บทที่ 26 หึงหรือ?

เพียงแค่ไป๋อี้เฉินรวบรวมครบถ้วนแล้ว จะให้คนรีบเร่งนำไปส่งให้ ไม่ถ่วงเวลาการใช้ของค่ายทหารแน่ ก็ไม่ใช่เรื่องรุนแรงมากเสียหน่อย

เพียงแค่เรื่องนี้ไม่ไประคายถูกหูของฝ่าบาทเท่านั้น

ดังนั้นไป๋อี้เฉินก็เลยเชิญซวนหยวนหรงโม่มาตั้งแต่เช้าตรู่เลย

เดิมทีนั้นไป๋อี้เฉินยังกังวลว่าจะเชิญอ๋องท่านนี้มาไม่ได้เสียอีก ดังนั้นก็เลยไหว้วานให้ซวนหยวนฝานไปเชื้อเชิญให้โดยเฉพาะ ยังให้คนไปบอกฉู่หรูเสว่ด้วย ก็แค่อยากให้บรรยากาศดูผสมผสานเข้ากันหน่อย

ในสายตาของคนนอก ซวนหยวนหรงโม่ไม่อนุญาตให้ผู้หญิงใดๆ เข้าใกล้ตัวของเขา มีเพียงฉู่หรูเสว่ที่เป็นข้อยกเว้น

แม้ว่าซวนหยวนหรงโม่ทุกครั้งจะไร้ซึ่งความรู้สึกทางอารมณ์ที่แสดงออกมาบนใบหน้า ดูเย็นชา แต่ว่าในสายตาคนนอก องค์ชายเจ็ดก็จะดูพิเศษตอ่ฉู่หรูเสว่อยู่ดี

“ความหมายของเจ้าก็คือจะให้ข้าปิดบังฝ่าบาท” ซวนหยวนหรงโม่แม้แต่มองก็ยังไม่เลยแม้แต่นิด ในเสียงเย็นเยือกนั้นของเขา ยิ่งไม่มีอารมณ์ใดๆ อยู่เลย

ไป๋อี้เฉินตะลึงไปชั่วขณะ องค์ชายเจ็ดปกติแม้ว่าจะเย็นชา แต่ว่ากลับไม่ถึงขนาดพูดยากเช่นนี้ วันนี้เกิดอะไรขึ้น?

เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องที่ร้ายแรงมากอะไร ถูกองค์ชายเจ็ดพูดซะขนาดนี้ ก็เลยกลายเป็นโทษใหญ่ไปเลย

เรื่องนี้อันที่จริงแล้วจะว่าใหญ่ก็ไม่เล็กก็ไม่!

ซวนหยวนหลี่และซวนหยวนฝานที่นั่งอยู่ด้านข้างต่างก็ตกตะลึงกันไปเล็กน้อย ฉู่หรูเสว่ที่รีบเร่งมาให้ทันก็ตกใจมากเช่นกัน

ฉู่หรูเสว่อดไม่ได้ที่จะมองไปยังซวนหยวนหรงโม่อย่างระแวดระวัง เพียงแค่ตามใบหน้าของซวนหยวนหรงโม่แล้ว นางมองไปออกถึงอารมณ์ใดๆ เลย

“กระหม่อมไม่ได้หมายความเช่นนี้ กระหม่อมเพียงแค่คิดที่จะ......” แม้ว่าไป๋อี้เฉินจะสงบนิ่งกว่านี้อีก ในตอนนี้ก็เลี่ยงที่จะตื่นเต้นกังวลอยู่บ้างไม่ได้ อธิบายอย่างต่อเนื่องอยู่

ดวงตาของซวนหยวนหรงโม่กลับมองไปยังด้านหน้าอย่างกะทันหัน ในขณะนั้นในดวงตาของเขาก็ดูเหมือนว่าจะมีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาบ้าง

ไป๋อี้เฉินออดไม่ได้ที่จะแอบตะลึงไป จู่ๆ ก็ลืมพูดไปเลย แล้วก็มองไปตามสายตาของซวนหยวนหรงโม่

รอจนตอนที่เห็นเงาคนที่ยืนอยู่บนฝั่ง ไป๋อี้เฉินอึ้งไปชั่วขณะ ทำไมฉู่หวูโยวจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?

“หวูโยวคารวะองค์ชายเจ็ด อ๋องแปด อ๋องเก้า และองค์ชายไป๋” ฉู่หวูโยวก็ไม่ได้หลบหน้า เดิมทีนางก็จงใจจะตามมาอยู่แล้ว

เดิมนั้นซวนหยวนหรงโม่ก็จงใจจะล่อให้นางมาอยู่แล้ว เหตุใดนางก็ต้องจงใจไปให้เกียรติด้วย

นางคารวะตามมารยาท ยังบวกเพิ่มไป๋อี้เฉินเข้าไปในนั้นด้วย

การคารวะที่เป็นไปตามแบบแผนเช่นนั้นแม้ว่าจะมีมารยาท แต่กลับเห็นได้ชัดว่าห่างเหินยิ่งขึ้น ใบหน้าที่ดูขรึมของไป๋อี้เฉินแต่เดิมนั้นก็ยิ่งขรึมลงไปอีก

“ขึ้นมาสิ” องค์ชายเจ็ดซวนหยวนหรงโม่จู่ๆ ก็พูดออกมา ในน้ำเสียงนั้นยังคงเย็นเยือกอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีอาการขึ้นๆ ลงๆ หลายเท่าตัวอยู่

นางกลับไม่ได้โง่ เร็วขนาดนี้ก็ตามมาแล้ว

อืม ยังถือว่าไม่เลว!

บนเรือชมทัศนียภาพทุกคนต่างก็ประหลาดใจไปชั่วขณะ ราวกับว่าได้มองไปทางซวนหยวนหรงโม่อย่างยากที่จะเชื่อในขณะเดียวกัน

ต่างไม่กล้าเชื่อว่าองค์ชายเจ็ดซวนหยวนหรงโม่จะเอ่ยปากให้ฉู่หวูโยวขึ้นเรือเองอย่างคาดไม่ถึง

ตอนที่ดวงตาของซวนหยวนหลี่ค่อยๆ หันไปทางฉู่หวูโยว แอบซ่อนไว้ด้วยความโมโหโทโสหลายเท่า ความเกลียดอย่างสุดๆ หลายเท่า ครั้งที่แล้วเรื่องที่จวนอ๋องต้องเป็นฝีมือของผู้หญิงคนนี้ที่สร้างเรื่องบ้าๆ ออกมาอย่างแน่นอน ตอนนี้เขาแทบอยากจะโยนผู้หญิงคนนี้ลงไปในน้ำให้เป็นอาหารปลายเสียด้วยซ้ำ

เพียงแต่ในตอนนี้ซวนหยวนหรงโม่อยู่ที่นี่ เขาไม่กล้าเหิมเกริมเกินไป ปกติพวกเขาสองสามคนอยู่ต่อหน้าซวนหยวนหรงโม่ ดูสงบเสงี่ยมมากยิ่งกว่าอยู่ต่อหน้าฝ่าบาทเสียอีก

ซวนหยวนหลี่คิดอยู่ชั่วครู่จากนั้นก็เอ่ยปากกล่าวเบาๆ ออกมาว่า: “ท่านพี่เจ็ด เวลานี้ให้นางขึ้นมา เกรงว่าจะไม่เหมาะ”

เขาไม่อยากเห็นผู้หญิงที่น่าขยะแขยงคนนี้จริงๆ

อีกอย่างเรื่องในวันนี้เดิมก็ซับซ้อนมากอยู่แล้ว

แม้ว่าฉู่หวูโยวในตอนนี้ยังนับว่าเป็นภรรยาที่ยังไม่ได้อภิเษกของไป๋อี้เฉินก็ตาม

แต่ว่าหลายวันก่อนฉู่หวูโยวร้องขอจากถอนหมั้นต่อหน้าของฝ่าบาท

หากวันนี้เรื่องที่ไป๋อี้เฉินทำเงินหายไป ไม่สามารถส่งมอบค่าใช้จ่าย ให้ฉู่หวูโยวทราบเรื่องขึ้นมา หากเกิดฉู่หวูโยวก่อกวนขึ้นมาจะทำยังไง?

แต่ซวนหยวนหรงโม่กลับไม่ได้สนใจในคำพูดของซวนหยวนหลี่ ดวงตาทั้งคู่ได้เพียงมองไปยังฉู่หวูโยว