ตอนที่894 ฟื้นฝอยหาตะเข็บ

ตอนที่894 ฟื้นฝอยหาตะเข็บ

ธามนิธิก้มหมอบดูที่ปาณีทำท่าชี้ไปเมื่อครู่นี้ก็ได้เห็นหนังสือที่วางเรียงเป็นเเถวเเน่นเป็นตับอยู่ด้านล่าง

เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่ค่อยเข้าใจ " นี่มันอะไรอ่ะ ？"

ปาณีออกอาการเซ็งก่อนจะบอกเขาไปว่า " คุณแม่ซื้อน่ะค่ะ ทั้งหมดนี้เป็นพวกคู่มือการตั้งครรภ์ เเล้วก็มีหนังสือคู่มือหลังคลอดอยู่ด้วยค่ะ！อ้อ จริงด้วย คุณแม่บอกว่ายังมี หนังสือที่เกี่ยวกับการดูเเลเด็กหลังคลอดด้วย มีทุกอย่างเลยค่ะ ！"

" อ๋าา ？" ชายหนุ่มผู้เข้มแข็งหนักแน่น ผ่านหนาวผ่านร้อนมามากมายอย่างธามนิธิ ถึงกับยืนนิ่งอึ้งเลยเดียว

ปาณีได้เห็นท่าทางของเขา ก็ถึงกับขำออกมา " คุณก็รู้สึกตกใจใช่มั๊ยล่ะ ？ข้างหลังนั่นยังมีให้ตกใจยิ่งกว่านี้อีกนะ "

พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเดินไปยังตู้หนังสือที่อยู่ชั้นล่าง

ธามนิธิยืนสตั๊นท์ไปสามวิ จากนั้นจึงเดินตามเธอไป ณ จุดที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดของตู้หนังสือ มันถูกวางเรียงไปด้วยหนังสือใหม่เอี่ยมอ๋อง ธามนิธิยืนมองตาค้าง " หนังสือพวกนี้ คุณแม่เป็นคนซื้อทั้งหมดเลยเหรอเนี่ย ？"

ธามนิธิพ่นลมหายใจออกมาด้วยความประหลาดใจ

" อืม ！ทั้งหมดนี่คุณแม่เป็นคนไปเลือกซื้อเองทีละเล่มๆ ท่านบอกว่ากลัวหลานจะตามคนอื่นไม่ทัน เลยต้องให้หลานเริ่มเรียนหนังสือตั้งเเต่เล็กๆ อ้อ ตู้ที่อยู่ตรงหัวเตียงชั้นบนก็มีอยู่หลายเล่มนะ คุณแม่บอกว่าให้คุณหาเวลาอ่านดูบ้าง …… "

พูดยังไม่ทันขาดคำ ธามนิธิรีบเดินกลับไปนั่งที่โซฟาทันที ปาณีก็เดินตามเขาไปติดๆ " ยังไม่หมดเเค่นั้นนะคะ คุณแม่ยังบอกว่าให้คุณอ่านหนังสือให้ฉันฟังทุกวันๆละเล่มสองเล่ม ท่านบอกว่าเป็นสิ่งที่ควรปฏิบัติในระหว่างตั้งครรภ์ เเละสำคัญมากๆด้วย ！"

หลังจากนั้น เธอก็เห็นธามนิธิรีบวิ่งกลับไปนั่งที่โซฟาทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม เหมือนกับว่าชีวิตนี้มันช่างสิ้นไร้ความหมาย ปาณีได้เห็นก็ถึงกับขำกลิ้งเลยทีเดียว " คุณอา วิ่งทำไมคะ ？หนังสือพวกนี้มันไม่มีขา มันวิ่งตามคุณไม่ได้หรอกค่ะ ฮ่าๆๆๆ "

" ไม่นะ อย่าให้ฉันต้องเห็นหนังสือพวกนี้ ！" ธามนิธินั่งทำหัวหดอยู่ที่โซฟา ไม่ว่าปาณีจะฉุดกระชากลากถูยังไง เขาก็ไม่ยอมลุกขึ้น " ขอทีเถอะ ผมเห็นหนังสือทีไร ปวดหัวทุกทีเลย เธอรีบเอาหนังสือพวกนี้ไปวางไว้ที่อื่นเหอะ "

ปาณีรีบเอาหนังสือที่กำลังถืออยู่ ไปวางไว้อีกฝั่งหนึ่ง

ธามนิธิถอนหายใจยาวออกมาแล้วก็หันไปสบตากับปาณี ซึ่งกำลังมองเขาด้วยความเป็นห่วง จากนั้นจึงค่อยๆพูดเสียงอ่อนอธิบายให้เธอฟัง " ฉันก็เเค่เกลียดหนังสือน่ะ "

" เกลียดเหรอ ？" ปาณีมองธามนิธิด้วยความสงสัย " เเต่ว่าคุณอา ทำไมคุณถึงเกลียดหนังสือล่ะคะ ？"

" เอ่อ สรุปง่ายๆก็คือไม่ชอบ ！" ธามนิธิไม่ยอมอธิบาย " ฉันจะคุยกับคุณแม่เองว่าอย่ากดดันเธอมากนัก ！"

ธามนิธิประคองปาณีเดินขึ้นไปบนบ้าน " ปาณี ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการ ก็คือการพักผ่อน "

เห็นปาณีกำลังอ้าปากจะเถียง ธามนิธิรีบเบรคทันที " ไม่ต้องคิดจะเถียงเลย ！จำไว้นะว่า ตอนนี้จะทำอะไรก็ต้องคิดถึงลูก ！ฉันก็รับปากกับเธอแล้วว่าจะไม่วิตกจริต ถ้าอย่างนั้นเธอเองก็ควรจะรับปากฉันเหมือนกัน ว่าเธอจะพักผ่อนให้มากๆ "

เมื่อปาณีได้ยินที่เขาพูด ก็ต้องยอมสิโรราบเเต่โดยดี " ได้ค่ะ ฉันจะขึ้้นไปพักผ่อน เเต่ว่าคุณก็เข้าไปดูงานที่บริษัทบ้างนะคะ "

ธามนิธิพยักหน้าตอบ " ก็ว่าอยู่！ฉันไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับ เธออยู่บ้านคนเดียวได้หรือเปล่า ？"

" ได้สิคะ ！คุณอารีบไปเถอะค่ะ " ปาณีรีบโบกมือให้เขาเป็นการใหญ่

หลังจากธามนิธิออกไปทำงานเเล้ว ปาณียังคงนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ไม่ได้ขึ้นไปข้างบนบ้าน

เเต่ไม่นานหลังจากนั้น เสียงออดที่ประตูก็ดังขึ้น ปาณีบ่นงึมงำกับตัวเอง " ใครกันนะมาเวลานี้ ？หรือว่าคุณเเม่จะลืมพกกุญเเจไปด้วย ？"

ปาณีพูดพลางเดินไปเปิดประตู

" ผ่าง " เสียงผลักเปิดประตูดังขึ้น ปาณีจึงตะโกนถามออกไป " คุณแม่ ไปไหนกันมาเหรอคะ …… "

？