ตอนที่ 26

“อย่าดื้อกับคุณครูนะครับหมูวิน” พะแพงจูบแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายและก็อดกำชับไม่ได้

เด็กชายตัวจ้อยยิ้มแป้นจนตาหยี “ผมไม่เคยดื้อเลยคับแม่”

“ครับคนเก่ง” พะแพงยกมือขึ้นยีเส้นผมของบุตรชายอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะลุกขึ้นยืน “แม่ไปทำงานก่อนนะครับ แล้วตอนเย็นแม่จะรีบมารับหมูวิน”

“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หมูวินเป็นเด็กดีค่ะ” คุณครูประจำชั้นเอ่ยชื่นชมและจูงมือวินเซนต์เอาไว้

พะแพงเอ่ยขอบคุณคุณครูประจำชั้นของลูกชาย โบกมือให้อีกครั้งก่อนจะเดินไปที่รถ

เสียงกรีดร้องแผ่วเบาของเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังขึ้นพอดีเมื่อหญิงสาวก้าวขึ้นมาบนรถ

“สวัสดีค่ะพี่กิ่ง มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงของกิ่งแก้วเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จนหล่อนอดสงสัยไม่ได้

“วันนี้ท่านประธานคนใหม่จะมา”

พะแพงเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนจะกรอกเสียงถามไปตามสายโทรศัพท์

“แต่กำหนดเข้าของท่านประธานคนใหม่เป็นวันพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะพี่กิ่ง”

“เห็นว่าเปลี่ยนแปลงกะทันหันน่ะ ยังไงแพงก็รีบเข้ามาเถอะ ถ้าท่านประธานคนใหม่มาถึงแล้วไม่เจอเลขาฯ เดี๋ยวจะยุ่ง”

หล่อนเข้าใจดีว่ากิ่งแก้วเป็นห่วง เพราะหล่อนเป็นคนเดียวของบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้เข้าทำงานสายกว่าทุกคนได้ครึ่งชั่วโมง และเลิกงานก่อนคนอื่นหนึ่งชั่วโมง เนื่องจากมีภาระต้องไปรับส่งวินเซนต์ที่โรงเรียนทุกวัน ซึ่งท่านประธานคนเก่าเข้าใจดี และอนุญาต แต่สำหรับท่านประธานคนใหม่นี่สิ หล่อนไม่รู้เลยว่าเขาจะใจดีเหมือนกับหัวหน้าคนเก่าของหล่อนหรือเปล่า

“ขอบคุณมากค่ะพี่กิ่ง แพงจะรีบไปนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะทันหรือเปล่า เพราะว่าที่หน้าโรงเรียนหมูวินรถติดมากเลยค่ะ”

“ยังไงก็รีบๆ มาให้เร็วที่สุดนะ ส่วนทางนี้พี่จะพยายามรับหน้าแทนให้ก่อน”

“ขอบพระคุณมากค่ะพี่กิ่ง”

“ไม่เป็นไร รีบมาล่ะ”

กิ่งแก้ววางสายไปแล้ว ในขณะที่หล่อนหน้าตายังคงเต็มไปด้วยความเป็นกังวล หล่อนภาวนาให้ท่านประธานคนใหม่ซึ่งเป็นเจ้านายโดยตรงของตนเองใจกว้างด้วยเถอะ

พะแพงรีบเคลื่อนรถคันเล็กของตัวเองออกจากที่จอด และพาขึ้นไปวิ่งบนท้องถนนเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่กระนั้นการจราจรหน้าโรงเรียนในยามเช้าก็ไม่อำนวยเลยสักนิด รถของหล่อนติดแหง็กอยู่บนท้องถนนยาวนาน

พะแพงวิ่งกระหืดกระหอบมายังโต๊ะทำงาน ผมเผ้าของหล่อนยุ่งเหยิงเพราะเลือกที่จะจอดรถเอาไว้กลางทางและนั่งวินมอเตอร์ไซค์มาแทน

“แพง หัวยุ่งเชียว” กิ่งแก้วรีบเอ่ยทัก

“แพงนั่งวินมาค่ะพี่กิ่ง ว่าแต่ท่านประธานคนใหม่มาหรือยังคะ”

กิ่งแก้วรีบเดินเข้ามาหา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “มาแล้ว อยู่ในห้องทำงานน่ะ”

“ตายแล้ว...งั้นแพงขอตัวนะคะ” พะแพงถลาจะเข้าไปหาเจ้านายคนใหม่ เพื่อขอโทษขอโพยที่ตัวเองมาทำงานสาย แต่กิ่งแก้วคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนสิแพง”

“ทำไมล่ะคะพี่กิ่ง แพงจะรีบเข้าไปหาท่านประธานคนใหม่ค่ะ”

“ไม่ต้องรีบหรอก ท่านประธานคุยอยู่กับบอสน่ะ”

พะแพงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เขายังไม่ได้ถามหาแพงใช่ไหมคะ”

“ถามตอนเดินเข้ามาน่ะว่าเลขาฯ ผมไปไหน แต่ก็ไม่เห็นว่าอะไรต่อนะ” กิ่งแก้วเล่า ก่อนจะพูดต่อ “แต่พี่อยากจะบอกว่า ท่านประธานหล่อมากกกกก พูดไทยชัดด้วย”

แม้ว่ากิ่งแก้วจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระริกระรี้ แต่พะแพงก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี

“ไม่ต้องทำหน้าซีดแบบนั้นหรอกแพง จากที่พี่เห็นท่านประธานนะ พี่ว่าท่านใจดีไม่แพ้บอสของเราหรอก”

กิ่งแก้วพูดให้กำลังใจ พะแพงฝืนยิ้มและยืนนิ่งเงียบ จนกระทั่งท่านประธานคนเก่าเดินออกมาจากห้องทำงานพอดี

“สวัสดีค่ะบอส” พะแพงและกิ่งแก้วยกมือไหว้อดีตเจ้านายของตัวเอง

“พรุ่งนี้ผมคงไม่ได้มาที่นี่แล้ว ผมขอให้พวกคุณตั้งใจทำงานนะ แล้วถ้าวันหนึ่งผมสามารถก่อตั้งบริษัทใหม่ขึ้นมาเมื่อไหร่ ผมจะไม่ลืมติดต่อพวกคุณ”

“บอสดูแลตัวเองด้วยนะคะ” พะแพงน้ำตาไหล กิ่งแก้วก็เช่นกัน

“ใช่ค่ะ บอสดูแลตัวเองด้วย กิ่งจะไม่ลืมคิดถึงบอสค่ะ”

ชายสูงวัยแต่งตัวภูมิฐานระบายยิ้มออกมา “ผมก็จะไม่ลืมพนักงานเก่งๆ อย่างพวกคุณเช่นกัน ผมไปล่ะ โชคดีนะ”

พะแพงกับกิ่งแก้วมองตามร่างของท่านประธานคนเก่าที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกหดหู่

“ใจหายเนอะแพง”