ตอนที่893 เจรจา

ตอนที่893 เจรจา

ปาณีเห็นเขาก้มหน้านิ่ง ไม่พูดจาโน้มน้าวหรือยืนกรานให้เธอไปโรงพยาบาลแล้ว ดังนั้นปาณีจึงยอมปล่อยมือจากราวบันได จากนั้นจึงค่อยๆเดินลงบันไดมา โดยมีคุณอาคอยดูแลประคับประคองอย่างใกล้ชิด

ท่าทางกังวลใจของคุณอายังคงปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด ปาณีแอบกรอกตาบนให้ความวิตกจริตของเขาไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จนทำให้เธอแอบรู้สึกเซ็งๆ เเต่นอกเหนือจากความรู้สึกเซ็งที่ว่า ยังมีความรู้สึกหวานซึ้งตรึงใจแอบซ่อนอยู่

การตั้งครรภ์ นับว่าเป็นจุดวัดใจที่ยากยิ่งอย่างหนึ่งของลูกผู้หญิง ผู้ชายส่วนใหญ่อาจมองว่าเรื่องนี้มันเป็นตรรกะของชีวิตอย่างหนึ่งที่ผู้หญิงทุกคนต้องเผชิญ จึงทำให้มีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากภาวะซึมเศร้าในระหว่างตั้งครรภ์

แต่เมื่อเห็นสิ่งที่คุณอาปฏิบัติต่อเธอ ทั้งความเป็นห่วงเป็นใย การดูเเลเอาใจใส่ ทำให้ปาณีตระหนักถึงความหวานซึ้งตรึงใจที่เขามีต่อเธอ เเต่ก็มีบางครั้งที่เธออาจจะรู้สึกทนไม่ได้รับไม่ไหว ถ้าหากมีผู้ชายคนหนึ่งที่คอยดูเเลปรนนิบัติเธอตลอดทั้งวัน เป็นเวลา 24 ชั่วโมง นั่นก็ไม่ให้ทำ นี่ก็ไม่ให้แตะ จะว่าไปแล้วเธอก็อาจจะประสาทกินได้

ถึงเเม้จะรู้ดีว่า คุณอามีความตั้งใจดี คือตั้งใจที่จะปกป้องเธออย่างเต็มที่ ชนิดที่ว่ามดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยก็ว่าได้ เเต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำร้ายเธอด้วย

เมื่อคิดๆดูเเล้ว ปาณีจึงตัดสินใจที่จะเปิดอกคุยเรื่องนี้กับคุณอาให้เป็นกิจลักษณะ อย่างน้อยๆก็เพื่อช่วยบรรเทาความวิตกจริตขี้กังวลของคุณอา ที่คิดเสมอว่าเธอเปรียบเสมือนตุ๊กตาแก้วที่แสนจะเปราะบาง

เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง ธามนิธิประคองเธอไปที่โต๊ะอาหาร เขาไม่ได้รบกวนน้าลำมุง เเต่กลับลงมือเตรียมข้าวปลาอาหารให้ปาณีด้วยตัวของเขาเอง

ปาณีนั่งเท้าคางมองดูคุณอาที่กำลังสาละวนอยู่ในครัว โดยเฉพาะตอนที่เห็นคุณอากำลังตั้งอกตั้งใจหั่นมันฝรั่งอยู่นั้น เธอถึงกับรู้สึกว่ามีประโยคหนึ่งที่เธอพิสูจน์เเล้วว่ามันเป็นความจริง

" เวลาที่ผู้ชายมีความตั้งอกตั้งใจทำอะไรซักอย่าง เขาจะดูหล่อที่สุด ！ "

หลังจากนั้นไม่นาน อาหารง่ายๆที่อุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ ถูกรังสรรค์ปรุงรสวางเสิร์ฟเรียงรายอยู่เบื้องหน้าของปาณีซึ่งตอนนี้หิวจนท้องร้องจ๊อกๆ เธอรีบหยิบตะเกียบมาตักอาหารเคี้ยวกินจั๊บๆๆๆ

เมื่อเห็นเธอกินอย่างตะกละตะกลาม เหมือนกับตายอดตายอยากมาแล้วชาติหนึ่ง ภายใต้ความรู้สึกภาคภูมิใจของธามนิธิที่เห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มกังวลขึ้นมาอีก " ช้าๆหน่อยก็ได้ ไม่มีใครมาแย่งเธอกินหรอกน่า ！ระวังๆหน่อย …… "

ปาณีเลือกที่จะไม่สนใจคำพูดของเขา

จนเมื่อเธอวางตะเกียบลง จานชามที่อยู่ตรงหน้าก็ว่างเปล่า ปาณีเช็ดปากของเธอ จากนั้นจึงพูดกับคุณอาด้วยเสียงที่ฟังดูสุขุมนุ่มลึก " คุณอาคะ ฉันคิดว่าเราสองคนมีเรื่องที่ควรจะคุยกันหน่อย "

" คุยอะไรเหรอ ？" ธามนิธิถามเธอในขณะที่กำลังเก็บตะเกียบกับจานชามไปด้วย " ถ้าอย่างนั้น เธอไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ ขอเวลาฉันหนึ่งนาที "

ปาณีค่อยเดินๆไปยังโซฟาอย่างว่าง่าย เเต่ยังไม่ทันโผล่พ้นห้องอาหารก็รู้สึกได้ว่าที่เอวของเธอมีมือใหญ่ๆยื่นมาจับเอวเธอไว้

เธอมองตามลำเเขนนั้นไปด้วยความหงุดหงิด จากนั้นจึงพูดกับคุณอาอย่างคนที่รู้สึกหมดสิ้นหนทาง " คุณอา ไม่ล้างจานเเล้วเหรอคะ ？"

ธามนิธิรีบโบกไม้โบกมือ " นั่นมันไม่สำคัญหรอก ฉันพาเธอไปส่งที่โซฟาก่อน จานน่ะเดี๋ยวค่อยไปล้าง "

ในเมื่อดื้อดึงขัดขืนไม่ได้ ปาณีจึงได้เเต่เดินไปที่โซฟาโดยมีคุณอาเกาะเอวพาไปส่ง เมื่อได้เห็นคุณอาเดินวนๆเวียนๆอยู่รอบตัวเธอ ปาณีจึงเอ่ยปากขึ้นมาอีก " คุณอา เลิกเดินวนไปวนมาได้เเล้ว หมุนจนฉันเวียนหัวไปหมดเเล้ว ！"

ธามนิธิหยุดเดินวนไปมา เเละถามเธอกลับด้วยความกังวลใจ " ทำไมถึงเวียนหัวล่ะ ？ภาวะเลือดจางรึเปล่า ？"