บทที่ 128 นางมีหัวคิด

“งั้นถ้าพรุ่งนี้ท้องฟ้าแจ่มใส พวกเราไปขายถ่านในเมืองดูไหม? ข้าก็อยากซื้อผ้าและดอกฝ้ายกลับมาสักหน่อย บ้านเรายังไม่มีเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเลย อากาศเริ่มหนาวแล้วนะ” โจวกุ้ยหลานพูดไปพูดไป คิ้วก็เริ่มขมวดมุ่นขึ้นมา

ก่อนหน้านี้นางครุ่นคิดเรื่องฤดูหนาว และซื้อผ้ากับดอกฝ้ายมามากมายขนาดนั้น ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหลือแล้ว สองวันนี้นางใส่เสื้อผ้าชุดเดียว ได้เสื้อผ้าของเหล่าไท่ไท่มาให้นางผลัดเปลี่ยนเท่านั้นเอง

ที่สำคัญไปกว่านั้น คือชุดที่สวีฉางหลินซื้อให้นางยังไม่ทันได้ใส่เลย ก็โดนเผาไหม้หมดแล้ว!

ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแค้นเฉินโหยวซวน!

พูดไปพูดไป โจวกุ้ยหลานเปิดเปลือกตาไม่ขึ้นแล้ว นางหลับตาลง ฟังเสียงลมหายใจของสวีฉางหลินเงียบๆ ไม่นานก็หลับไปเลย

จนกลับถึงบ้าน สวีฉางหลินวางนางลงบนเตียงเตา นางถึงตื่นเล็กน้อย

นางง่วงนักเลยแค่พลิกตัวแล้วหลับต่อ

เช้าวันต่อมา โจวกุ้ยหลานก็ตื่นขึ้น มองดูสีท้องฟ้า พบว่าด้านนอกไม่ได้ฝนตก นางรีบปลุกสวีฉางหลินตื่นขึ้น ใส่เสื้อผ้าเดินออกมา และพบว่าเหล่าไท่ไท่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่

“ทำไมเจ้าตื่นเช้าเยี่ยงนี้? ด้านนอกฟ้ายังไม่สางเลยนะ” เหล่าไท่ไท่เหล่มองโจวกุ้ยหลาน ถามอย่างตกใจ

นังหนูนี่หลายวันนี้พักฟื้น วันๆเอาแต่นอนจนฟ้าสว่างโร่ถึงจะลุกขึ้น

บางครั้งนอนไม่หลับ ก็นอนถึงเที่ยงกว่าจะลุกขึ้น

“วันนี้ข้าอยากลองไปขายถ่านในเมืองดูสักหน่อย ถ้าขายดี พวกเราก็ไปเผาต่อ” โจวกุ้ยหลานบอกเหล่าไท่ไท่อย่างตื่นเต้น

ถึงนางจะบอกว่าถ่านนี่ยังไงก็ขายได้ แต่เรื่องไม่คาดฝันอาจเกิดขึ้นได้ ถ้าถ่านนี่ขายไม่ได้ล่ะ? พวกเขาก็จะได้ไม่ต้องทำอีก

เหล่าไท่ไท่ครุ่นคิด รู้สึกว่ามีเหตุผล เลยไปเรียกโจวต้าไห่ตื่นด้วย

แค่ช่วงเวลาที่ทั้งหมดอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เหล่าไท่ไท่ก็ทำอาหารเช้า นางปิ้งขนมเปี๊ยะข้าวสาลีหลายชิ้น โจวกุ้ยหลานกินจนปวดฟัน

จนแล้วเสร็จ ฟ้ายังไม่สว่างเลย โจวต้าไห่ไปบ้านเหล่าหม่าโถว โจวกุ้ยหลานแอบกลับห้องตัวเอง และขุดเงินจากพื้นออกมา นางเอามาห้าสิบตำลึง ซ่อนไว้ในตัวอย่างดี

“กุ้ยหลานเจ้าทำอะไรนะ เหล่าหม่าโถวมาแล้วนะ เจ้ารีบออกมาได้แล้ว!” เหล่าไท่ไท่แหกปากตะโกนใส่ห้องนั้น

“มาแล้ว!”

โจวกุ้ยหลานตะโกนบอกข้างนอก รีบให้สวีฉางหลินทำพื้นให้เหมือนเดิม

“พวกเจ้าสองคนเร็วหน่อยสิ! ไปช้าก็กลับมาไม่ทันกินข้าวเที่ยวแล้ว!” เหล่าไท่ไท่ร้อนใจอยู่ข้างนอก

ถ้าไม่ใช่ว่าลูกเขยก็อยู่ในห้องด้วย นางต้องพุ่งเข้าไปดึงหูนังเด็กน่าตายนี่ออกมาแน่!

“ไม่ต้องรีบดอก พวกเจ้าเหมารถข้าแล้ว ไม่ต้องรอคนอื่นด้วย ปล่อยพวกเขาเถอะ” เหล่าหม่าโถวยิ้มบอก

“งั้นรบกวนพี่ชายแล้ว เด็กพวกนี้นี่ ไม่รู้จักเลยว่าอะไรเรียกรีบ” เหล่าไท่ไท่ยิ้มบอกเหล่าหม่าโถว และเป็นการให้เวลาโจวกุ้ยหลานไปด้วย

เหล่าหม่าโถวพลิกยาเส้นในมือ และพูดคุยกับเหล่าไท่ไท่ต่ออีกสองสามคำ ล้วนเกี่ยวกับเรื่องไฟไหม้บ้านโจวกุ้ยหลานทั้งนั้น

“บ้านไหม้จนไม่เหลืออะไรเลย?”

“ใช่สิ! นั่นบ้านสร้างใหม่นะ เป็นบ้านหินด้วย!” พูดถึงเรื่องนี้ทีไร เหล่าไท่ไท่ก็เดือดจัด

ไม่พูดเรื่องบ้านใหม่นั่น แค่ดอกฝ้ายกับผ้าก็มีราคาไม่น้อยเลยทีเดียว!

ยังมีแป้งขาวและข้าวสารเอยข้าเอย และยังมีไก่พวกนั้นกับแพะสองตัวอีก

ไม่กล้าคิดเลยจริงๆ ยิ่งคิดยิ่งปวดใจ!

“นี่มันก็ช่วยไม่ได้ ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น โชคดีที่คนไม่เป็นอะไร บ้านน่ะต่อไปก็ยังสร้างใหม่ได้”

เหล่าหม่าโถวปลอบเหล่าไท่ไท่

เหล่าไท่ไท่ก็พยักหน้าเข้าใจ โชคดีที่โจวกุ้ยหลานไม่เป็นอะไร ไม่เช่นนั้นใจนางต้องสลายแน่