( 08 ) วางยา NC10%

ร่างหนาเคลื่อนตัวคุกคามคนตรงหน้าอีกเรื่อยๆ จนเธอต้องถอยกรูดหนีด้วยความกลัวอย่างหนัก เขาจะฆ่าเธอหรือเปล่าเพราะข่าวข่มขืนแล้วฆ่าสมัยนี้มีถมเถไป

“ถะ ถอยออกไปนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” หญิงสาวรวบรวมความกล้าพูดใส่คนตรงหน้าไปอย่างไม่เกรงกลัว พลางใช้มือล้วงไปที่กระเป๋าสะพายเพื่อควานหาโทรศัพท์ของตนเอง

“ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยินเธอหรอก คอนโดหรูราคาแพงแบบนี้เก็บเสียงได้อย่างดีเลย” ร่างหนามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

หมับ!

มือหยาบกระชากกระเป๋าสะพายในมือของเธอแล้วดึงโทรศัพท์ของเธอโยนทิ้งไปบนโซฟา เขาเห็นพี่พิรุธของเธอตั้งแต่แรกแล้ว

“คิดจะโทรหาใครเหรอ?”

“ก็โทรหาตำรวจให้มาจับนายยังไงล่ะ”

“หึ หึ เธอนี่หัวสูงใช้ได้เลยนะ เอาเป็นว่าเรามาตกลงกันดีกว่า”

“ไม่!! ฉันจะไม่ตกลง ไม่พูดอะไรกับคนอย่างนายเด็ดขาด” หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิมอย่างชัดถ้อยชัดคำ

คิงส์ดูไม่กลัวหรือสะทกสะท้านอะไรกับคำพูดของคนตรงหน้าเลย เขาเดินไปนั่งลงบนเตียงของเธออย่างสบายใจ

“นายออกมาเดี๋ยวนี้นะ จะทำเกินไปแล้วนะ”

“….” ร่างหนายังคงนิ่งเฉย ทำให้เดียร์ที่เห็นทุกการกระทำของเขาเริ่มไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเขากำลังคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของเธอมากเกินไป

ร่างเล็กรีบวิ่งไปที่โซฟาเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครก็ได้ให้มาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้ แต่ทว่าร่างหนาก็พุ่งเข้ามาคว้าโทรศัพท์ของเธอได้ทัน ทำให้โทรศัพท์ราคาแพงของเธอหล่นลงพื้นแตกกระจาย

“นี่นาย! มันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่นายไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้ ที่นี่มันคือพื้นที่ส่วนตัวของฉันนะ!”

“แค่โทรศัพท์เครื่องเดียว ฉันมีปัญญาซื้อให้ใหม่แค่เธอนอนกับฉัน!”

เพี๊ยะ!!

มือเรียวฟาดลงที่ใบหน้าคมอย่างแรงจนเป็นปื้นรอยนิ้วมือของเธอ

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายทำแบบนี้เพื่ออะไร แต่นายจะดูถูกฉันเกินไปแล้วนะ ดูถูกแม่กระทั่งเพศแม่ของตัวเองไม่ละอายใจบ้างเหรอ อย่างน้อย…อื้อ!!”

คนตัวสูงคว้าคอของคนตรงหน้าไปบดจูบอย่างรุนแรง สองมือเรียวทุบตีที่อกแกร่งไปมาเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการนี้ แต่กลับถูกเขาคว้ามือทั้งสองข้างของเธอรวบเอาไว้ ก่อนจะพลิกหันตัวแล้วผลักเธอนอนลงบนเตียงไป

“นะ นายจะทำอะไร”

“มาขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่น่าโง่จนมองไม่ออกนะว่าฉันจะทำอะไร เรื่องแบบนี้เธอน่าจะชำนาญอยู่นะ” ชายหนุ่มพูดไปพลางถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วของตัวเอง

“ไม่!!” เดียร์ส่ายหัวรัวๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวหนีไปที่ข้างเตียง แต่กลับถูกคิงส์คว้าที่ข้อเท้าเอาไว้ทันแล้วดึงลากเธอมานอนที่กลางเตียงตามเดิม “นายอย่าทำแบบนี้นะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันจะมาทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ถ้านายอยากนายก็ไปซื้อกินสิฉันมีเงินนะเดี๋ยวฉันให้”

เดียร์พยายามพูดเกลี้ยกล่อมทุกวิถีทางเพื่อให้คนตรงหน้าใจอ่อน และถอดใจที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ

“ฉันมีมากพอแล้วเงินแต่ฉันไม่อยากซื้อกิน ฉันอยากได้เธอมากกว่า” ร่างหนาก้มลงมาจูบปากกับเธอ ทำให้คำพูดและเสียงสะอึกสะอื้นถูกกลืนลงคอไป เหลือเพียงสายธารน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาของเธออย่างไม่ขาดสาย

“อื้ออ ตุบ ตุบ ตุบ” สองมือทุบเข้าที่ตามตัวของชายหนุ่มอย่างแรงจนเขายอมผละออกไป เดียร์เลยรีบสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะรีบเบี่ยงหน้าหนีไม่ให้เขาก้มหน้าลงมาจูบได้อีก “นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฮึก เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่าทำอะไรให้มันเลยเถิดกว่านี้”

“เดี๋ยวก็จะได้เป็นแล้วนี่ไง”

คราวนี้เขาฉีกเสื้อของตัวเองให้เป็นเส้นก่อนจะพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของเดียร์ขึ้นเอาไว้เหนือศรีษะ

“ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเลวได้ขนาดนี้ ฮึก เลวไม่มีที่ติเลย ฉันเกลียดนายที่สุด” ร่างบางสบถด่าคนตรงหน้าทั้งน้ำตาเพราะเห็นว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากรอให้เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจด้วยเลยสักนิด