บทที่ 5 จะรอ

@อีกด้าน...

“เฮ้ยเฮีย นี่คิดแอบเอาไปกินคนเดียวเหรอวะ ถึงว่ากูโทรหาไม่ติดเลย” วายุโวยวายยกใหญ่เมื่อเข้ามาถึงคอนโดของเทวา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าถ้าเทวาต้องการอะไรเขาจะใช้เวลาจัดการไม่นาน แต่เมื่อคืนที่อยู่ๆ เขาก็ขาดการติดต่อไป ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาทำอะไรอยู่

“กูก็แค่สอนงานให้ก่อน”

“สอนงาน? ”

“อย่าบอกนะว่าเด็กมันไม่เคยอะ เชี้ย นี่มึงสอนขนาดไหนวะ” แค่เห็นสภาพของเทวาและรอยตามลำตัว เขาก็พอรู้แล้วว่าหนักหน่วงแค่ไหน จะห่วงก็แค่คนที่ยังไม่เคยก็เท่านั้น

“กูไม่รุนแรงกับคนที่ไม่เคยขนาดนั้นหรอก มึงห่วงตอนที่เจอไอ้เมธาดีกว่ามั้ย”

“เออว่ะ ไอเหี้ย ขนาดกูยังไม่คิดเลยว่าคนเย็นชาอย่างมันจะซาดิสม์ขนาดนั้น” วายุทำท่าขนลุกเล็กน้อยเมื่อนึกถึงรสนิยมทางเพศของพิชายตัวเอง

“แล้วนี่อยู่ไหน? ” ใบหน้าหล่อหันมาถามถึงหญิงสาวที่อยากเจอ

“นอนอยู่ในห้อง” เมื่อได้ยินอย่างนั้นวายุก็ตั้งท่าจะเดินเข้าไปทันทีแต่ก็โดนคนด้านหลังเอ่ยห้ามไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว”

“อะไรอีกวะ” ร่างสูงที่กำลังจะเดินเข้าไปหันมาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันทีที่โดนขัดจังหวะ

“จะเอาก็ไปเอาที่บ้านอย่ามาเอาที่ห้องกู เดี๋ยวพรุ่งนี้กูเอาไปส่ง วันนี้ให้พักก่อน”

“จะให้พักหรือเก็บไว้เอาเองกันแน่ กูไม่ยอมหรอกนะ” ปากหนาเอ่ยบอกแค่นั้นก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนทันที ซึ่งเทวาก็ได้แต่ส่ายหัวน้อยๆ ให้กับความเอาแต่ใจและใจร้อนของน้องตัวเอง จากนั้นจึงเดินตามเข้าไป

แกร๊ก~

เสียงประตูที่ถูกเปิดขึ้นทำให้หญิงสาวที่เพิ่งนอนหลับไปได้ไม่นานรู้สึกตัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย และคิดว่าคนที่เข้ามาคงจะเป็นเทวา

“เชี้ย” แต่แล้วเสียงอุทานที่ดังขึ้นก็ทำให้น้ำหวานตกใจแล้วรีบดีดตัวลุกขึ้นทันทีจนผ้าห่มผืนหนาหลุดออกจากเรือนร่างเปลือยเปล่า ก่อนจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนมองเธออยู่ โดยมีเทวาเดินตามมาข้างหลัง