BAD GUY - 48 ไปให้พ้น

ฉันก้มหน้าลงพยายามบอกกับตัวเองว่าอย่ามอง ห้ามมองคุณเหนือกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด แต่สุดท้ายแล้วก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ฉันเงยหน้าขึ้นและก็ยังเห็นผู้หญิงคนนั้นเธอกอดคุณเหนืออยู่ แต่คุณเหนือก็ยังไม่ยอมกอดตอบ

มันก็ดีแล้ว หากว่าฉันเห็นคุณเหนือกอดเธอตอบ ความรู้สึกมันคงจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกหลายเท่า

ในหัวของฉันมันมีแต่คำถาม เธอคือใคร มีสิทธิ์อะไรกอดเขาแบบนั้น เธอสำคัญกับคุณเหนือหรือเปล่า

สายตาของฉันมองภาพตรงหน้าจนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นเธอผละกอดออก เธอพูดอะไรบางอย่างพร้อมกับหยดน้ำตาที่มันไหลลงมาอาบแก้ม สายตาของคุณเหนือที่มองเธอไม่ได้ดุร้ายแบบที่มองฉัน

เหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้เธอคือคนสำคัญของเขา….

คุณเหนือหันมองมาตรงที่ฉันนั่ง แววตาที่แสนเย็นชาไร้ความรู้สึกนั้นกำลังทำให้ฉันเจ็บปวด ไม่รู้ว่าเผลอกำมือแน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีมันก็สั่นไปหมดทั้งตัว

ฉะ ฉันควรจะออกไปจากรถดีมั้ย ไม่อยากให้เขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันแบบนั้นอีก

พอคิดได้แบบนั้นมันก็มีคำถามเกิดขึ้น ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร ตัวฉันเองไม่มีสิทธิ์ไปห้ามไม่ว่าคุณเหนือจะอยู่กับใคร คำว่าพิเศษที่เขามอบให้มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะมีสิทธิ์ ก็แค่พิเศษ แค่ลมปาก แค่นั้นจริงๆ

เนิ่นนานที่คุณเหนือยืนคุยกับผู้หญิงคนนั้นท่าทางของทั้งคู่เหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่ เธอจับมือคุณเหนือไว้แน่นแต่ถูกคุณเหนือแกะออก ก่อนที่เขาจะเดินมาที่รถ

เมื่อคุณเหนือเปิดประตูรถออกผู้หญิงคนนั้นก็รีบวิ่งมาสวมกอดเขาจากทางด้านหลังอีกครั้ง

“….ลดาขอโทษ คุณเหนือจะทำยังไงก็ได้แต่อย่าเพิ่งกลับได้มั้ย ลาดาขอร้องนะคะ” เธอพูดอย่างอ้อนวอน แต่แล้วเธอก็ต้องนิ่งไปเมื่อมองเห็นฉันที่นั่งอยู่ในรถ

“คะ ใครหรอคะคุณเหนือ”

คุณเหนือไม่ตอบจากนั้นก็แกะมือเธอออกแล้วเข้ามานั่งในรถ

“ลดาถามว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร คุณเหนือพามันมาด้วยทำไม”

“ถอยไป ฉันจะกลับ”

“ไม่ลดาไม่ให้กลับ”

“ถ้าเธอยังพูดไม่รู้เรื่อง รับรองว่าไอ้ติณมันรู้เรื่องนี้แน่”พอคุณเหนือพูดไปแบบนั้นเธอก็ค่อยๆ ถอยออกห่างยอมให้คุณเหนือปิดประตูรถ

เมื่อประตูรถถูกปิดลงคุณเหนือก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ สีหน้าของเขามันเต็มไปด้วยความเครียด

ฉันอยากจะถาม อยากจะรู้มากๆ แต่ความกล้ามันมีไม่มากพอ จึงทำได้แค่นั่งเงียบ

คุณเหนือขับรถออกจากคอนโดและเขาก็เงียบพร้อมกับหน้าตาที่เคร่งเครียดมาจนกระทั่งถึงบ้าน แถมยังลงจากรถไปโดยไม่ได้รอฉัน

เขาเดินไปเลยราวกับว่าฉันไม่ได้นั่งไปด้วย เหมือนว่าฉันเป็นเพียงแค่อากาศที่อยู่รอบๆ ตัวเขาก็เท่านั้น มันยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวด

“ไปเอาเหล้ามา” เมื่อเดินเข้ามาภายในตัวบ้านเขาก็สั่งลูกน้อง จากนั้นก็หันมาบอกฉัน “ขึ้นไปที่ห้องของเธอซะ”

เขาจะมาหงุดหงิดใส่ฉันทำไม ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้โกรธเลยสักนิด

“จะยืนนิ่งอยู่ทำไมฉันบอกให้ขึ้นไปบนห้องซะ!!” ครั้งนี้คุณเหนือตะคอกเสียงดังลั่นบ้าน

“ไม่เห็นต้องตะคอกเสียงดังขนาดนี้เลยนี่คะ” ฉันพูดออกไปแบบนั้นและไม่ได้ยืนรอฟังว่าเขาจะตอบโตอะไรมาหรือเปล่า หลังจากที่พูดจบฉันก็รีบวิ่งมาที่ลิฟต์แล้วกดขึ้นไปยังชั้นสี่ทันที

เมื่อเขามาในห้องฉันกลับร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ ฉันรู้สึกเหนื่อยที่ต้องรองรับอารมณ์ของเขา มันรู้สึกน้อยใจ ทั้งๆ ที่เขากับผู้หญิงคนนั้นมีปัญหากันแท้ๆ แต่ฉันไม่ได้ผิดอะไร ทำไมถึงมาใส่อารมณ์กับฉันแบบนั้น มันรู้สึกแย่นะ