บทที่ 119 รีบดับไฟ!

“เสี่ยวเทียน ไปห้องครัวกับข้า!”

โจวกุ้ยหลานพาเจ้าก้อนน้อยวิ่งไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็วฉับไว นางดึงผ้าฝ้ายออกมาสองผืนขณะที่วิ่งเข้าใกล้ จากนั้นก็มุ่งไปยังห้องครัว

เมื่อเข้าห้องครัว โจวกุ้ยหลานก็โยนผ้าสองผืนนั้นลงในโอ่งน้ำทันที ทำให้เปียกแล้วคลุมตัวเจ้าก้อนน้อยไว้ หยิบมุมหนึ่งปิดปากและจมูกของเขา

“แค็กๆ ท่านแม่ ทรมาน...” เจ้าก้อนน้อยสำลักจนไอ ถูกควันรมจนลืมตาไม่ขึ้น

“เด็กดี ข้าจะพาเจ้าพุ่งออกไป!”

โจวกุ้ยหลานปลอบนำผ้าเปียกอีกผืนมาคลุมตัวเองไว้ แล้วตักน้ำราดศีรษะเจ้าก้อนน้อย

ตอนนี้ประตูห้องครัวก็มีควันลอยขึ้นหนาแล้ว

โจวกุ้ยหลานลนลานอย่างหนัก มือสั่นระริก

ต้องหนีออกไป! ต้องเร็วด้วย!

โจวกุ้ยหลานสกัดกั้นอารมณ์ของตัวเอง

ตอนนี้จะว้าวุ่นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเจ้าก้อนน้อยจะยิ่งกลัว

เจ้าก้อนน้อยกอดขาโจวกุ้ยหลานแน่น ไอไม่หยุด

โจวกุ้ยหลานตักน้ำราดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าของตัวเอง อุ้มเจ้าก้อนน้อยไปทางประตูห้องครัว แต่พอยื่นมือลูบประตูกลับพบว่าร้อนแล้ว

ข้างหลังก็ไหม้แล้ว...

โจวกุ้ยหลานเครียดจัด

ขณะกำลังขบคิด เปลวไฟก็ลอดช่องประตูเข้ามา

เจ้าก้อนน้อยกลัวจนหลับตาปี๋

โจวกุ้ยหลานจะบ้าอยู่แล้ว บนเขามีนางอยู่ครอบครัวเดียว ต่อให้ตะโกนก็ไม่มีใครได้ยิน

โจวกุ้ยหลานตัดสินใจ นางอุ้มเจ้าก้อนน้อยวิ่งไปถึงข้างโอ่งน้ำ แล้ววางเขาลงไปในนั้น ในนี้มีน้ำมาก เขาแช่อยู่ในนั้นน่าจะปลอดภัย

“ท่านแม่...แค็กๆ...ท่านแม่ก็เข้ามา...แค็กๆ” เจ้าก้อนน้อยกล่าวพลางดึงมือของโจวกุ้ยหลาน

โจวกุ้ยหลานตระหนักว่าออกไปไม่ได้แล้วในตอนนี้ ไม่กล้าลังเลจึงเข้าไปอยู่ในโอ่งน้ำด้วย กอดเจ้าก้อนน้อยอยู่ในอก แล้วถือผ้าปิดปากปิดจมูกเขาไว้

“เสี่ยวเทียนกลัวไหม?” โจวกุ้ยหลานกอดร่างสั่นเทาของเจ้าก้อนน้อยแน่น แยกริมฝีปากถาม

เจ้าก้อนน้อยที่ถูกปิดจมูกส่ายหน้า บ่งบอกว่าตนไม่กลัว

แต่พอมีดวงเพลิงแลบเข้ามา เขาก็ตกใจคอหด

โจวกุ้ยหลานตื้นตันใจมาก กอดเขาแน่นอีกนิด “เสี่ยวเทียนไม่กลัว เดี๋ยวพ่อเจ้าก็กลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นก็มาช่วยเราแล้ว”

นางอยากมอบรอยยิ้มปลอบใจให้เจ้าก้อนน้อย แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับแข็งทื่อ ขยับไม่ได้

สวีฉางหลิน เจ้ารีบกลับมาเร็ว ไม่อย่างนั้นลูกเมียเจ้าต้องตายแน่ เจ้าต้องเป็นพ่อม่ายนะ!

โจวกุ้ยหลานกระวนกระวาย มือสั่น จากนั้นก็ได้ยินเสียงกระดานประตูมอดไหม้

ประตูนี่ต้านทานได้อีกไม่นานแล้ว ถ้าสวีฉางหลินยังไม่กลับมา พวกนางต้องตายแน่ๆ!

โจวกุ้ยหลานปิดปากและจมูกเจ้าก้อนน้อยมิดชิดกว่าเดิม

ณ เหล่าไท่ไท่ หมู่บ้านต้าสือ

หลังจากหมอตรวจอาการทั้งสองแล้ว ก็กำชับกับสวีฉางหลิน “ไม่เป็นอะไร แค่ร่างกายไม่ได้กินเนื้อมานาน ของที่กินวันนี้มันเกินไป ร่างกายก็เลยรับไม่ไหว”

“ข้าก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร นังเด็กกุ้ยหลานทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” เหล่าไท่ไท่บ่น

“ตรวจดูสักหน่อยก็ดี” สวีฉางหลินเอ่ยพลางหันไปมองทางหมอ “ค่ารักษาเท่าไร?”

หมอสูงวัยเก็บหมอนตรวจของตัวเอง ตอบ “ข้าก็ไม่ได้จ่ายยา ท้องเสียไม่กี่วันก็หาย เจ้าให้ข้าสิบอีแปะก็แล้วกัน”

สิบอีแปะ?

เหล่าไท่ไท่เบิกตากว้าง เสียดายสุดแสน

ยาอะไรก็ไม่ได้ให้ แค่จับชีพจรเท่านั้นก็สิบอีแปะ! แพงเกินไปแล้ว!