5 หักห้ามใจ(50%)

Chapter 05 : หักห้ามใจ

พาร์ทเมฆ

ผมนอนเกลือกกลิ้งไปมาอยู่บนที่นอน พอดีว่าวันนี้เป็นเวรหยุดงดเป็นคุณสารวัตรหนึ่งวัน เอาจริงๆ การที่เป็นตำรวจนี่มันก็ไม่ได้สบายไปเสียทุกคนหรอกนะ ยิ่งตำแหน่งสูงงานยิ่งเยอะขึ้นไปอีก แถมตอนแรกจะไม่ให้มีเวรหยุดกันด้วย ดีที่ผมกับไอ้คิมช่วยกันค้านกับท่านรองผู้กำกับ ท่านเลยอนุญาตให้มีเวรหยุดกันได้อาทิตย์ละหนึ่งวัน แค่เฉพาะผมกับไอ้คิมเท่านั้นนะ และไอ้คิมมันก็ดันมาขอหยุดวันเดียวกันกับผมอีกนะ

ตอนนี้ไม่อยากจะลุกไม่อยากจะก้าวขาออกจากห้องเลยด้วยซ้ำ เพราะเรื่องเมื่อคืนที่ผมเผลอใจไปเอากับมะลิมามันดันวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่หยุดหย่อน คือ...พยายามหักห้ามใจแล้วนะแต่แม่งก็ไม่เคยจะทำได้ เพราะมะลิน่ะขี้ยั่วเก่งสุดๆ

“เฮ้อ จะทำไงต่อไปดีวะไอ้เมฆเอ๊ย” พึมพำกับตัวเองแล้วนอนเอามือข้างหนึ่งขึ้นก่ายหน้าผาก

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงแหลมๆ ตะโกนเรียกผมอยู่ที่หน้าประตู คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากมะลิ

“พี่เมฆตื่นรึยัง?”

“พี่ตื่นแล้ว”

“ถ้าตื่นแล้วก็ลงมาข้างล่างที พอดีพี่คิมมาหาพี่น่ะ”

“อื้มๆ เดี๋ยวพี่ลงไป ขอล้างหน้าแป๊บ”

“โอเค เดี๋ยวลิจะไปนั่งรอเป็นเพื่อนพี่คิมก่อนละกัน”

เมื่อสิ้นเสียงของคนตัวเล็ก ผมก็รีบดีดตัวเองลุกจากที่นอนอย่างไว แล้วรีบเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำก่อนจะเดินลงมาข้างล่างอย่างร้อนรนใจ เพราะว่าไม่อยากให้มะลิอยู่กับไอ้คิมมันสองต่อสอง

ผมไม่ได้หึงนะ แค่ห่วงมะลิแค่นั้นเอง

“ไงครับคุณเมฆเพื่อนรัก ตะวันจะแยงก้นละมึงพึ่งจะตื่น” ทันทีที่ลงมาไอ้คิมมันก็พูดแซะผมทันทีเลย

“วันหยุดทั้งทีกูจะตื่นสายๆ บ้างไม่ได้รึไง แล้วนี่มึงมาหากูทำหอกอะไรแต่เช้าวะ” ผมพูดพลางนั่งที่โซฟาตัวข้างๆ ไอ้คิม สายตาก็สาดส่องมองหามะลิแต่ก็ไม่เห็น ไหนเธอบอกว่าจะลงมานั่งรอเป็นเพื่อนไอ้คิมมันไง

“กูมาหามึงก็เพราะว่า...”

“เพราะว่าอะไร?”

“เพราะว่า...กูจะมาขออนุญาตมึงพาน้องมะลิไปเที่ยวหนึ่งวันน่ะเพื่อนรัก พอดีก่อนหน้านั้นกูสัญญากับมะลิว่าจะพาน้องมันไปเที่ยวชิวๆ หนึ่งวันว่ะ”

“กูไม่อนุญาต!” ผมปฎิเสธมันในทันที ใครจะยอมปล่อยให้มะลิไปเที่ยวกับมันสองต่อสองกันได้วะ

“เอ้า...ไอ้นี่ น้องมันขึ้นไปแต่งตัวแล้วนะเว้ย มึงจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ อีกอย่างกูแค่พาไปเที่ยว ไม่ได้จะพาไปทำไม่ดีไม่ร้ายสักหน่อย มึงรีบอนุญาตมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ไม่ว้อย! มึงต้องบอกกูล่วงหน้าก่อนดิวะ นี่มันปุบปับไป และที่สำคัญกูต้องไปขออนุญาตแม่ก่อนด้วย มึง...”