BAD GUY - 102 โรแมนติกหรือยัง

หมับ! คุณเหนือรีบเดินตามมาคว้าแขนฉันเอาไว้ จากนั้นก็ก้าวขามาหยุดตรงหน้าของฉัน

“ปล่อย! รินจะไปซื้อบิกินี่”

“ก็บอกว่าไม่ให้ใส่”

“รินจะใส่”

“ก็ลองดูว่าซื้อมาแล้วจะได้ใส่หรือเปล่า”

ฉันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างหงุดหงิด จากนั้นก็เมินหน้าหนีคุณเหนือ คิดว่าจะได้มาพักผ่อนแลบสบายใจ แต่กลับต้องมาหงุดหงิดแบบนี้ทำให้เสียบรรยากาศจริงๆ ไม่อยากจะอยู่ต่อแล้ว อยากจะกลับไปกรุงเทพมันตอนนี้เลย

“มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ฉันจะมองผู้ชายหรือผู้หญิงที่เดินผ่านไปมาไม่ใช่หรือไง”

“ค่ะมันไม่แปลก แต่การที่มองแล้วจ้องค้างแบบนั้นจะไม่ให้รินคิดอะไรคงไม่ได้หรอกนะคะ ถ้าเกิดว่ามีผู้ชายเดินผ่านแล้วรินมองแบบที่คุณเหนือมองผู้หญิงสองคนนั้นละคะ คุณเหนือก็คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ”

“ฉัน….”

“ไม่ต้องมาเถียงหรอกค่ะ อีกอย่างผู้หญิงสองคนนั้นก็ส่งตาหวานเชื่อมให้ด้วยหนิ หึ!”

“โอเคต่อไปนี้ฉันจะไม่มองผู้หญิงคนไหน กลับไปกินข้าวก่อน ฉันหิวจนจะกินเธอได้ทั้งตัวอยู่แล้วนะ” คุณเหนือจับมือฉันหวังจะให้เดินตามตัวเอง แต่ฉันยังทำตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ยอมขยับ

“ไม่ค่ะ รินไม่กิน!!”

“รินเธอจะงอนเอาเป็นเอาตายเลยหรือไง ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปมากกว่ามองเลยนะ”

“…….”

“ฉันรับปากแล้วไงว่าต่อไปนี้จะไม่มองผู้หญิงคนไหน จะมองแค่เธอคนเดียว” คุณเหนือทำตาแป๋วเหมือนเด็ก แล้วพูดต่อ “เมียจ๋า กลับไปกินข้าวกันเถอะนะ”

มันรู้สึกไม่ชินในคำพูดของคุณเหนือสักเท่าไหร่ เพราะเขาไม่เคยพูดแล้วทำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ พอได้เห็นทำให้ฉันที่กำลังงอนอยู่แอบอมยิ้มเล็กน้อยจนต้องรีบก้มหน้าลง

“เมียจ๋า…”

“หยุดเรียกแบบนั้นได้แล้วค่ะ ไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง”

“จะอายทำไมก็เธอเป็นเมียฉัน” คุณเหนือฉีกยิ้มให้ฉัน แล้วพูดต่อ “กลับไปกินข้าวกันนะ ครั้งนี้ถ้าฉันเผลอมองผู้หญิงอีกเธอจะตบ จะตี จะด่าว่าฉันยังไงก็ได้”

คุณเหนือออกแรงที่มือพาฉันเดินกลับมาที่โต๊ะ ซึ่งครั้งนี้ฉันก็ยอมเดินตามมาแต่โดยดี ถึงจะยังรู้สึกโกรธอยู่ก็ตาม

เมื่อเดินกลับมาที่โต๊ะ คุณเหนือก็ยังไม่ยอมปล่อยมือฉันทั้งที่ตัวเองนั่งลงแล้ว

“ปล่อยมือรินสิคะ”

จบคำพูดของฉันคุณเหนือก็เอามืออีกข้างขึ้นมาจับที่สะโพกของฉัน จากนั้นก็กดให้ฉันนั่งลงบนตักแกร่งของตัวเอง

“อื้อ~ ทำบ้าอะไรคะไม่อายคนอื่นหรือไง” ฉันดิ้นเล็กน้อย คุณเหนือจึงใช้วงแขนแกร่งโอบเอวไว้แบบหลวมๆ

“นั่งอยู่แบบนี้ คนอื่นจะได้รู้ว่าฉันเป็นผัวเธอ เธอเป็นเมียฉัน”

“บะ บ้าหรือไง” ใบหน้าของฉันมัยเห่อร้อนเพราะเขินคำพูดที่คุณเหนือบอกเสียงหวานเมื่อครู่

“อย่าดิ้น รู้มั้ยว่าก้นเธอมันเสียดสี”

ฉันขมวดคิ้วเป็นปมแล้วหันหน้ามาถามคุณเหนืออย่างไม่เข้าใจ “เสียดสีอะไรหรอคะ ?”

“ไม่รู้สึกว่ามีอะไรดันอยู่ตรงก้นเธอหรือไง”

ดวงตาของฉันมันเปิดกว้างเพราะที่ก้นมันมีอะไรบางอย่างดันขึ้นมาจนรู้สึกได้จริงๆ

“ต้องให้ฉันบอกมั้ยว่ามันคืออะไร”

“ทะลึ่ง! ปล่อยให้รินลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฉันรีบดีดตัวขึ้น แต่ทว่าคุณเหนือก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ลุกขึ้นไปอยู่ดี

“ถ้าเธอลุกขึ้นไปแล้วมันแข็งอยู่แบบนี้ คนอื่นมองมาเห็นของผัวเธอจะทำยังไง”

“จะเห็นได้ไงคะ ไม่ได้ควักออกมาให้คนอื่นดูสักหน่อย”

“เธอก็รู้ว่ามันใหญ่ขนาดไหน”

ฉันอยากจะบ้าตายกับคำพูดแต่ละคำที่คุณเหนือพ่นออกมา เขามีความรู้สึกว่าอายบ้างหรือเปล่าเนี่ย

“หยุดพูดลามกได้แล้วค่ะ ให้รินนั่งอยู่บนตักแบบนี้แล้วจะกินข้าวยังไงล่ะคะ”

“ก็กินแบบนี้” คุณเหนือโน้มตัวเอื้อมไปตักอาหาร การที่เขาโน้มตัวแบบนี้มันทำให้ฉันที่นั่งอยู่บนตักก็ต้องโน้มตัวตามด้วย ทำแบบนี้คนที่มองมาจะคิดยังไงล่ะ คุณเหนือจะเล่นอะไรทำไมไม่ดูสถานที่บ้างนะ

“ไม่เอาค่ะแบบนี้รินไม่ชอบ รินจะไปนั่งที่ตัวเอง”

“ถ้าเธอไม่ชอบ งั้นก็ป้อนฉัน ^_^” พูดจบคุณเหนือก็ฉีกยิ้มกว้าง

เขานี่มันจริงๆ เลยนะ!!

สรุปฉันก็ต้องคอยตักอาหารป้อนให้คุณเหนือเพราะเขาไม่ยอมให้ฉันลุกขึ้นไปจากตักของต้อง