บทที่ 130 ขายถ่าน2

ถึงจะบอกว่านี่เป็นสตรีผู้หนึ่ง แต่ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วที่เป็นสตรีผู้นี้คุยกับเขาทั้งสิ้น เห็นได้ชัดว่า ระหว่างสองคนนี้ สตรีผู้นี้เป็นหัวหน้า

พอได้ยินเขาถามเช่นนี้ โจวต้าไห่ที่อยู่ข้างๆเหงื่อออกที่ฝ่ามือแล้ว เขารีบดึงชายเสื้อโจวกุ้ยหลาน ให้นางพูดน้อยลงหน่อย

โจวกุ้ยหลานหันไปมองเขาด้วยสายตาให้วางใจได้ และหันกลับมาพลางยิ้มบอกเถ้าแก่นั่นว่า “ข้าอยากทำการค้าระยะยาว หากเถ้าแก่ให้ข้าหนึ่งจินสิบอีแปะ ข้าก็จะเผามาขายเถ้าแก่เท่านั้น”

เถ้าแก่อึ้งถาม “สิบอีแปะ?”

“ใช่ ถ่านของข้าชั้นดียิ่งนัก เผาออกมาแล้วไม่มีควันเลย บ้านคนมีเงินแม้แต่หนึ่งจินยี่สิบอีแปะก็ยินดีซื้อแน่” โจวกุ้ยหลานเหล่เห็นสายตาเถ้าแก่คนนี้ไม่มีวี่แววดูถูกอะไรต่อนาง เลยยินดีที่จะคุยต่อ

เถ้าแก่คนนั้นขมวดคิ้ว และมองถ่านในมืออีกครั้ง

เขาเปิดร้านขายของชำมาทั้งชีวิต ย่อมมองออกอยู่แล้วว่า ถ่านนี่เผาได้ดียิ่งนัก แต่สิบอีแปะมันแพงเกินไปหน่อย บ้านคนมีเงินก็มีไม่มากนัก ต่อให้เป็นบ้านคนมีเงิน ก็ไม่แน่ว่าจะซื้อถ่านนี้ไปใช้...”

พอคิดอย่างนี้ น้ำเสียงเขามีแววเสียดาย “ถ่านนี่เป็นถ่านดี ตามหลักแล้วสิบอีแปะก็รับซื้อได้ แต่เมืองเราก็แค่นี้ หากข้ารับไว้ทั้งหมด ก็คงขายไปได้ไม่มากเท่าไหร่ดอก...” พอโจวกุ้ยหลานได้ยินคำนี้ ก็อดไม่อยู่หัวเราะออกมา “เถ้าแก่แซ่อะไรรึ?”

“ข้าแซ่โจว” เถ้าแก่ตอบ

“ตระกูลเดียวกัน ข้าก็แซ่โจว” โจวกุ้ยหลานยิ้มบอก

เถ้าแก่นั่นก็ยิ้มเหมือนกัน มีแววสนิทสนมกับนังหนูที่มาจากตระกูลเดียวกันนี่ขึ้นมาหน่อย

“ร้านของเถ้าแก่มีของดีไม่น้อยเลย น่าจะนำเข้ามาจากเขตกระมัง?” โจวกุ้ยหลานยิ้มบอก

“ใช่ ของในเขตน่ะมักมีมากหน่อยดีหน่อย” เถ้าแก่โจวพูดตามความจริง

แววยิ้มในดวงตาโจวกุ้ยหลานยิ่งลึกขึ้น “ในเมื่อเถ้าแก่โจวนำเข้าสินค้าจากเขตได้ ทำไมไม่ขายของไปเขตล่ะ?”

เถ้าแก่โจวสะท้านเยือก มองโจวกุ้ยหลานอย่างตกใจ

หลังจากสบตากับดวงตานาง โจวกุ้ยหลานยังพยักหน้าให้เขาอีกด้วย

จริงสิ ถ้าขายในเมืองไม่หมด เขตใหญ่กว่านี่นา คนมีเงินก็มาก ต้องขายออกไปได้กระมัง? ทุกครึ่งเดือนเขาต้องนำของเข้ามาจากเขตหนึ่งรอบ เขาลากถ่านที่ดีที่สุดในเขตกลับมาอย่างนี้เหมือนกัน ถ้าเขารับถ่านนี่ไว้ แล้วขายไปเขต เช่นนั้นต่อไปการค้าเขาจะไม่ยิ่งรุ่งเรืองรึ?

ยิ่งคิด เขายิ่งดีใจ

“นังหนู ความคิดดีของเจ้านี้ ทำไมข้าคิดไม่ถึงนะ?” เถ้าแก่โจวลูบเคราตนเอง พลางหัวเราะร่วน

โจวกุ้ยหลานพูดต่อ “เมื่อครู่เวลาสั้นนัก เถ้าแก่เลยคิดไม่ได้มาก ต่อให้ข้ามิพูด อีกครู่เถ้าแก่โจวก็ต้องคิดได้เองแน่”

โดนยกยอแบบนี้เข้าให้ เถ้าแก่โจวยิ่งดีใจหนัก

“นังหนูนี่พูดจาเก่งนัก ทำการค้าเก่งนัก” เถ้าแก่โจวชมโจวกุ้ยหลาน และพูดต่อว่า “นังหนู ไม่ใช่ข้าหลอกเจ้านะ ถ้าไปขายในเขต ก็ต้องไปขายที่ร้านขายของชำในเขต ราคาจะแพงมากไม่ได้ดอก ถ้าเจ้าขายให้ข้าในราคาหนึ่งจินสิบอีแปะ ข้าก็ไม่ได้กำไรหรอก”

พอได้ยินคำนี้ โจวกุ้ยหลานยิ่งยิ้มหนักขึ้น “ถ้าทุกเดือนเถ้าแก่สามารถรับได้หนึ่งพันจินขึ้นไป เช่นนั้นข้าจะขายให้เถ้าแก่ในราคาหนึ่งจินแปดอีแปะ”

หนึ่งจินแปดอีแปะ ราคานี้น้อยลงไปไม่น้อยเลย

ถ้าเอาไปขายเขต หนึ่งจินสิบสองอีแปะก็น่าจะขายได้ เช่นนั้นหนึ่งจินก็ได้กำไรสี่อีแปะ ถ้าขายได้มาก เดือนหนึ่งนี่ก็ได้เงินไม่น้อยแล้ว