BAD GUY - 39 เป็นห่วง

ฉันร้องไห้อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งน้ำตามันค่อยๆ แห้งเหือดหายไป พราวถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพูด “คุณเหนือใช่มั้ย เขาคงทำให้แกลำบากใจมาก”

“เขากดดันฉันหลายอย่าง จนฉันแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง”

“แกตัดสินใจไปแล้วคงทำอะไรไม่ได้นอกจากอดทนนะริน”

“……”

“ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้แกรู้สึกดีขึ้น ในเมื่อหนีไม่พ้นแกก็ต้องยอมจำนนแบบนี้ต่อไป”

“ขนาดกับพี่เพชรเขายังสั่งห้ามไม่ให้ฉันยุ่ง”

พราวทำหน้าไม่เชื่อ “จริงหรอริน แล้วแกได้บอกมั้ยว่าพี่เพชรคือพี่ชายของเพื่อน”

“ฉันบอกไปแล้ว แต่เขาไม่ฟัง”

“เฮ้อ! ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้”

“แล้วที่ฉันทนไม่ไหวจนต้องมาหาแกวันนี้ก็เพราะว่าคุณเหนือโทรหาฉันแล้วมีผู้ชายรับสาย ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าไปทำโทรศัพท์ตกหายไว้ที่ไหน แล้วเขาก็ไม่ฟังอะไรเหมือนเดิม”

“โหย! เกินไปแล้วนะ แบบนี้น่ะ”

“เพราะแบบนี้ไงฉันถึงอึดอัด ชีวิตฉัน มันไม่ใช่ของฉันตั้งแต่คุณเหนือเข้ามา”

“ฟังแกพูดแล้วฉันก็แอบคิดนะว่าคุณเหนือจะชอบแก”

“ไม่หรอก แกจะบ้าหรือไงพราว”

“เขาดูหวงแกออกนอกหน้ามากไปนะฉันว่า มันเหมือนไม่ใช่แค่ข้อตกลงบ้าๆ ที่แกเล่ามา เหมือนคุณเหนือรู้สึกมากกว่านั้น”

ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจดวงน้อยของฉันมันเต้นรัวเมื่อได้ฟังคำพูดของพราว มันอาจจะฟังดูแล้วเป็นไปไม่ได้ ถึงฉันจะยังน้อยใจเขาอยู่ในตอนนี้ แต่หัวใจมันกลับรู้สึกตรงกันข้าม

“ริน มาได้ยังไง มาเมื่อไหร่” เสียงของพี่เพชรท้วงขึ้นมา เมื่อเปิดประตูห้องออกมาแล้วมองเห็นฉันนั่งอยู่

“รินมาสักพักแล้วค่ะ” พราวเป็นคนตอบคำถามของพี่เพชรแทนฉัน “คืนนี้รินจะมานอนค้างกับพราว”

“แล้วกินอะไรมาหรือยัง เดี๋ยวพี่ทำให้กินรินอยากกินอะไร”

“โห! พี่เพชรทีกับน้องบอกให้ไปหาทำกินเอง ทีกับรินทำไมถึงจะทำให้ล่ะ”

“ยุ่ง” พี่เพชรรีบพูดดักพราวไว้

“รินไม่หิวหรอกค่ะ ไม่อยากรบกวนพี่เพชรด้วยมันดึกแล้ว”

“ไม่รบกวนเลยริน พี่เต็มใจ”

“ไม่เป็นไรค่ะ รินไม่หิวจริงๆ”

พราวลุกขึ้นไปแล้วดันพี่เพชรให้กลับเข้าไปในห้อง “เข้าไปนอนได้แล้วนะคะ ผู้หญิงเขาจะคุยกัน”

“แต่พี่…”

“ไม่มีแต่ค่ะ ไปนอนเลย”

ฉันยิ้มจางๆ ให้พี่เพชรและแปลกใจกับท่าทางแบบนั้นของเขา แต่ก็ไม่ได้ท้วงถามว่าเป็นอะไร

“เข้าห้องกันเถอะ เดี๋ยวพี่เพชรจะออกมาวุ่นวายอีก แล้วนี่แกอาบน้ำหรือยังริน”

“อาบแล้ว”

ฉันลุกขึ้นเดินเข้าห้องพราว ฉันเคยมานอนที่บ้านพราวหลายครั้งอยู่เหมือนกันในตอนที่เรียนปีหนึ่งถึงปีสี่ จึบไม่ได้รู้สึกแปลกที่อะไร

#ภายในห้อง

“นอนเถอะดึกแล้ว ต่อให้แกอยากหนียังไงแต่พรุ่งนี้ไปทำงานแกก็ต้องเจอกับคุณเหนืออยู่ดี”

“…….”

“เตรียมใจไว้รอเลยยัยริน”

ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ใช่! มันเป็นอย่างที่พราวว่า ต่อให้ฉันอยากหนียังไงแต่ก็หนีไม่พ้น