5 หักห้ามใจ(100%)

“เอาแบบนี้ใครจะเข้าก็เข้านะ ใครไม่เข้าก็ไม่ต้องเข้าแค่นั้นเอง เดี๋ยวลิขอตัวเข้าไปก่อนแล้วกัน เสียเวลามาก ยังมีเครื่องเล่นอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้เล่นด้วย” พูดจบมะลิก็เดินพรวดพราดเข้าไปในบ้านผีสิงนั่นแบบไม่มีความกลัวเลยสักนิด โดยไอ้คิมวิ่งตามหลังไปแบบติดๆ

เด็กคนนี้นี่มันจริงๆ เลย จิ้งจกตัวเล็กๆ ไม่มีอะไรให้กลัวก็กลัวแทบเป็นแทบตาย แต่ไอ้บ้านผีสิงที่น่ากลัวๆ ดันไม่กลัว

“พี่เมฆจะเข้าไปไหมคะ?” แพรถามผมอีกครั้ง

“อื้ม...เข้าสิ แต่ถ้าแพรกลัวก็รออยู่ข้างนอกก็ได้นะ”

“แพรว่าแพรเข้าไปข้างในนั่นกับพี่เมฆจะดีกว่าค่ะ ยืนอยู่ข้างนอกคนเดียวมันดูน่ากลัวกว่าอีกอ่า” แพรยิ้มแห้งๆ ออกมา

“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปกันเถอะ ป่านนี้สองคนนั่นเดินไปถึงส่วนไหนของบ้านผีสิงแล้วก็ไม่รู้”

.....

เดินเข้ามาในบ้านผีสิงนี่ก็ถึงกับขนลุกซู่เลยครับ อากาศภายในเย็นยะเยือกมาก นี่มันเป็นแบบจำลองหรือของจริงก็แทบจะแยกไม่ออกเพราะจัดฉากและตกแต่งได้เหมือนมากๆ

“พะ...แพรขอจับแขนพี่เมฆไว้นะคะ”

“อื้ม ได้สิ”

เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ขัดอะไรแพรก็เอามือทั้งสองข้างของเธอมากอบกุมไว้ที่แขนผม ตัวเธอดูสั่นๆ คงจะกลัวสินะ

“นี่พี่พาแพรมาทรมาณหรือเปล่า พอดีพี่เป็นห่วงน้องน่ะ” ผมพูดพลางเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ โดยมีแพรเกาะแขนผมแน่น

“ไม่เป็นไรเลยค่ะแพรเข้าใจพี่เมฆนะคะ พี่ชายก็ต้องห่วงน้องสาวเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ถ้าเป็นแพรเองก็คงจะไม่กล้าปล่อยให้น้องมาเที่ยวสองต่อสองกับผู้ชายเหมือนกัน”

“มะลิก็เป็นเด็กแบบนี้แหละ ถ้าบางครั้งเผลอทำไม่ดีใส่ พี่ก็อยากให้แพรไม่ถือโทษโกรธน้องมันน่ะ”

“แพรไม่โกรธหรอกค่ะ”

“ขอบใจนะ”

เมื่อจบการสนทนาทุกอย่างก็เงียบสงัดลง ตามทางเดินมีแค่ไฟสลัวๆ ส่องมาพอให้มองเห็นทางเดิน ผมเพ่งสายตามองไปข้างหน้าก็เห็นเด็กผู้หญิงลางๆ คล้ายๆ กับมะลิ เลยเดินเข้าไปหา

“มะ... เชี่ย!”

“ว๊าย!”

ยังไม่ทันจะได้พูดจบ เธอก็หันหน้าพรวดพราดมาทำเอาหัวใจผมจะวาย นี่ไม่ใช่มะลิ แต่เป็นคนที่แต่งตัวมาแสดงเป็นผี ดีนะที่ไม่เผลอตัวแหกปากกรี๊ดออกมา อายแย่เลยถ้าเป็นแบบนั้น

กรี๊ด!!

อยู่ๆ ก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดดังมาจากข้างหน้า ผมรีบวิ่งไปตามเสียงทันที ในใจก็คงจะคิดว่าเป็นมะลิหรือเปล่า แต่เมื่อวิ่งมาถึงภาพที่เห็นตรงหน้าคือ...

ไอ้คิมมันร้องกรี๊ดกร๊าดแล้วซบหน้าลงที่อกของมะลิ!

“ฮ่าๆ พี่คิมหยุดกรี๊ดก่อน ฮ่า...” มะลิเองแทนที่จะผลักมันออก แต่เธอดันสวมกอดปลอบไอ้คิมเสียอย่างนั้น