บทที่ 5 ชายชั่วถูกตบหน้า

“ลองผสมดูอย่างลวก ๆ ดูเหมือนผลลัพธ์ที่ได้จะไม่เลวนัก” ฉู่หวูโยวตอบกลับอย่างสบาย ๆ บอกตามตรง นางเองก็ไม่คิดว่าผลลัพธ์ที่ได้จะดีขนาดนี้

“ว้าว คุณหนูยอดเยี่ยมจริง ๆ ผสมอย่างลวก ๆ ยังได้ตัวยาที่ร้ายกาจเช่นนี้ออกมา” ตงเอ๋อร์หันมองหน้าฉู่หวูโยวด้วยท่าทีชื่นชม

ก่อนหน้านี้คุณหนูสติไม่ดี มักถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้หายดีแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาแก้แค้นเสียที

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย” ในที่สุด เฟิงหยูหลันและไป๋ยี่หยูก็หาไป๋อี้เฉินและเฟิงหลิงหยุนจนพบที่ลานด้านหลัง

ทันทีที่เฟิงหยูหลันเห็นพวกเขา ก็ตะโกนร้องห่มร้องไห้ออกมาอย่างตื่นตระหนก แล้วโผเข้าใส่เฟิงหลิงหยุน

“เจ้าเป็นใคร ?” เมื่อเฟิงหลิงหยุนเห็นหัวหมูที่น่าหวาดกลัวโผเข้าใส่ตนเอง ก็ปลีกตัวหลบตามสัญชาตญาณ : “ของอัปลักษณ์เช่นนี้มาจากที่ไหนกัน ยังกล้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่อีกด้วย”

เกรงว่าตอนนี้ แม้แต่เฟิงหยูหลันและไป๋ยี่หยูเอง ก็ยังจดจำใบหน้าของตนเองไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนอื่น

แต่ทว่า เมื่อไป๋อี้เฉินเห็นไป๋ยี่หยูที่โผเข้าหาตนเองเช่นเดียวกัน กลับไม่ได้หลบหลีก เพราะถึงแม้รูปลักษณ์จะเปลี่ยนไป แต่เสียงนั้นกลับยังคงเป็นเสียงของน้องหยู

เพียงแต่น้องหยูในสภาพนี้ กลับทำให้เขาต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“พี่ใหญ่ ข้าคือน้องหลันอย่างไรเล่า ข้าคือน้องหลัน” เฟิงหยูหลันรีบอธิบายอย่างร้อนใจ

ตอนนี้เอง เฟิงหลิงหยุนเพิ่งจะฟังออกว่า นี่คือเสียงของเฟิงหยูหลันจริง ๆ

แต่ว่า ทำไมน้องหลันจึงกลายสภาพเป็นเช่นนี้ได้ ?

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ทำไมพวกเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ?” เป็นไป๋อี้เฉินที่ค่อนข้างสงบนิ่งกว่า และรู้จักถามหาต้นสายปลายเหตุ

“เพราะยัยบ๊องคนนั้น ไม่รู้ว่ายัยบ๊องนั่นสาดอะไรใส่หน้าพวกเรา สุดท้ายใบหน้าของพวกเราก็กลายสภาพเป็นเช่นนี้” ไป๋ยี่หยูพูดพลางร้องไห้ออกมา ใบหน้าที่บวมเป่งเป็นทุนเดิม เมื่อมีน้ำตาไหลผ่านลงมา ทำให้ดูอัปลักษณ์ยิ่งไปกว่าเดิม

“ยัยบ๊อง ? เจ้าหมายถึงฉู่หวูโยวหรือ ? ยัยบ๊องฉู่หวูโยวนั่น ทำให้พวกเจ้ากลายเป็นแบบนี้หรือ ?” เฟิงหลิงหยุนไม่อยากจะเชื่อ และไม่มีทางเชื่อได้ลง

เขารู้ว่ายัยบ๊องคนนั้น เมื่อวานยังไม่ตาย นับว่ายัยบ๊องดวงแข็งไม่เบา

แต่ทำไมยัยบ๊องนั่นถึงทำให้น้องหลันและน้องหยูมีสภาพเช่นนี้ได้นะ ?

“ตอนนี้นางไม่ปัญญาอ่อนอีกต่อไปแล้ว เมื่อวานถูกกระแทกเข้าจนหายดี เดิมทีพวกเราคิดเพียงว่าจะไปดูนางสักหน่อย คิดไม่ถึงเลยว่า นางกลับวางยาพิษพวกเราเสียนี่” เฟิงหยูหลันร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายฝน เพียงแต่สายฝนตอนนี้ช่างดูน่ากลัวนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความน่าเวทนาแล้ว

“หลิงหยุน เจ้าช่วยตรวจดูให้พวกนางก่อนได้ไหม ?” แววตาทั้งสองข้างของไป๋อี้เฉินหมองหม่นลง ลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความชั่วร้าย ทำไมฉู่หวูโยวถึงกล้าทำเช่นนี้ ?

แต่ตอนนี้ ไป๋อี้เฉินเองก็นึกแปลกใจไม่น้อย ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะไม่ปัญญาอ่อนอีกต่อไป แต่ก็ไม่น่าจะรู้เรื่องยาพิษได้ แม้แต่ชื่อของนางเอง นางยังไม่รู้จัก แล้วจะรู้จักยาพิษและการฝช้ยาพิษได้อย่างไร ?

เฟิงหลิงหยุนรีบตรวจดูใบหน้าของเฟิงหยูหลันอย่างละเอียด เพียงแต่ว่า หลังจากตรวจสอบดูแล้ว สีหน้าของเขาก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ

“ข้าเองก็ไม่เคยเห็นพิษชนิดนี้เหมือนกัน ยัยบ๊องนั่นไปได้มาจากไหนกัน ?” เฟิงหลิงหยุนดูไม่ตื่นตระหนกเหมือนเมื่อครู่อีก แต่ใบหน้ากลับแสดงความตกตะลึงออกมา

ถึงแม้เขายังหนุ่ม แต่ก็มีความมั่นใจในทักษะการแพทย์ของตนเองไม่น้อย นับได้ว่าทักษะการแพทย์ของเขา ไม่เป็นสองรองใคร

ตอนนี้คนที่สามารถอยู่เหนือเขาได้ก็มีอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น แพทย์และยาพิษนับเป็นของคู่กัน ในโลกนี้มีพิษเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้นที่เขาไม่เคยพบมาก่อน

แต่พิษชนิดนี้ เขาดูไม่ออกจริง ๆ......

“พิษชนิดนี้นางเป็นคนปรุงขึ้นมาเอง ข้ากับพี่หญิงหลันเห็นนางจับมดกับตา จากนั้นจึงเทลงไปในขวดสองสามขวด ที่บรรจุผงบางอย่างอยู่ แล้วสาดใส่หน้าของพวกเราอย่างกะทันหัน จากนั้นใบหน้าของพวกเราก็กลายสภาพเป็นเช่นนี้” ไป๋ยี่หยูอธิบายอย่างละเอียด น้ำเสียงสะอึกสะอื้นแฝงไปด้วยความกลัว แต่ก็มีความรู้สึกเกลียดชัง จนแทบอยากฉีกฉู่หวูโยวออกเป็นชิ้น ๆ รวมอยู่ด้วย