บทที่ 121 พวกเขาหนีออกมาได้แล้ว !

“อาสะใภ้รอง ไปไม่ได้นะ !”

“ไม่มีประโยชน์แล้ว !”

เอ้อร์เฉียงและซานเฉียงพูดโน้มน้าวเหล่าไท่ไท่

สิ้นเสียงลง ห้องนั้นก็พังทลายลง โคลนที่ทาอยู่บนผนังถูกเผาจนแห้ง ไม่สามารถที่จะรับน้ำหนักของหินก้อนนั้นได้อีกต่อไป

เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น ดึงดูดสายตาของทุกคนเอาไว้

ทางด้านโจวกุ้ยหลานที่เห็นคนทางฝั่งนั้น ก็ผ่อนคลายลง ภาพตัด ทิ้งร่างร่วงไปบนพื้น......

“ตรงนั้นเหมือนมีคนอยู่เลย !” ซานเฉียงชี้ไปทางสามคนพ่อแม่ลูก จากนั้นพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

“มีคนจริง ๆ ด้วย ! พวกเขาหนีออกมาได้แล้ว !”

เอ้อร์เฉียงอุทานออกมา

เหล่าไท่ไท่และโจวต้าไห่มองลึกลงไปในกลุ่มควัน ก็เห็นว่าทางนั้นมีใครสักคนอยู่ จากนั้นรีบวิ่งไปทางนั้นอย่างไม่รีรอ

ขณะที่พวกเขากำลังรีบเข้าไปนั้น สวีฉางหลินก็ได้อุ้มโจวกุ้ยหลานมาออก พร้อมกับพาเจ้าก้อนน้อยเดินตรงมาทางนี้

เหล่าไท่ไท่วิ่งปรี่เข้ามา ยื่นมือไปประคองโจวกุ้ยหลานที่ใบหน้าดำคล้ำทั้งรอยยิ้มและน้ำตา “นังหนู เจ้ายังไม่ตาย !”

ยิ่งพูดน้ำตายิ่งไหล

เจ้าก้อนน้อยเช็ดน้ำตาของตัวเอง รีบเข้าไปแนบข้าง ๆ สวีฉางหลิน

“กุ้ยหลาน ? เป็นอะไรรึเปล่า ?” โจวต้าไห่มองไปที่โจวกุ้ยหลานที่เป็นลมไป รีบถามไปยังสวีฉางหลิน

สวีฉางหลินส่ายหน้า “เมื่อกี้ยังสติอยู่น่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็เบาใจลง

โจวต้าซานที่ตามมาด้านหลังอย่างใกล้ชิด ได้เห็นสถานการณ์ของพวกเขา จึงรู้ว่าพวกเขากำลังอกสั่นขวัญหาย จึงเข้าไปพูดกับซานเฉียงว่า “ไปอุ้มลูกมา”

ซานเฉียงตอบรับ รีบเดินเข้าไป อุ้มเจ้าก้อนน้อยตัวดำคล้ำขึ้นมา จากนั้นช่วยเช็ดน้ำตาของเขา “ไม่ร้องแล้ว ๆ ลุงซานเฉียงจะพาเจ้าไปนอนเอง”

เจ้าก้อนน้อยพยักหัวน้อย ๆ อย่างน่าเอ็นดู

“ใช่แล้ว ๆ กลับบ้านกันก่อน ไปให้คุณหมอดูอาการเถอะ !” โจวต้าไห่เองก็ได้สติ เสนอความคิดออกมา พลางยื่นมือไปอุ้มโจวกุ้ยหลาน แต่สวีฉางหลินกลับรีบหลีกออกด้านข้าง

“ข้าอุ้มได้”

พูดพลางเดินก้าวลงไปยังภูเขา

เหล่าไท่ไท่ที่อยู่ด้านข้างจูมงือโจวกุ้ยหลานเอาไว้ เดินตามสวีฉางหลินไปอย่างใกล้ชิด

ซานเฉียงอุ้มเด็กตามหลังไป กลางคืน ทางลงเขาไม่ค่อยสะดวกนัก เขาไม่อยากทำให้ลูก ๆ ต้องตกใจอีก

พอพวกเขาเดินลงไป โจวต้าซานก็พูดกับทุกคนว่า “ในคืนนี้ขอบคุณทุกท่านมาก พรุ่งนี้จัดการปัญหาทุกอย่างเรียบร้อย ข้าจะพาหลานสาวและลูกเขยมาขอบคุณพวกท่าน !”

เมื่อพวกเขาได้ยินดังนั้น ต่างก็โบกมือปฏิเสธ

พวกเขาไม่ได้ช่วยเหลืออะไรมากมาย ถ้าจะให้กุ้ยหลานทั้งครอบครัวมาขอบคุณ พวกเขาคงไม่มีหน้ามาแบกรับไว้......

หลังจากที่พวกเขาพูดอย่างเกรงใจ ต่างก็ค่อย ๆ เดินลงเขา กลับไปนอนพักผ่อน

ผู้ใหญ่บ้านหวังโหยวเกินจงใจอยู่ด้านหลัง ดึงเสื้อผ้าของโจวต้าซานเอาไว้ โจวต้าซานรู้ตัว ค่อย ๆ เดินช้าลง ทั้งสองคนทิ้งระยะห่างจากคนข้างหน้า

จนกระทั่งพวกเขาลับสายตาไป หวังโหยวเกินจึงพูดกับโจวต้าซานว่า “พี่ต้าซาน ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรผิดปกติน่ะ ?”