คำสั่งนาย 2

“แต่ตอนนี้หนูไม่อยากไปแล้ว”

“มีเหตุผลอะไรถึงไม่อยากไป”

“หนูอยากอยู่ที่นี่”

“มีเหตุผลอะไรที่จะอยากอยู่ที่นี่”

“หนูอยากอยู่บ้านนี้”

“โอ๊ย มึงจะอยากอยู่มาก จนขัดคำสั่งนายเหรอ อยากให้นายโกรธใช่ไหม รับรองเลยนะ นอกจากมึงจะไม่ได้ไปเรียนต่อกรุงเทพฯ แล้ว มึงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย” พลขู่ เพราะเหนื่อยจะโต้เถียงกับอีกฝ่าย

“น้าพล ช่วยหนูด้วยสิ หนูอยากเรียนในเมืองจริงๆ นะ”

“มึงจะบ้าเหรอ ใครก็ช่วยมึงไม่ได้ทั้งนั้น เรื่องนี้แล้วแต่นาย แล้วมึงเป็นอะไรเนี่ย ทำไมดื้อ คิดถึงอนาคตตัวเองไว้มากๆ เถอะ จะมาเอาแต่ใจตัวเองตอนนี้ได้เหรอ บ้านนี้มันมีอะไรดีนักหนาถึงอยากจะอยู่ ทั้งที่ไปเรียนกรุงเทพฯ มันดีที่สุดนะ”

“ก็บ้านนี้มีนาย”

“โอ๊ย อัณ มึงนี่นา หาเรื่องใส่ตัว คราวก่อนมึงยังไม่เข็ดใช่ไหม ก็นายบอกแล้วว่าไม่สนใจเด็กอย่างมึง มึงจะดันทุรังอยากเป็นเมียเขาเหรอ ถ้ามึงอยากมีผัวนัก ไปเรียนกรุงเทพฯ เลย ที่โน่นมีคนหน้าตาดี รุ่นราวคราวเดียวกับมึงเยอะแยะ”

“หนูไม่ชอบรุ่นเดียวกันนี่”

“แต่นายไม่เอาเด็กที่อายุไม่ถึงยี่สิบเป็นเมีย โดยเฉพาะมึง นายยิ่งไม่เอา”

“หนูทำไม ขี้เหร่ก็ไม่ใช่”

“ก็มึงดื้อไง ทำแต่เรื่อง โดยเฉพาะครั้งนี้ ถ้านายรู้ว่ามึงไม่อยากไป ด้วยเหตุผลที่ไร้สาระแบบนี้ นอกจากมึงจะไม่ได้เรียนต่อในกรุงเทพฯ แล้ว มึงจะโดนเฉดหัวออกจากบ้านนี้อีกด้วย”

พอได้ยินแบบนั้นอัณชญาถึงกับน้ำตาซึม

“ใจร้ายที่สุดเลย”

“นายดีกับมึงขนาดนี้ มึงยังว่านายใจร้ายอีกเหรอ”

“แล้วทำไมนายถึงอยากให้ไป”

“ไม่รู้ กูก็ไม่กล้าถามหรอก เชื่อน้านะอัณ อย่าดื้อ มึงเคยบอกกับน้าว่าถ้านายสั่งให้ทำอะไรก็ทำ จำไม่ได้เหรอ” พลทำเสียงอ่อนลง อีกนิดเดียวก็แทบจะอ้อนวอนหลานสาว

อัณชญาไม่ตอบ แต่พยักหน้ารับ เพราะเธอเคยพูดกับน้าพลไว้แบบนั้นจริงๆ

“นายบอกว่าจะให้นุ่มไปอยู่เป็นเพื่อน”

“จริงเหรอน้าพล” สีหน้าเริ่มดีขึ้น

“จริงสิ นายจะให้นุ่มเรียนอาชีพอะไรก็ได้ เสริมสวย ตัดเสื้อ หรือทำอาหาร แล้วแต่นุ่มเลย”

“น้าพลบอกพี่นุ่มหรือยัง”

“ยัง อยากจะบอกมึงก่อนไง”

“งั้น ถ้านายอยากจะให้ไป หนูไปก็ได้ แต่หนูขอเจอนายก่อนไปได้ไหม”

“ไม่ต้องหรอก วันที่มึงไป นายเขาจะไปส่ง”

“จริงๆ นะ!” น้ำเสียงอัณชญาบ่งบอกว่าตื่นเต้นดีใจมาก