บทที่ 137 เหล่าไท่ไท่จะต้องเก็บของเก่งจริงโจวกุ้ยหลานดูถูกตนเองอย่างรุนแรงในใจ และยังคงพูดกับเจ้าก้อนน้อย “แม่จะทำขนมอร่อยๆ ให้เสี่ยวเทียนดีหรือไม่?”

“อืม!”

เมื่อคิดถึงอาหารที่ทำโดยแม่ของเขา ถุงนมน้อยก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

โจวกุ้ยหลานอุ้มเจ้าก้อนน้อยเข้าไปในบ้าน เดินไปที่ห้องครัว และเจอเหล่าไท่ไท่ที่กำลังขูดเกล็ดปลาอยู่

“เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าหายแล้วหรือ ถึงอุ้มลูกได้?” เหล่าไท่ไท่มองไปที่โจวกุ้ยหลาน และถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เดิมทีก็ไม่เป็นไร ข้าบำรุงมาเกือบสิบวันแล้ว หายดีแล้ว!” โจวกุ้ยหลานตอบและก้าวไปข้างหน้า

แต่เหล่าไท่ไท่ไม่ยอมฟัง “อายุเท่าใดแล้ว ยังต้องอุ้มอยู่อีก ไม่รู้ความเอาเสียเลย? ท่านแม่ของเจ้ายังป่วยอยู่ ลงมาเดินเอง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าก้อนน้อยก็แกว่งขาสั้นๆ ทั้งสองข้างของตนเองและต้องการลง

โจวกุ้ยหลานไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงวางเขาลง และเปลี่ยนเป็นจับมือของเขา

“ท่านแม่ เสี่ยวเทียนเพิ่งจะสามขวบ ท่านทำดีกับเขาหน่อยได้หรือไม่? คราวก่อนเขาตกใจกลัวจากเหตุเพลิงไหม้ ตอนนี้ยังไม่ดีขึ้น ท่านทำเช่นนี้จะทำให้เขาเสียขวัญ”

เมื่อครู่ไม่ง่ายเลยที่นางจะเกลี้ยกล่อมให้เจ้าก้อนน้อยดีขึ้น และไม่สามารถปล่อยให้เจ้าก้อนน้อยได้รับบาดแผลทางใจได้อีก

เหล่าไท่ไท่รู้สึกไม่สบายใจ “เจ้าเด็กไม่รักดี ดีกับคนที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ เสียยิ่งกว่าข้าที่เป็นแม่! ”

“เช่นนั้นที่ไหนกัน ข้าไม่ได้ซื้อผ้าคลุมไหล่ให้ท่านคนเดียวหรือ และเสี่ยวเทียนก็ไม่มีไม่ใช่หรือ?” โจวกุ้ยหลานรีบปลอบ

นางย้อนถึงความหลัง เหล่าไท่ไท่ระลึกถึงความหลัง หากไม่รีบปลอบโยน ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก!

เมื่อนึกถึงเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวนั้น เหล่าไท่ไท่ก็รู้สึกดีขึ้น จึงก้มหน้าลงและขูดเกล็ดปลาต่อ

นับว่าเจ้าเด็กคนนี้ยังมีคุณธรรมอยู่บ้าง!

เมื่อเห็นเช่นนี้ โจวกุ้ยหลานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เฮ้อ ช่วงนี้แย่จริงๆ ง้อคนนี้เสร็จก็ยังต้องง้อคนนั้น

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ง้อสำเร็จ ไม่ง่ายเลยจริงๆ !

โจวกุ้ยหลานพร่ำบ่นในใจ จูงมือของเจ้าก้อนน้อยเดินไปที่ด้านข้างตู้กับข้าว เปิดตู้กับข้าว และไม่เจอเนื้อวัว จึงยกฝาหม้อขนาดใหญ่สองใบที่อยู่ด้านหลังเตาขึ้น แต่ก็ไม่เจอของอะไรเลย

“ท่านแม่ เนื้อวัวที่ข้าซื้อมา ท่านเอาไปไว้ที่ไหน?” โจวกุ้ยหลานวางฝาหม้อลง และถามเหล่าไท่ไท่

ทันทีที่เหล่าไท่ไท่ได้ยิน นางก็ดูลุกลี้ลุกลน “จะทำอะไร?”

“นั่นเป็นเนื้อวัวที่ข้าซื้อมาทำเนื้อวัวตากแห้ง ท่านเก็บไว้ที่ไหน รีบเอาออกมาให้ฉัน เดี๋ยวข้าจะได้ทำอาหารมื้อเที่ยงให้พวกเรากินกัน”

“เนื้อวัวตากแห้งอะไร?” เหล่าไท่ไท่ถาม

“มันเป็นแค่ของว่างที่กินเล่นชนิดหนึ่ง” โจวกุ้ยหลานกล่าวพร้อมเสริมว่า “ข้าทำให้พี่ใหญ่และฉางหลินเอาไปกินบนเขา เอาไว้แก้หิว”

เหล่าไท่ไท่ไม่เชื่อนาง “พี่ชายของเจ้ากับฉางหลินทำงานอะไร มีเวลาที่ไหนไปกินของว่างพวกนั้น? เจ้าทำให้เด็กคนนี้เกินเถอะ?”

หน้าผากของโจวกุ้ยหลานเหงื่อแตกพลั่ก เหล่าไท่ไท่ผู้นี้ช่างโกหกไม่เก่ง!

“เช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเองก็อยากกิน ท่านแม่ก็ได้กินด้วย!”

โจวกุ้ยหลานยังคงกล่าวต่อ

เหล่าไท่ไท่เบิกตากว้าง “นั่นเป็นเนื้อวัว ราคาแพงมาก เจ้าจะกินเล่น? เลิกคิดได้แล้ว เนื้อวัวนั่นเอาไว้ให้พี่ชายของเจ้าเอาไปแจ้งข่าวดีที่บ้านของฝ่ายหญิง!”

โจวกุ้ยหลานอยากจะร้องไห้จริงๆ แต่ก็ไม่มีน้ำตา “ท่านแม่ เมื่อถึงเวลาที่พี่ใหญ่จะไปแจ้งข่าวดี ค่อยซื้อใหม่ก็ได้ ตอนนี้บุตรสาวของท่านอยากกินของว่างจนทนไม่ไหวแล้วหรือ แล้วนั่นก็เป็นของที่ข้าซื้อมาด้วยเงินของตนเอง!"

“เจ้าบอกเองว่าจะผ่านไปด้วยกันไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นเนื้อวัวนี่ข้ากับพี่ชายของเจ้าก็มีส่วนแบ่ง เจ้าเลิกคิดได้แล้ว!” หลังจากพูดจบ เหล่าไท่ไท่ก็หยิบปลาใส่ลงในตะกร้า เตรียมออกไปอาบน้ำที่ลำธารเล็กๆ ข้างนอก และถือโอกาสไปซักเสื้อผ้าด้วย

โจวกุ้ยหลานกับเจ้าก้อนน้อยมองหน้ากัน และตบไหล่ของเจ้าก้อนน้อยเบาๆ อย่างจนปัญญา

ของที่เพิ่งเอากลับมาเมื่อคืน เหล่าไท่ไท่ก็เอาไปเก็บแล้ว ช่างสามารถจริงๆ

เมื่อเห็นเหล่าไท่ไท่ออกไปจากบ้าน โจวกุ้ยหลานก็เบะปากอย่างจนปัญญา และมองไปที่เจ้าก้อนน้อย “ลูกรัก ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้กินเนื้อวัวตากแห้งแล้ว”

“เสี่ยวเทียนไม่กิน” เจ้าก้อนน้อยรีบตอบ เขากลัวว่าโจวกุ้ยหลานจะเสียใจ