4 - คิดไม่ตก

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

ฉันใจลอยเอาแต่คิดเรื่องคืนนั้น บ้าจริง!! เป็นผู้ชายคนนั้น จริงๆ งั้นเหรอ คู่หมั้นพี่สาวของฉัน

“พริ้ง นี่แกเห็นคู่หมั้นของฉันยัง หล่อมาก ๆๆ” พี่มารีเดินมาหาฉันที่สวนหลังบ้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มมีความสุข

เราเป็นพี่น้องกันก็จริง แต่คงเป็นเพราะฉันกับพี่มารีไม่ได้เกิดมาจากแม่คนเดียว พี่มารีเลยแทนตัวเองว่าฉันไม่ได้แทนว่าพี่เหมือนกับคู่พี่น้องคนอื่น

“พริ้ง นี่ได้ยินที่ฉันพูดไหม”

“อะ ดะ ได้ยินค่ะ ๆ” ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อกี๊ใจลอยไปหน่อยเลยไม่ได้ยินคำที่พี่มารีพูด

“ห้ามชอบผู้ชายของฉันนะยะ!!”

“บะ บ้าพริ้งจะไปคิดแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ...” ถ้าพี่สาวฉันรู้ว่าคู่หมั้นของตัวเองกับฉัน มันมีอะไรที่...

เฮ้อ!! ไม่เอาไม่คิดมากสิพริ้ง ผู้ชายคนนั้นเขาจะไม่บอกใครแน่นอนเรื่องคืนนั้น

“หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นนะ...”

“ฮะ แกว่าไงนะพริ้ง?”

“อะ ปะ เปล่า ๆ ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันรีบปฏิเสธ บ้าจริง จู่ ๆ ก็หลุดพูดคำที่ตัวเองคิดออกมาซะได้

“พรุ่งนี้คู่หมั้นของฉันจะเข้ามารับฉันไปลองชุด แกอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหม?”

“ดะ ได้สิคะ พริ้งอยู่ได้”

พี่มารีเดินหายกลับเข้าไปในบ้าน ฉันถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ถ้าหมั้นแล้ว ฉันกับพี่มารีก็ต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านของผู้ชายคนนั้น เฮ้อออ ทำไมถึงหนักใจแบบนี้นะ

อีกตั้งหลายเดือนด้วยกว่ามหาวิทยาลัยของฉันจะเปิดภาคเรียน ตายแน่เลยยัยพริ้งเอ้ยย

“เฮ้อ...”