ดวงตกอย่างแรง

ดวงตกอย่างแรก

เพราะเป็นวันหยุดยาว เจ้านายเข้ากรุงเทพฯ คนงานในบ้านหลายคนก็มีโอกาสได้ออกเที่ยว เธอก็เช่นกัน วันนี้นัดกับนุ่มจะเข้าไปเมืองไปหาซื้อของใช้ และเดินเล่นเตร็ดเตร่ ชอบที่สุดคือตลาดนัดกลางคืน สองสาวเพลิดเพลินกระทั่งท้องไส้ปั่นป่วนจึงหาร้านอาหารที่ไม่ไกลจากตลาด

“กินซาบูกันนะพี่ อัณเลี้ยงเอง”

“โห รวย”

“ก็ไม่รวย แต่หนูก็ได้เงินเดือนไง”

“อ๋อ ลืมไป ยังไงอัณก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของนาย เงินเดือนเยอะกว่าพี่อีก”

พอนุ่มพูดถึงนาย อัณชญาก็ยิ้มเศร้า เพราะตั้งแต่วันเกิดเรื่องที่ประตูซุ้มดอกไม้ทางเข้าออกตึกส้ม เธอก็ไม่เคยได้เจอหน้าชินภพอีกเลย อยู่แบบเจียมตัวและใจ แทบจะขังตัวเองอยู่บนเรือนพัก อยากยืดแข้งยืดขาก็ออกมาเดินรอบๆ บ้าน ไม่กล้าเฉียดใกล้ตึกใหญ่ หรือตึกส้ม เพราะกลัวจะมีเหตุหรือเรื่องร้ายต่างๆ ให้เขาให้เขาหัวเสีย เพราะหากเกิดเรื่องขึ้นอีกครั้ง นายอาจเฉดหัวเธอออกจากบ้านก็ได้

“ตอนแรกหนูก็เกรงใจนะ เขาให้เงินเดือน ทั้งที่หนูไม่ได้ทำหน้าที่ตัวเองเลย แต่น้าพลบอกว่าเก็บไว้สำหรับการเรียนต่อม’ หาลัย” เพราะอีกเดือนเดียวก็จบแล้วมัธยมปลายแล้ว

ทั้งสองพากันไปกินซาบูอย่างเอร็ดอร่อย ตามด้วยขนมหวานอีกจนอิ่มแปล้ กำลังจะเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน แต่อัณเหลือบไปเห็นสาวสวยร่างอ้อนแอ้นที่หน้าอกหน้าใจล้นเสื้อครอปสั้น แค่ปิดอกอวบไว้เท่านั้น กับกางเกงขาสั้นเสมอจิ๋ม

“นั่น พี่คนนั้นเป็นเมียนายนี่นา” เธอจำผู้หญิงที่จูบเร่าร้อนที่ริมสระกับนายได้ โดยเฉพาะอกอวบคู่นั้น

“เออจริง นั่นยัยพริ้มคนโปรดของนายนี่หว่า แล้วนั่นเดินโอบไหล่กับหนุ่มหล่อที่ไหนวะ”

“กำลังจะขึ้นรถไปด้วยกัน”

“ถ่ายรูปไว้” นุ่มสั่งอัณชญา ซึ่งอีกฝ่ายถือโทรศัพท์อยู่ในมือ ก็กดถ่ายไว้ทันที จังหวะมีแท็กซี่มาส่งคนพอดี ทั้งสองก็รีบโบก แล้วบอกให้ตามรถเก๋งสีขาวไป

“พี่นุ่ม เราจะตามเขาไปจริงๆ เหรอ”

“เออสิ คบชู้แบบนี้ต้องฟ้องนาย”

“เขาอาจเป็นเพื่อน พี่น้องกันก็ได้นะ”

“เพื่อนอะไร โอบบ่าขึ้นรถขนาดนั้น”

แท็กซี่ขับตามมากระทั่งรถเก๋งสีขาววิ่งเข้าไปในบริเวณโรงแรม

“เข้าไปข้างในเลยไหมครับ” คนขับแท็กซี่ถาม

“จอดด้านหน้าก็พอ” แล้วนุ่มก็จ่ายค่ารถ แล้วตามเข้าไปในโรงแรม ทันพอจะเห็นนางบำเรอคนโปรดของนายควงแขนหนุ่มเข้าไปในลิฟต์

อยากจะตามไปดูให้เห็นชัดๆ แต่อัณชญาก็ดึงมือไว้

“พี่จะขึ้นไปไม่ได้นะ”

“อยากรู้ชัดๆ น่ะ”

“หนูถ่ายรูปตอนเขาเข้าลิฟต์ด้วยกันได้ แค่นี้ก็พอแล้ว กลับเถอะค่ะ” อัณชญาบอก สีหน้าเริ่มไม่ค่อยสู้ดี เพราะนี่ก็ค่ำมากแล้ว กลับดึกไปก็คงไม่ดี

“อือ กลับก็ได้”

เมื่อกลับมาถึงบ้าน นุ่มก็โทร. บอกพลทันที รวมทั้งส่งภาพที่อัณชญาถ่ายไว้ให้อีกฝ่าย ซึ่งพลไม่ได้ไปกรุงเทพฯ กับนาย แต่ปักหลักอยู่ไร่เพื่อดูแลความเรียบร้อยระหว่างวันหยุดยาว

“เดี๋ยวจะบอกนายเอง พวกมึงสองคนไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้แล้วนะ ถ้านายรู้ว่าพวกมึงตามมันไปถึงโรงแรม จะโดนด่าเอา โดยเฉพาะนังอัณ ความผิดมันหลายกระทงแล้วนะ”

“แต่เรื่องนี้เราช่วยนายนะ” นุ่มเถียง

“เออๆ กูรู้ว่าพวกมึงหวังดี แต่นายจะเข้าใจไหม ก็อีกเรื่อง ที่สำคัญมึงสองคนกลับบ้านเกือบสี่ทุ่มเลยนะ”

“ก็เพราะตามนังพริ้มไปไง เลยกลับดึก”

“เที่ยวเพลินมากกว่า อย่ามาแก้ตัว พรุ่งนี้ไม่ต้องออกไปไหนแล้วนะ” พลสั่งแล้วก็ตัดสายไปทันที

“โห พี่พล ดุพอๆ กับนายเลย” นุ่มบ่น