แต่งงาน (1)

สตรีทั้งสามชะงักแล้วหันมองไปในทิศทางเดียวกันเป็นเฉินกวงที่กลับมาพร้อมกระต่ายป่าหลายตัว ด้านหลังเขาคือจงเลี่ยงที่ถือหน้าไม้ไว้ในมือมีเลือดเลอะเล็กน้อยแต่คิดว่าเป็นเลือดสัตว์ “ดอกไม้นั่น...”

จู่ ๆ คนที่สุภาพมาตลอดทางก็ตะโกนถามเสียงดัง จงเลี่ยงรีบขยับตัวมาปกป้องคุณหนูของตนเอง

“ขออภัยคุณหนูซู” พอเห็นสายตาระมัดระวังขององครักษ์ที่มองมา เฉินกวงก็รู้ตัวว่าเผลอเสียมารยาท เขารีบขอโทษ

สายตายังไม่ละไปจากดอกไม้สีน้ำเงินตรงหน้า

“คุณชายเฉินมีอะไรหรือ”

ซูเนี่ยนใจเย็น มองเฉินกวงที่มีสีหน้าตกใจมากตอนเห็นดอกไม้ที่โส่วอี้กับซิ่นอี้เก็บมาจนไม่อาจจะรักษากิริยาได้ก็คิดว่าคงมีเรื่องอะไรที่นางยังไม่รู้ บางทีเขาอาจจะต้องการดอกเสาะเวหา ถึงอย่างไรนี่ก็นับว่าเป็นสมุนไพรหายาก

และความคิดของนางก็ถูกต้อง

เฉินกวงถามด้วยน้ำเสียงที่ปิดบังความยินดีไว้ไม่ได้ “ดอกไม้นั่นเป็นดอกอะไรหรือขอรับ”

“นี่เรียกว่าดอกเสาะเวหา”

“เป็นดอกเสาะเวหาจริง ๆ” เขาเคยเห็นภาพวาดจดจำจนขึ้นใจ พอได้เห็นของจริงก็จำได้ทันทีเลยตื่นเต้นมาก

“ดอกไม้ของคุณหนู” โส่วอี้ขมวดคิ้ว นางตั้งใจเก็บมาให้คุณหนูของนางเหตุใดคนผู้นี้ถึงได้ดูสนอกสนใจ ท่าทางอยากจะแย่งชิงไป

“คุณหนูซูแน่ใจใช่หรือไม่ว่านี่คือดอกเสาะเวหา” เฉินกวงไม่สนใจโส่วอี้ แม้ว่าจะค่อนข้างแน่ใจว่าใช่ ก็ยังถามต่อเพื่อยืนยันให้ชัดเจน

“ดอกเสาะเวหามักจะขึ้นในที่สูงและมีสีน้ำเงินโดดเด่น ตัวข้าแม้ไม่เคยเห็นดอกไม้สด แต่ก็เคยเห็นดอกเสาะเวหามาก่อนเลยค่อนข้างแน่ใจ”