ตอนที่ 31
ตอนที่ 31
October 22, 2026
เดมอนรับมาถือเอาไว้และเขียนเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงในสมุดของวินเซนต์ ก่อนจะยื่นคืนเด็กน้อย
“ฝากให้แม่ของเราด้วยนะ”
วินเซนต์เอียงคอมองตัวเลขในสมุดของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถามตามประสาเด็ก
“แล้วผมจะบอกแม่ว่าคุณลุงชื่ออะไรล่ะคับ”
“อ้าว นี่ลุงยังไม่ได้บอกชื่อเราอีกหรือ” เดมอนหัวเราะขบขัน ก่อนจะดึงสมุดกลับคืนมา และเขียนชื่อของตัวเองลงไป จากนั้นก็ยื่นคืนให้วินเซนต์
วินเซนต์ยังอ่านหนังสือไม่ออกจึงไม่รู้ว่าเดมอนเขียนคำว่าอะไรต่อท้ายเบอร์โทรศัพท์
“ลุงชื่ออะไรเหรอคับ”
“โดราเอมอน”
วินเซนต์ได้ยินก็ส่ายหน้าพรืด “โดราเอมอนเป็นแมวนะคับ ไม่ได้เป็นคน”
เดมอนยิ้มให้กับความน่ารักของวินเซนต์ “บอกแม่ของเราแบบนี้ก็พอแล้ว”
“คับ”
“หมูวิน หนีคุณครูมาอยู่นี่เอง ไปครับ ไปรอคุณแม่ทางนู้นกัน”
เสียงของคุณครูประจำชั้นดังขึ้น วินเซนต์รีบบอกลาเดมอน ก่อนจะรีบวิ่งไปหาคนเรียก
เดมอนโบกมือให้กับเด็กชายตัวน้อยที่ตัวเองถูกชะตายิ่งนัก ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะไปตามหาพะแพงที่วิ่งหายไป แต่ก็ชนเข้ากับร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินจูงลูกสาวมาเสียก่อน
“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”
“ขอโทษครับ ไม่เป็นอะไรนะครับ”
เดมอนขอโทษตามมารยาท และยิ้มตอบเมื่อผู้หญิงคนนั้นระบายยิ้มกว้างมาให้
“ไม่คิดว่าคุณจะพูดไทยด้วยนะคะ”
“พี่เลี้ยงของผมเป็นคนไทยน่ะครับ”
เขาตอบไปตามความจริง และพยายามจะปลีกตัว แต่หญิงแปลกหน้าไม่ยอมเปิดโอกาสให้
“ว่าแต่เด็กคนเมื่อกี้นี้ลูกของคุณเหรอคะ”
“เด็ก? คนไหนครับ” เดมอนเลิกคิ้วสูงตั้งคำถาม
“ก็เด็กลูกครึ่งที่คุณคุยด้วยตั้งนานน่ะค่ะ”
เดมอนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรู้ทันทันที แสดงว่าเจ้าหล่อนจับจ้องเขามานานแล้วนั่นเอง
“ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ”
“ก็หน้าตาของเด็กคนนั้นถอดแบบมาจากคุณราวกับแกะเลยนี่คะ”
เดมอนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเอ่ยถามออกไปอย่างทีเล่นทีจริง
“จริงหรือครับ”
“จริงค่ะ ว่าแต่คุณเป็นม่ายมานานหรือยังคะ”
“ม่าย?” เดมอนทวนคำของผู้หญิงตรงหน้า
“ใช่ค่ะ มองก็รู้ว่าคุณน่าจะถูกเมียทิ้ง ก็เหมือนกับอรนี่แหละค่ะที่เป็นม่ายเหมือนกัน”
ชายหนุ่มระบายยิ้มหยันออกมา “ถึงผมจะเป็นม่าย เมียหนี หรือเมียตาย แต่ผมก็ไม่คิดจะหาเมียใหม่ในโรงเรียนอนุบาลหรอกครับ ขอตัวนะครับ”
เดมอนเดินจากมาหลังจากตอกหน้าผู้หญิงคนนั้นไปอย่างไร้ความปรานี
“ผู้หญิงน่ารำคาญ”
เขาก้าวเดินไปตามทางที่มีแยกมากมายจนมึนงง แต่ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหนก็ไร้เงาของพะแพงทุกที จนเขาต้องหยุดเดิน เท้าสะเอว และสบถออกมาอย่างหัวเสีย
“อย่าให้เจอเชียว จะจับมัดมือมัดเท้าเสียให้เข็ด”