ตอนที่895 โรคจิต

ตอนที่895 โรคจิต

หลังสิ้นเสียงฝ่ามือกระทบใบหน้า บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเปลี่ยนเป็นอึดอัดเเละตึงเครียด

ปาณียืนจ้องฝ่ามือตัวเองด้วยความตื่นตะลึง เเละเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปโดยไม่ทันยั้งคิด ส่วนเวทัสยังคงยืนนิ่งเหมือนถูกสาปอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับเขยื้อน

ครู่หนึ่งผ่านไป ปาณีค่อยๆเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน " เวทัส คือ ฉัน …… "

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะคำกล่าวขอโทษของปาณี เวทัสค่อยๆหันหน้าอันบึ้งตึงกลับมาเผชิญหน้ากับปาณี ใบหน้าแดงก่ำของเขาดูน่ากลัวจนใครเห็นก็แทบอยากจะเบือนหน้าหนี " เธอเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ ？"

" ฮะ อะไรนะ ？" ปาณีตะลึงงัน รีบพูดปฏิเสธเป็นพัลวัน " เวทัส ฉันไม่ได้ …… "

" ไม่ได้อะไร ？ไม่ได้เกลียดฉันน่ะเหรอ ？แล้วตบนี้หมายถึงอะไร ？" เวทัสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขัดจังหวะคำขอโทษจากปาณี

เมื่อสิ้นไร้ซึ่งหนทาง ปาณีคงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย " ช่างมันเถอะ ถ้านายจะคิดอย่างนั้น ก็เเล้วเเต่นาย "

พูดจบ ปาณีก็หันหลังเดินกลับขึ้นไปข้างบน

เมื่อได้เห็นว่าปาณีตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เวทัสยืนมองแผ่นหลังของเธอที่กำลังเดินจากเขาไปอย่างไม่มีเยื่อใย กำปั้นของเขากำเเน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว

เพื่อปาณี เวทัสถึงกับยอมทิ้งการเรียนที่ต่างประเทศ เพราะได้ยินข่าวเรื่องที่เธอหย่ากับน้าชายของเขา เเละเมื่อเขานึกภาพปาณีผู้น่าสงสาร เวทัสจึงไม่ลังเลที่จะยอมทิ้งทุกอย่างและกลับมาหาเธอ ถึงเเม้เขาจะโดนพ่อทุบตีจนปางตาย เขาก็ไม่เคยรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ตัวเองได้ตัดสินใจลงไป

หรือแม้เเต่การที่แม่ของเขากำลังนอนล้มป่วยอยู่ ทั้งหมดทั้งมวลนี้เวทัสกลับไม่ได้ใส่ใจ เเต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ปาณีจะตัดรอนเขาอย่างไม่เหลือเยื่อใยเช่นนี้ อีกทั้งยังตบหน้าเขาฉาดใหญ่

เมื่อเทียบกับปาณีที่เเค่ตกตะลึง เวทัสนี่สิน่าสงสารจับใจ

เพราะตั้งเเต่เล็กจนโต มีเพียงนพรุจเท่านั้นที่ตีเขา นอกจากพ่อของเขาเเล้วไม่มีใครเคยได้เเตะต้องเขาอีก เเต่ครั้งนี้เธอกล้าแตะต้องเขา กล้าแม้กระทั่งตบหน้าเขา

เวทัสค่อยๆเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธ จ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังไวๆของปาณีที่กำลังเดินขึ้นไปชั้นบน ยังไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานที่ไหนไปดลใจเวทัส ให้วิ่งตามเธอขึ้นไปข้างบน

เมื่อปาณีพลั้งมือตบเวทัสเข้าให้ เธออุตส่าห์คิดว่าเวทัสคงจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เเละยอมจบเรื่องนี้แต่โดยดี ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องนี้ เเต่เมื่อลองหวนคิดดูอีกที เธอเองก็มีศักดิ์เป็นน้าสะใภ้ของเขา เเละไม่ควรที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวพัวพันอะไรกับเขาทั้งนั้น

ทันใดนั้น ปาณีได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านของเธอ ปาณีสะดุดกึก ก่อนจะหันไปมองที่มาของเสียงนั้นด้วยความตกตะลึง ยังไม่ทันได้ตั้งหลักตั้งตัวถามเขาว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันเเน่ริมฝีปากบางของเธอก็อะไรบางอย่างมาประกบติดแน่น ……

" ฉันโดนขโมยจูบ ！"

ในวินาทีแรกของการถูกขโมยจูบ หัวสมองของปาณีก็สั่งการให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้โดยทันที เธอออกแรงขัดขืนดื้อดึงให้หลุดออกจากพันธนาการของเวทัส ทว่ากลับต้านเรี่ยวเเรงและพละกำลังอันเเข็งแกร่งของเวทัสไม่ไหว ยิ่งออกเเรงผลักเขาเท่าไหร่เขากลับไม่ขยับเลยสักนิด

ปาณีรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของตนกำลังถูกสัมผัสจู่โจม จึงออกอาการหัวร้อนด้วยความโกรธ เเละในเมื่อดิ้นหนีจากตัวเขาไม่ได้ หญิงสาวตัดสินใจกระทืบเท้าของเวทัสเข้าไปเต็มเเรง

" อ๊าาาา " เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากปากของเวทัส จนในที่สุดเขาก็ต้องยอมปล่อยเธอ

ปาณีถลึงตาจ้องไปที่เวทัสด้วยความเเค้นเคืองเเละผิดหวัง ก่อนจะเเผดเสียงออกมาด้วยความโมโห " เวทัส ！นายรู้ตัวมั๊ยว่ากำลังทำอะไรลงไป ？ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ตอนนี้ฉันเป็นน้าสะใภ้ของนาย นายทำถึงขนาดนี้ เคยคิดบ้างมั๊ยว่าน้าชายของนายจะรู้สึกยังไง ？คนอย่างนายนี่มันหมดทางเยียวยาเเล้วจริงๆ ！"