ตอนที่896 ลังเล

ตอนที่896 ลังเล

ตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้า ขณะที่ธามนิธิตัดสินใจปฏิเสธนัดเลี้ยงอาหารมื้อค่ำของวันนี้ ตอนนั้นแสงไฟตามท้องถนนก็เริ่มระยิบระยับส่องสว่างไสวไปทั่วเมืองเเล้ว

เขานั่งอยู่ในรถ มองเหม่อออกไปดูนอกหน้าต่าง เเละคิดในใจว่าตัวเขาเองไม่เคยรู้สึกรีบอยากกลับบ้านขนาดนี้มาก่อนเลย

ครั้งหนึ่งในอดีต เขาเคยให้นิยามของคำว่า " บ้าน " เอาไว้ว่า บ้านคือที่สำหรับกินข้าวเเละเอาไว้พักผ่อนเพียงเท่านั้น เเต่หลังจากที่มีปาณีเข้ามาอยู่ในชีวิตของเขา ทุกๆวันเขาได้เเต่เฝ้ารอที่จะได้กลับบ้านขอเเค่เพียงได้กลับไปเห็นหน้าเธอ เเค่นั้นเขาก็มีความสุขมากเเล้ว

" ไวยาตย์ ขับรถวนไปที่ร้านเบเกอรี่ที่ชื่อ Garden Bakery หน่อย ！" ธามนิธินึกขึ้นมาได้ว่าปาณีโปรดปรานเค้กร้านนี้มาก จึงสั่งให้ไวยาตย์ขับวนไปซื้อสักหน่อย

ไวยาตย์เหลือบไปมองเจ้านายเเวบหนึ่งก็รู้ใจเขาทันที เขาได้เเต่แอบอมยิ้มอยู่เงียบๆ

เมื่อธามนิธิกลับมาถึงบ้านก็ต้องเเปลกใจว่าบ้านนั้นมืดสนิท ท่ามกลางความตกตะลึง ธามนิธิรีบวิ่งเข้าบ้านไปทันทีโดยไม่ทันได้พูดจาใดๆกับไวยาตย์

เมื่อได้เห็นเจ้านายของเขาวิ่งพรวดออกไปแบบนั้น ไวยาตย์เอามือขยี้ปลายจมูกตัวเองพร้อมกับบ่นพึมพำ " ฉันชักจะเริ่มอิจฉาชีวิตของท่านประธานธามนิธิขึ้นมาเเล้วสิ ！ก่อนนี้ ไม่ใช่ว่าอยากจะครองตัวเป็นโสดหรือยังไงกันนะเรา ？"

คิดไปคิดมา ไวยาตย์ที่หลังๆมานี้ไม่ค่อยได้ไปไนท์คลับบ่อยนัก ตัดสินใจเลี้ยวรถกลับก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังคลับที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองชยุตในทันที

" ปาณี ！ฉันกลับมาเเล้ว ！" ทันทีที่ธามนิธิเข้าไปในบ้าน ก็รีบร้องตะโกนหาปาณี เเต่กลับไม่มีเสียงใดๆตอบรับกลับมา

เขาวางกล่องเค้กลงก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน จากนั้นจึงได้เห็นแสงไฟที่ส่องเเสงสลัวๆจากในห้องนอน ธามนิธิรู้สึกโล่งใจ ก่อนจะค่อยๆเดินไปที่ข้างเตียง

ได้เห็นปาณีกำลังนอนหลับฝันหวานอยู่บนเตียง โดยที่มือของเธอยังคงวางนิ่งอยู่บนท้องน้อยๆ ภาพของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในห้วงนิทรา ทำให้เเววตาของธามนิธิพลันอ่อนโยนขึ้นมาในทันใด

ภายใต้ท้องอันเเบนเรียบนั้น คือหน่อเนื้อเชื้อไขของเขาเเละเธอ ที่กำลังจะได้ก่อกำเนิดเข้ามาเติมเต็มในชีวิตของพวกเขาในอีกไม่นานหลังจากนี้ จะว่าไปแล้ว ธามนิธิก็เฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าในท้องของเธอจะเป็นเจ้าหญิงหรือเจ้าชายองค์น้อยๆกันเเน่ เเต่ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เขาก็พร้อมที่จะทะนุถนอมมอบความรัก เเละเฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดูพวกเขาไปจนเติบโต

เพราะหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ ถือเป็นโซ่ทองคล้องใจ และยังเป็นพยานแห่งรักสำหรับพวกเขาทั้งคู่อีกด้วย

ชายหนุ่มโลมไล้ไปตามเส้นผมของเธอ ก่อนจะสังเกตได้ว่าขนตายาวหนาราวปีกนกของเธอกำลังกระพริบๆเบาๆ เธอกำลังจะตื่นนอน

" คุณอา ！กลับมาเเล้วเหรอคะ ！"ทันทีที่ลืมตาก็ได้เห็นแววตาที่แสนอ่อนโยนกำลังมองมาที่เธอ ไม่กี่วินาทีจากนั้น คนที่เพิ่งจะตื่นก็ถูกดึงเข้ามาสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่น

เมื่อได้เห็นลูกแมวน้อยจอมขี้เกียจกำลังซุกตัวออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขน ทำเอาธามนิธิจิตใจอ่อนระทวยจนแทบจะละลาย แล้วอยู่ๆเขาก็นึกถึงเค้กที่อยู่ข้างล่างขึ้นมาได้ เขาส่งยิ้มให้เธอพลางพูดอย่างอารมณ์ดี " ยังไม่ได้กินข้าวใช่มั๊ย ？ฉันซื้อของอร่อยๆมาให้เธอแน่ะ "

พูดจบเขาก็ก้มลงไปช่วยใส่รองเท้าให้เธอ ก่อนจะประคองเธอเดินลงไปข้างล่าง

" อะไรอ่ะคะ ？ทำไมดูลึกลับจัง ？" ปาณีเห็นท่าทางแปลกๆของธามนิธิ ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

" ชู่ววววว ！ความลับน่ะ ！" ธามนิธิดูท่าทางอารมณ์ดี แต่พูดจาเหมือนมีลับลมคมใน

ปาณีเดินไปหัวเราะไปขณะที่เดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว พอสายตาพลันเหลือบไปเห็นกล่องที่เขียนว่า Garden Bakery วางอยู่ตรงนั้น ปาณีก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ " สตรอเบอร์รี่มูสเค้ก ของโปรดของฉันใช่มั๊ยคะ ？"

" เจ้าแมวจอมตะกละ ！จมูกไวเชียวนะเรา ！" เขาบีบปลายจมูกของเธอเบาๆ พร้อมทั้งส่งยิ้มให้เธอ " ฉันล่ะไม่รู้จะทำยังไงกับเธอดีรีบกินเถอะ "

ปาณีเเกะกล่องเค้กออกโดยแทบจะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ จากนั้นก็จ้วงเค้กเข้าปากกินตุ้ยๆๆ เพราะตั้งเเต่ช่วงบ่ายหลังจากที่ถูกเวทัสกวนประสาท เธอก็นอนหลับปุ๋ยไปทั้งๆที่ยังไม่ได้กินอาหารเย็น

เมื่อได้เห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย ธามนิธิก็มองไปยิ้มไป แถมยังคอยเช็ดปากที่เปื้อนครีมเนยให้เธออยู่ตลอด

？