29

หนิงเยียนนั่งในรถม้าวันนี้นางเหนื่อยมาพอสมควร การเข้ามาในโลกใบใหม่แทนหนิงเยียนคนเดิมต้องบอกเลยว่ามันเหนื่อยมาก

ทั้งต้องโดยยายอย่างอวี้ฮองเฮาหาทางกำจัดนาง การทำความดีเปิดโรงหมอเมื่อใดนางจะได้กลับไปภพเดิม อีกทั้งเซียวหยางเมื่อใดจะมา อีกไม่กี่วันก็จะครบเดือนเเล้ว

เวยอ๋องมองคนงามนั่งนิ่งโดยไม่สนใจเขา เรื่องราวในวันนี้ เขาได้ยินทุกอย่างที่นางได้คุยกับท่านปู่เเล้ว

อวี้ฮองเฮากัดมิปล่อยจริง ๆ นางรักษาท่านปู่จนหายอวี้ฮองเฮามิพอใจ หยวนเหมยและหยวนเซียงยังร่วมมือกับอวี้ฮองเฮาด้วย สตรีที่จิตใจดีทั้งสองกลับต้องเปลี่ยนไป ถ้าท่านปู่ไม่ซ้อนแผนเกรงว่า เรื่องนางคงจะสมหวัง เสด็จพ่อต้องให้นางหย่ากับเขา ดีนะที่ท่านปู่ยังคงฉลาด

"เยียนเอ๋อร์ ให้โอกาสข้าสักครั้งได้รึไม่" หนิงเยียนพลันมองเจ้าคนเจ้าเล่ห์

เวยอ๋องบอกว่าขอโอกาสรึ

ข่มเหง รังแก ทั้งตบตี หนิงเยียนคนเดิม อย่าคิดนะว่าช่วยนางออกมาจากสระบัวแค่ครั้งเดียว นางจะอภัยให้

"ท่านทำความดีอันใด ให้ข้าซึ้งใจ ข้าถึงจะให้โอกาสท่าน"

มีแต่เรื่องเลว ๆ ของเขาในสมองของนางจดจำไว้จนตาย

คำถามนี้เวยอ๋องนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าที่ผ่านมาเขาทำความดีอันใดให้นางซึ้งใจ

"ช่วยเจ้าจากสระบัวจวนเสิ่น"

"แต่ก็เคยถีบข้าตกสระบัวมิใช่รึ หึ แค่เรื่องเดียว ให้ข้าสาธยายความเลวของท่านรึไม่ มีเป็นสิบ" หนิงเยียนเเค่นยิ้ม รถม้าถึงจวนอ๋องนางลงรถม้าเป็นคนแรก รีบสาวเท้ากลับเรือนพำนัก

เวยอ๋องฉุกคิดได้ว่าหยวนเซียงได้ทำเรื่องเลวร้ายไว้ เขาสั่งให้แม่นมหยงไปเรือนหยวนเซียง นับแต่นี่เป็นต้นไป หักเบี้ยของหยวนเซียง ตัดคนรับใช้ของนางออกเหลือเพียงคนเดียว ค่ำคืนนั้นหยวนเซียงกรีดร้องด้วยความปวดใจ

หนิงเยียนพลันนอนหลับสบาย ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ เวยอ๋องใช้วิชาตัวเบาเข้ามาทางหน้าต่าง เพราะหนิงเยียนล็อกประตูจากด้านใน

"เยียนเอ๋อร์" น้ำเสียงหวานเรียกนางมารร้าย

หนิงเยียนมองเจ้าคนถ่อยยังกล้าบุกเข้ามาหานางอีกรึ

"ท่านจะให้ข้าให้โอกาสท่าน เเล้วการกระทำต่ำทรามเยี่ยงนี้ ผู้ใดจะรับได้"

"ข้าแค่ต้องการจะนอนในห้องกับเจ้า ขอแค่นอนพื้นก็ได้"

"ดี อย่างนั้นก็นอนพื้น อย่าได้มาวุ่นวายกับข้า" หนิงเยียนนอนหันหน้าไปอีกทาง นางขี้เกียจเถียงกับเจ้ากระบือ

เวยอ๋องค้นหีบผ้าเเล้วปูนอนข้างเตียง เขาจะลองปรับตัวเข้าหานาง

หนิงเยียนหลับฝันไป นางฝันว่านางไปเจอเซียวหยาง เขากลับมาเเล้ว กลับมาครั้งนี้ มอบดอกเหมยกุ้ยให้นาง

"แต่งงานกับข้าเถอะ" ในฝันหนิงเยียนทำตัวไม่ถูก เซียวหยางทั้งสุภาพอ่อนโยน

ใบหน้างามพลันคิดหนัก ในระหว่างที่นางจะตอบกลับไป