้อด้วยความน้อยใจ " ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่า ไอ้เจ้าลูกชายคนนี้ เหมือนฉันไม่ได้เลี้ยงมันมากับมือฉันอย่างนั้นแหละ "

น้าลำมุงดึงมือคุณแม่ให้นั่งลงบนโซฟา เธอฝืนยิ้มพูดกับคุณแม่ " คุณนายคะ ！อย่าโมโหไปเลยค่ะ ！พอได้เห็นธามนิธิกับปาณีกลับมาดีกันเหมือนแต่ก่อน คุณนายกลับจะมาน้อยใจลูกชายสะอย่างนั้น ！ "

คุณแม่ได้ยินดังนั้นจึงหลุดขำออกมา " เออ มันก็จริงนะ ！เฮ่อจะลูกหรือหลานพวกเขาต่างก็มีทางเดินของตัวเองคนแก่อย่างเราไม่จำเป็นต้องไปยุ่งหรือกังวลอะไรกับพวกเขามาก เราเองก็แก่ๆกันเเล้ว ！"

ทางฝั่งของธามนิธิ หลังจากที่กลับเข้าไปที่ห้องนอนเเล้ว ปาณียังคงนอนหลับอุตุอยู่ ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ยังอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ได้เเต่ถอนหายใจเบาๆ เเต่เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณเเม่เเล้ว เขาก็พยายามที่จะเลิกคิดมาก

ตลอดทั้งช่วงบ่ายวันนั้น ประสิทธิภาพในการทำงานของธามนิธิถือว่าต่ำมาก เพราะมัวแต่เงยหน้ามองดูปาณีที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียงอยู่บ่อยครั้ง บางทีเขาก็มัวเเต่นั่งเหม่อลอย ดังนั้นเมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ไวยาตย์มาหาเขา เพื่อมารับเอาเอกสารที่เขาต้องเซ็นต์กลับไป เเต่เมื่อทราบว่าธามนิธิยังเซ็นต์ไม่เสร็จก็ถึงกับงงเลยทีเดียว

" ท่านประธานธามนิธิ เอกสารพวกนั้นเป็นเอกสารด่วน ท่านประธาน เอ่อ …… " ไวยาตย์พูดเสียงอ่อยๆ

" เอ่อ อันนั้น ฉันจะรีบเซ็นต์ให้เสร็จเดี๋ยวนี้แหละ นายรอสักครู่หนึ่งก็เเล้วกัน " ทันทีที่พูดจบ ธามนิธิจึงรีบเดินกลับขึ้นไปข้างบน เเต่เเล้วก็ต้องประหลาดใจที่ได้เห็นว่า ปาณีตื่นเเล้ว

เมื่อได้เห็นว่าปาณีตื่นขึ้นมาเเล้ว ชายหนุ่มก็ทิ้งเรื่องเอกสารเอาไว้ข้างหลังทันที เเล้วรีบเดินเข้าไปประคองปาณีลงจากเตียง ปากก็เริ่มพูดไปเรื่อยเปื่อย " ปาณี เธอรู้ไหมว่าเธอนอนหลับไปนานแค่ไหน ？เธอนอนไปหกชั่วโมงเต็มๆ ฉันน่ะกลัวแทบเเย่เลย …… "

ปาณียังคงอยู่ในอาการสะลึมสะลือ " อ่าา …… อะไรนะ ？"

" อะไร ยังไงอ่ะ ？" ธามนิธิมองดูหญิงสาวที่อยู่ในสภาพเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่นด้วยความกังวลใจ " ไม่ได้ละ ฉันว่า ฉันพาเธอไปให้ชลิตตรวจดูสักหน่อยดีกว่า ถึงเขาจะไม่ใช่สูตินรีแพทย์เฉพาะทาง เเต่อย่างน้อยเขาก็มีใบประกอบวิชาชีพเเพทย์อ่ะนะ ！"

ระหว่างที่ธามนิธิกำลังพูดกับปาณี เขาก็ก้มลงไปช่วยเธอใส่รองเท้า