ตอนที่ 9

“นายน้อยมองหาใครเหรอคะ”

ป้ามิเชลล์อดที่จะเอ่ยถามเจ้านายของตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งกินอาหารเช้าไปชะเง้อคอไปมานานเกือบสิบนาทีแล้ว

“ผมหรือ?”

“ก็ใช่น่ะสิคะนายน้อย ป้าเห็นนั่งชะเง้อคอมองออกไปนอกประตูห้องอาหารอยู่พักใหญ่แล้วล่ะค่ะ หรือว่ารอเชลดอนคะ”

เดมอนกัดฟันแน่น เกลียดตัวเองตอนนี้เป็นที่สุด

“ไม่มีอะไรหรอก ป้ามิเชลล์” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ และก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารในจานต่อไปเงียบๆ แม้ว่าในสมองจะร้อนรนแค่ไหนก็ตาม

“อิ่มแล้วเหรอคะนายน้อย”

ป้ามิเชลล์รีบเอ่ยถาม เมื่อเห็นเดมอนวางช้อน และผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ครับ วันนี้ผมมีงานแต่เช้า”

เดมอนตอบและก้าวเดินออกจากห้องอาหาร ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่พะแพงเดินผ่านมาพอดี หญิงสาวชะงักงัน หน้าตาซีดเผือด รีบถอยหลัง และวิ่งหนีกลับไปทางเดิมทันที

“แพตตี้...จะไปไหนน่ะ” ป้ามิเชลล์ตะโกนเรียก เพราะแปลกใจกับท่าทางตื่นกลัวของพะแพง

“สาวใช้คนนั้นไม่ได้ชื่อพะแพงหรอกหรือครับป้ามิเชลล์”

แม่บ้านใหญ่เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายสุดหล่อของตัวเองด้วยความแปลกใจทันที

“นายน้อย...ทราบชื่อของเธอด้วยเหรอคะ”

เดมอนอึ้งไป ก่อนจะกลบเกลื่อน “ได้ยินคนอื่นเรียกน่ะ ว่าแต่สรุปหล่อนเธออะไรกันแน่ พะแพงหรือว่าแพตตี้”

“ชื่อพะแพงค่ะ แต่คนที่นี่เรียกแพตตี้เพราะเรียกง่ายกว่าน่ะค่ะ”

สายตาของป้ามิเชลล์ที่มองเดมอนยังคงเต็มไปด้วยความแคลงใจ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไปอีก

“ผมอยากรู้ข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ ส่งให้ผมทางอีเมลด้วยนะครับป้ามิเชลล์”

“คะ?”

“ป้ามิเชลล์หูไม่ค่อยดีหรือครับ ผมจะได้ให้หมอมาตรวจ”

น้ำเสียงของเดมอนราบเรียบเช่นเดิม แต่สายตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ จนป้ามิเชลล์ต้องรีบตอบรับด้วยความยำเกรง

“เอ่อ...ค่ะ ได้ค่ะนายน้อย”

“ผมไปล่ะ”

แล้วเดมอนก็ก้าวยาวๆ เดินตรงไปที่รถ เชลดอนกล่าวทักทายเจ้านายของตัวเอง และรีบเปิดประตูรถให้

“เชิญครับนายน้อย”

เมื่อเดมอนก้าวขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว เชลดอนก็รีบขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะเคลื่อนรถหรูออกจากอาณาเขตคฤหาสน์หลังงามอย่างนิ่มนวล

ระหว่างทางเดมอนก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น “นายเคยไปประเทศไทยมาก่อนหรือเปล่าเชลดอน”

“เคยครับนายน้อย ผมถึงรู้ไงครับว่าผู้หญิงที่นั่นเป็นยังไง”

“แต่ฉันว่าไม่ใช่ทุกคนหรอก”

คำพูดของเดมอนทำให้คนขับรถถึงกับต้องลอบมองหน้าเจ้านายผ่านกระจกมองหลังอย่างลืมตัว

“ทำไมนายน้อยคิดแบบนั้นล่ะครับ”

“ก็เพราะ...” เดมอนเกือบจะหลุดปากพูดออกไปอยู่แล้ว แต่ก็ยั้งเอาไว้ได้ทัน

“ฉันก็แค่ไม่อยากให้นายเหมารวมทั้งหมดเท่านั้นเอง”

“ก็ผมเคยเจอแต่แบบนั้นนี่ครับ”

“งั้นก็เชื่อฉัน ผู้หญิงไทยที่ดีๆ ก็มีอีกเยอะ”

เชลดอนแปลกใจในสิ่งที่ได้ยินเป็นที่สุด เดมอนไม่เคยเอาเรื่องของผู้หญิงมาเป็นหัวข้อการสนทนามาก่อน ยกเว้นเสียแต่วิคตอเรียคู่หมั้นแต่นั่นก็นานๆ ครั้งกว่าจะพูดถึง แต่นี่เดมอนเอ่ยถึงผู้หญิงไทย แถมเอ่ยในแง่ดีเสียด้วย และสีหน้าเวลาพูดก็อมยิ้มอีกต่างหาก นี่เขาตาฝาดไปหรือเปล่านะ

“เอ่อ...นายน้อยไม่สบายหรือเปล่าครับ”

“ทำไมนายถามฉันแบบนั้นล่ะ สภาพของฉันดูเหมือนคนป่วยหรือไง”

“ก็...นายน้อยดูแปลกๆ ไปน่ะครับวันนี้”

เดมอนแค่นยิ้มน้อยๆ ดวงตาสีฟ้าเข้มยังคงเป็นประกายวิบวับ “ฉันสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรเลย”

“แต่ว่า...”

“ขับรถไปเถอะ และหยุดพูดด้วย ฉันอยากนั่งคิดอะไรเพลินๆ”

“ครับ นายน้อย”

เชลดอนตอบรับอย่างไม่มีทางเลือก ขณะลอบมองสีหน้าของเจ้านายหนุ่มด้วยความแปลกใจไปตลอดทาง

โต๊ะทำงานใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารกองพะเนินเช่นเดิม เมื่อบุรุษนัยน์ตาสีฟ้าเข้มเอาแต่นั่งนิ่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

กรามแกร่งขบกันแน่น เมื่อไม่อาจบังคับตัวเองให้ขจัดสิ่งที่รบกวนจิตใจออกไปได้

“บ้าเอ๊ย”

เดมอนถอนหายใจออกมาแรงๆ มือใหญ่ยกขึ้นเสยเส้นผมที่ปรกลงมาตรงหน้าผากอย่างหงุดหงิด

ทำไมเขาจะต้องคิดถึงเซ็กซ์เมื่อวานนี้ด้วย มันก็แค่เซ็กซ์กับผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น ผู้หญิงขัดดอกที่พ่อแม่พี่น้องของหล่อนนำตัวมาใช้หนี้แทนเงินตราเท่านั้น แต่เขากลับขจัดความรู้สึกยามสุขสมนั้นออกไปจากหัวไม่ได้

ใช่...ความสุขสมในร่างคับแน่นของแม่สาวใช้หน้าหวานคนนั้น ผู้หญิงที่เขาตีค่าว่าหล่อนไม่ต่างจากอีตัวตั้งแต่แรกเห็นหน้า จนสุดท้ายก็ได้รู้ว่าหล่อนคือสาวบริสุทธิ์ และเขาก็ทำลายหล่อนอย่างไร้ความเมตตาเสียจนยับเยิน

หยาดน้ำตาของหล่อน แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวยามที่เขาฝังความเป็นชายลงไปหา มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างจากฆาตกรใจโฉดนัก แม้ว่าชั่วขณะหนึ่งหล่อนจะตอบสนองร้อนแรง แต่ก็นั่นก็เป็นเพราะชั้นเชิงที่เหนือกว่าของเขา

เดมอนบอกตัวเองว่าให้หยุดคิด หรือไม่ถ้ารู้สึกผิดก็จ่ายเงินเพิ่มให้กับหล่อนไป เท่านั้นก็จบ ใช่...เงินเท่านั้นแหละที่จะสามารถช่วยขจัดความรู้สึกว้าวุ่นภายในใจของเขาให้คลายลงไปได้

มือใหญ่เอื้อมไปกดโทรหาไบโอนีผู้เป็นเลขาฯ ประจำตัวให้เข้ามาหาภายในห้อง

“ท่านประธานมีอะไรจะให้ดิฉันรับใช้เหรอคะ”