ตอนที่897 อวดเก่ง

ตอนที่897 อวดเก่ง

" อ๋าา ？" ปาณีชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดเสียงนิ่ง " เวทัสมาเมื่อตอนบ่ายน่ะค่ะ ！"

" เวทัส ？" ธามนิธิได้ยินได้ดังนั้นก็หันกลับมายืนมองปาณี ราวกับว่าอยากจะสืบเบาะเเสหาความจริงจากใบหน้าของเธอยังไงยังงั้น ทว่าใบหน้าของเธอกลับดูเรียบนิ่ง " ห๊ะ เจ้าเด็กนั่นมันมาทำอะไรที่นี่ ？พี่จันวิภาก็ยังป่วยอยู่ไม่ใช่รึ ？ทำไมเขาถึงไม่อยู่บ้านดูเเลแม่เขานะ มาที่นี่ทำไม ？"

ปาณีได้ยินถึงกับรีบถามเขาด้วยความร้อนใจ " พี่เป็นอะไรคะ ？พี่จันวิภายังไม่หายป่วยเหรอคะ ？เป็นหนักรึเปล่า ？"

เมื่อเห็นปาณีดูร้อนใจ ธามนิธิจึงพยักหน้าเบาๆ " แต่ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก ก็เเค่โดนลมมากไปก็เลยเป็นหวัดน่ะ เค้ากลัวเธอจะพาลติดหวัดไปด้วย ก็เลยไม่ได้มาหาเธอ "

ปาณีรีบโบกมือไปมา " ไม่ต้องให้พี่มาหาฉันหรอกค่ะ ！ฉันน่ะสบายดี เเต่พี่เขาซะอีกที่กำลังป่วยอยู่แท้ๆแต่ฉันกลับไม่ได้ไปเยี่ยมเธอเลย เสียเเรงที่พี่จันวิภาดีกับมาตลอด ฉันนี่มันเเย่จริงๆเลย "

ธามนิธิเห็นปาณีพูดโทษตัวเองจึงรีบก้าวไปหาเธอ พร้อมกับสวมกอดเธออย่างอบอุ่น " พี่เค้าไม่โทษเธอหรอกน่า ！"

" เเต่ว่า …… " ปาณียังคงรู้สึกไม่สบายใจ

" ไม่มีคำว่า แต่ว่า ！ยัยบ๊องเอ๊ย เธอไม่รู้เหรอว่าพี่เค้าเป็นคนยังไง เธอคิดว่าเค้าจะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้เหรอ ？เเล้วยิ่งไปกว่านั้น ในท้องของเธอตอนนี้ก็มีทายาทรุ่นที่สามตัวน้อยๆของบ้านวิสิทธิ์เวชอยู่ด้วย พี่จันวิภาไม่เพียงแต่จะตื่นเต้นดีใจ เเต่รอให้พี่เค้าหายป่วยเมื่อไหร่ ขี้คร้านจะรีบดิ่งมาหาเธอทันที เธอเชื่อรึเปล่าล่ะ ？"

ปาณีพยักหน้าอย่างเงียบๆ จันวิภาเอ็นดูเธอมากจริงๆ ถ้าพูดถึงจุดนี้เเล้ว มีหรือที่เธอจะไม่เชื่อ

ทว่าเมื่อนึกไปถึงเวทัสที่ยังคงตัดใจจากเธอไม่ได้สักที ทำให้ปาณีรู้สึกลำบากใจ เเละยิ่งรู้สึกต่อพี่จันวิภาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกมากยิ่งขึ้น อีกทั้งเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเวทัสเมื่อครั้งอดีต ก็ทำให้เธอรู้สึกกระดากใจอยู่ไม่น้อย ทุกครั้งที่เธอต้องเจอหน้าเขา

" เเต่เวทัส …… " ในที่สุดปาณีก็รวบรวมความกล้าที่จะพูดกับคุณอา " คือว่า ฉันกังวลว่าเขาจะยังไม่ลืมเรื่องในอดีตที่ผ่านมา ！"

เมื่อได้ยินที่ปาณีพูดออกมาเเบบนี้ ธามนิธินึกหวนกลับไปเมื่อตอนที่เวทัสหนีกลับมา ซึ่งเหตุผลที่เขากลับมาก็เกี่ยวกับปาณีด้วย ธามนิธิขมวดคิ้วเเน่น จริงๆเเล้วการที่เห็นเด็กนั่นยังไม่ยอมตัดใจจากปาณีซะที ก็ทำเอาธามนิธิรู้สึกจนปัญญาเหมือนกัน

ด้วยความที่เขาเองก็เลี้ยงดูฟูมฟักหลานชายคนนี้มาตั้งเเต่ยังเด็ก จะให้ไปทำร้ายทุบตีเขาเเบบนั้นก็คงจะไม่ได้ ！มิฉะนั้น ต่อให้พี่จันวิภาจะเป็นคนใจกว้างแค่ไหน ก็คงต้องรู้สึกติดใจจนกลายเป็นว่างขึ้นมาบ้างแหละ ！"

เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ ธามนิธิเองก็คิดไม่ตกเหมือนกัน

เมื่อได้เห็นท่าทางแบบนั้นของคุณอา ปาณีก็นึกตำหนิตัวเองขึ้นมาอีก " เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าหากตอนนั้นฉันกับเขาไม่ …… เรื่องมันก็คงจะไม่ยุ่งวุ่นวายแบบนี้ "

ธามนิธิได้ยินดังนั้นก็ถึงกับกรอกตาบนอย่างจนปัญญา " ปาณี ยัยเด็กโง่เอ๋ย ！ห้ามพูดแบบนั้นนะ "

เห็นปาณีเริ่มมีท่าทางอึดอัดไม่สบายใจ ธามนิธิจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาในทันที " เหนื่อยมั๊ย ？เดี๋ยวฉันพาเธอกลับห้องนะ เเล้วก็จะเล่าเรื่องตลกให้เธอฟังด้วย "

ปาณีเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ เเละพบว่าบัดนี้หน้าของคุณอาได้เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อๆเป็นที่เรียบร้อย

ในตอนนั้นเอง ปาณียืนทำหน้าบ้องแบ๊วจ้องหน้าเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว หน้าแดงๆของเขาเริ่มจะลามกระจายความแดงไปจนถึงกกหูเเล้ว

เเละทันใดนั้น ปาณีก็ถูกอุ้มจนตัวลอย เมื่อหันกลับมาจึงได้เห็นคุณอากำลังก้มหน้าอุ้มตัวเองอยู่ เขาค่อยๆอุ้มเธอเดินขึ้นบันไดไป

" คุณอา ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ！" ปาณีกลัวจนหน้าซีด จากนั้นจึงเผลอร้องออกมา " อ๊าา ！"

ธามนิธิกอดเธอไว้อย่างนุ่มนวล จนเข้ามาถึงในห้องนอนจึงโยนตัวเธอลงไปบนที่นอนนุ่มๆ หลังจากนั้นก็ถือโอกาสล้มลงไปนอนทับบนตัวเธอ เเต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ลืมที่จะระวังไม่ให้ไปกดทับลงที่ท้องของเธอมากเกินไป

ปาณีหอบหายใจเบาๆ พร้อมกับพยายามที่ผลักตัวเขาออกไป " คุณอา ลุกสิคะ …… ฮึ๊บบบ ！"

！

！

！

！