ตอนที่ 23
ตอนที่ 23
October 22, 2026
พะแพงขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังโรงเรียนอนุบาลที่ลูกชายเรียนอยู่ด้วยความเร็วมากกว่าทุกวัน เนื่องจากวันนี้หล่อนทำรายงานประชุมเสร็จช้า ทำให้ออกจากที่ทำงานช้ากว่าปกติ และนั่นก็เท่ากับว่าจะต้องไปรับวินเซนต์ผิดเวลา
“หมูวิน...แม่กำลังจะไปรับลูกนะ”
เพราะความรีบร้อน ทำให้หล่อนขาดความละเอียดรอบคอบจนเกือบจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น เมื่อหล่อนตีไฟเลี้ยวขวาเพื่อจะเปลี่ยนเลนแล้วมองไม่เห็นว่ารถหรูสีดำคันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็ว เสียงแตรรถดังลั่น พร้อมๆ กับเสียงล้อรถที่ครูดไปกับพื้นถนน
“กรี๊ดดดดด...”
หล่อนกรีดร้องและเหยียบเบรกสุดแรง ก่อนที่รถจะหยุดนิ่งอยู่ริมถนน พร้อมๆ กับคนขับรถคันงามที่เดินลงมาเคาะกระจกรถถามไถ่อาการของหล่อน
“คุณเป็นยังไงบ้างครับ”
หล่อนที่ศีรษะกระแทกกับพวงมาลัยรถเล็กน้อย รีบลดกระจกรถลงและยกมือไหว้ขอโทษขอโพย
“ขอโทษนะคะดิฉันไม่ได้ตั้งใจ”
หล่อนรีบปลดเข็มขัดนิรภัย และก้าวลงไปจากรถ ยกมือไหว้ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างสำนึกผิด
“ขอโทษจริงๆ ค่ะ ขอโทษนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ แต่คราวหน้าคราวหลังก็มองให้ถี่ถ้วนก่อนนะครับค่อยเปลี่ยนเลน”
“ขอบคุณค่ะ ว่าแต่รถของคุณเป็นอะไรมากไหมคะ”
ผู้ชายใส่สูทตัวใหญ่ส่ายหน้าน้อยๆ “รถไม่เป็นไรครับ ผมเบรกทัน แต่เจ้านายของผมนี่สิ ศีรษะน่าจะกระแทกกับกระจกรถนิดหน่อยครับ”
“โอ้...” หล่อนยกมือขึ้นทาบอกด้วยความเสียใจ “ดิฉันอยากจะขอโทษเจ้านายคุณค่ะ”
“ได้ครับ”
หล่อนกำลังจะเดินตามคู่สนทนาตรงไปยังรถลีมูซีนคันยาว แต่เสียงห้าวคุ้นหูแปลกประหลาดก็ดังออกมาจากกระจกรถที่ถูกลดลงเพียงแค่เล็กน้อยเสียก่อน
“ขึ้นรถได้แล้ว ฉันรีบกลับโรงแรม”
“ครับ นายน้อย”
นายน้อย...?
พะแพงตัวชาดิก หน้างามซีดเผือดและพยายามจ้องมองเข้าไปในกระจกรถลีมูซีน แต่ก็มองอะไรไม่เห็นเลย เมื่อกระจกรถรอบคันติดฟิล์มดำมืด
“เจ้านายผมรีบน่ะครับ ขอตัวนะครับ”
แล้วคู่สนทนาของหล่อนก็รีบวิ่งไปขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว แต่หล่อนกลับยังคงยืนเซ่ออยู่ที่เดิม ดวงตาจ้องมองท้ายรถคันงามไปด้วยความแคลงใจ
“คงไม่ใช่...เขาหรอก”
หล่อนพึมพำออกมาเสียงสั่นเทา ก่อนจะสลัดศีรษะแรงๆ เมื่อนึกถึงลูกชาย
“หมูวิน...”
สองเท้ารีบวิ่งกลับไปที่รถ และขับออกไปด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด
“แม่คับ” ทันทีที่เห็นมารดา วินเซนต์ก็รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดอย่างดีใจ
พะแพงรีบอ้าแขนรับร่างตุ้ยนุ้ยของลูกชายเข้ามากอดแนบอก และจูบศีรษะเล็กด้วยความรักหมดหัวใจ
“แม่ขอโทษที่มาช้านะครับ”
“ไม่เป็นไรคับ ผมรอได้คับ”
หญิงสาวมือขึ้นยีเส้นผมของลูกชายอย่างเอ็นดู “ก็เพราะหมูวินเป็นคนเก่งไงครับ” หล่อนพูดกับลูกชาย ก่อนจะหันไปกล่าวขอบคุณคุณครูประจำชั้นที่อยู่กับวินเซนต์รอจนหล่อนมาถึง
“ขอบคุณครูนิดมากนะคะ วันนี้แพงมาช้าไปเกือบชั่วโมงเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ มันเป็นหน้าที่ของครูค่ะ”
“ยังไงก็ต้องขอบคุณค่ะ” พะแพงมองอย่างซาบซึ้งใจ ก่อนจะหันไปบอกวินเซนต์
“หมูวินครับ สวัสดีครูนิดสิครับ เราจะกลับบ้านกันแล้ว”
เด็กน้อยทำตามคำสั่งของมารดาอย่างว่านอนสอนง่าย “สวัสดีคับคุณครู”
“สวัสดีครับหมูวิน พรุ่งนี้เจอกันครับ”
“คับคุณครู”
วินเซนต์ยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือมารดาเอาไว้ “เรากลับกันเถอะคับ”
“ไปจ้ะ”
พะแพงเดินจูงมือลูกชายตรงไปยังรถยนต์คันเล็กของตัวเอง แต่ระหว่างทางก็มีพ่อคนหนึ่งอุ้มลูกชายวัยเดียวกันกับวิเซนต์เดินผ่านหน้าไป
หล่อนหันไปมองหน้าของลูกชายทันที และก็เป็นอย่างที่หวาดกลัว เมื่อวินเซนต์เอียงคอมองตามไปตาปริบๆ หัวใจของคนเป็นแม่แสนเจ็บปวด แม้ลูกจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สีหน้าและแววตาของเด็กน้อยบอกให้รู้ได้เป็นอย่างดีว่าโหยหาอ้อมกอดของบิดามากมายแค่ไหน
น้ำตาของหล่อนไหลออกมา แต่ก็ต้องรีบป้ายทิ้ง และฝืนยิ้มออกมาแทน
“วันนี้เราไปกินไอศกรีมก่อนกลับบ้านกันดีไหมครับหมูวิน”
สีหน้าเศร้าๆ ของวินเซนต์เบิกบานขึ้นทันที เพราะไอศกรีมคือของโปรดปรานของตัวเอง
“เย้...”
รอยยิ้มของลูกชายทำให้พะแพงยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “งั้นขึ้นรถครับคนเก่ง เราจะได้ไปกินไอศกรีมกันเร็วๆ”
“คับแม่”
เด็กน้อยกระโดดขึ้นไปนั่งบนรถทันทีเมื่อมารดาเปิดประตูรถให้ ก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างรู้หน้าที่
พะแพงระบายยิ้ม ปิดประตูเบาๆ ก่อนจะรีบเดินอ้อมรถขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ
“ว่าแต่หมูวินอยากกินไอศกรีมที่ไหนครับ”
หล่อนหันมาถามความคิดเห็นของลูกชาย เมื่อขับรถออกมาจากหน้าโรงเรียนอนุบาล
“ที่นี่ก็ได้คับแม่”
“งั้นถ้าเราขับรถผ่านร้านไหน เราก็แวะร้านนั้นเลย โอเคไหมครับ”
“คับแม่”
เด็กน้อยเหมือนผ้าขาวและแสนไร้เดียงสามันคือเรื่องจริง เพราะแค่มีของโปรดมาล่อ วินเซนต์ก็ลืมความเศร้าเรื่องบิดาไปเสียสนิท แถมยังพูดจ้อถึงไอศกรีมที่ตัวเองอยากกินตลอดเวลา
หล่อนยิ้มอย่างมีความสุข น้ำตาไหลคลอออกมา วินเซนต์คือความสุขเดียวของหล่อนในตอนนี้
ไม่รู้ว่าเย็นนี้ทำไมร้านไอศกรีมที่เคยเปิดเต็มสองข้างถนนที่ทอดยาวไปยังที่พักถึงพร้อมใจกันหยุดขายแบบนี้ จะหันไปบอกลูกชายว่าเอาไว้กินพรุ่งนี้ก็คงไม่ได้ เพราะวินเซนต์จะต้องผิดหวังมาก ดังนั้นคนเป็นแม่อย่างหล่อนจึงต้องควานหาร้านไอศกรีมให้เจอ แม้ว่ามันจะยากลำบากและรถติดแค่ไหนก็ตาม
“อีกแป๊บเดียวนะครับหมูวิน ใกล้ถึงแล้ว”
“เราจะไปที่ไหนกันคับแม่”