บทที่ 132 นี่คือเทพเจ้าแห่งโชคลาภของเรา

ตอนนี้นางไม่สนใจโจวต้าไห่แล้ว พอยกเท้าก็ก้าวไปยังร้านเมล็ดข้าวพันธุ์นั้นที่นางเคยไปซื้อเมล็ดข้าวพันธุ์

สวีฉางหลินรีบตามไปทันที กลัวถ้าตนเองไม่ตามไป อีกเดี๋ยวภรรยาต้องแบกของเอง

สำหรับโจวต้าไห่ เขากัดฟันกรอด สุดท้ายก็เดินตามไป

ในมือกุ้ยหลานมีเงินแค่หนึ่งตำลึง เขาไม่เชื่อว่านางจะซื้อของจนหมด

ถ้าสวีฉางหลินรู้ความคิดเขาในตอนนี้ ต้องแค่นเสียงเยาะผ่านจมูกแน่

หลังจากทั้งหมดออกจากร้านขายของชำ คนงานนั่นนั่งหมดแรงบนเก้าอี้

“แม่นางท่านนี้น่ากลัวนัก!”

ของที่ร้านพวกเขาขายไม่หมดในสองวัน โดนนางซื้อไปคนเดียวเลย

เถ้าแก่โจวปาดเหงื่อเหมือนกัน “พวกเราได้ลูกค้าใหญ่มาแล้วนะ!”

โชคดีที่ภรรยาเขาไม่ได้มือเติบอย่างนี้ ไม่งั้นเขาต้องร้องไห้ตายแน่ สามีนางทำไมดีอย่างนี้ ยอมให้นางใช้เงินมือเติบเยี่ยงนี้?

ตอนนี้ทั้งสามคนเข้าไปในร้านเมล็ดข้าวพันธุ์

เถ้าแก่คนนั้นก่อนหน้านี้เห็นโจวกุ้ยหลานมา ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าได้เจอแม่แท้ๆของตัวเองอีก

“ลูกค้ามาแล้ว? วันนี้ท่านต้องการสิ่งใดรึ?”

คนงานที่ช่วยโจวกุ้ยหลานไปส่งของครั้งก่อนก็รีบเข้ามา อีกครู่เขาต้องหยิบข้าวของ เถ้าแก่รับลูกค้าท่านนี้ไม่ไหวหรอก

“อืม เอาข้าวมาสองร้อยจิน ผ่านไปอีกระยะหนึ่งก็จะมาซื้ออีก ข้าวเหนียวเอาห้าสิบจินละกัน แป้งขาว....เอามาห้าสิบจิน...” โจวกุ้ยหลานมองดูของในร้าน เปิดมาก็เริ่มเลย

โจวต้าไห่ที่อยู่ข้างๆแขนขาอ่อนระทวย ในใจคิดแค่อย่างเดียวว่า “หมดกัน...”

“เอ๋ พวกท่านที่นี่มีขิงขายด้วย เอามาก่อนห้าจินแล้วกัน อ้า มีกระเทียมหรือไม่ มีเหรอ งั้นเอามาห้าจิน นี่มันถั่วเหลืองมิใช่รึ? เอามาสิบจิน เอ๋ มีถั่วเขียวด้วย? เอามายี่สิบจิน! มีเห็ดหูหนูดำด้วย? นี่ของดีนะ เอามาห้าจิน! ถั่วลิสงหรอ งั้นเอามาสิบจินแล้วกัน เมล็ดแตงโม? เอามาสิบจิน...”

โจวกุ้ยหลานถึงพึ่งรู้สึกว่า ครั้งนี้เถ้าแก่นำเข้าของดีไม่น้อยเลย เลยชี้ไปที่ของเหล่านั้น ร้องเอารัวๆ

ซื้อซื้อซื้อ ซื้อซื้อซื้อ

ที่บ้านขาดอะไรซื้ออะไร

เงินวางไว้ก็ไม่สามารถงอกเงินใหม่มาได้ อีกอย่าง นางยังจะหาเงินต่อนะ

สวีฉางหลินเหล่มองพี่ภรรยาที่ยืนโอนเอนแทบเป็นลมข้างๆ คิดๆก่อนถามอย่างเป็นห่วงว่า “ท่านพี่ภรรยาเป็นอะไรรึ?”

โจวต้าไห่ที่สะลึมสะลือหันมามองสวีฉางหลิน อ้าปาก เค้นคำพูดออกมาจากลำคอว่า “เงินหนึ่งตำลึงนั่นพอรึ?”

สวีฉางหลินส่ายหัวบอก “ไม่พอ”

เงินหนึ่งตำลึงมีรึจะพอให้ภรรยาใช้จ่าย?

เหงื่อที่ขมับโจวต้าไห่ออกมามากขึ้น “งั้นพวกเราจะโดนคนหามออกไปหรือไม่?”

ถึงเวลานั้นไม่มีเงินจ่าย เถ้าแก่กับคนงานไม่ทำร้ายพวกเขารึ?

สวีฉางหลินส่ายหัวบอก “ไม่หรอก นางมีเงิน”

อืม ในตัวภรรยายังมีอีกห้าสิบตำลึงน่ะ พอให้นางซื้อเมล็ดข้าวพันธุ์ของทั้งร้านนี้ด้วยซ้ำ

มีเงิน? นางมีเงินที่ไหนกัน? เมื่อครู่ก็จ่ายไปสามตำลึงแล้วมิใช่รึ?

ชายอกสามศอกผู้หนึ่งตอนนี้แค่อยากร้องไห้

ทำไมน้องสาวเขาซื้อเก่งเยี่ยงนี้? เมื่อก่อนมิใช่รักประหยัดรึ?

“ทำไมเจ้าตามใจกุ้ยหลานจนเป็นเยี่ยงนี้? ต่อไปจะอยู่ยังไงเล่า?” โจวต้าไห่ถามสวีฉางหลินเสียงต่ำ

สวีฉางหลินมองเขากลับอย่างสงสัย “ภรรยาไม่ได้มีไว้รักเอาใจรึ?”

จะเรียกตามใจได้ยังไง? ภรรยาดีใจก็ดีแล้วมิใช่รึ?