บทที่ 143 บุตรชายของนางด้อยไปกว่าใครหรือ?

“คนเช่นนี้ พวกเราจะเอาไว้ไม่ได้เด็ดขาด!” โจวกุ้ยหลานกล่าวอย่างชอบธรรม

นี่เป็นขายบุตรสาว! มีปัญหาไม่จบสิ้น!

“ข้าก็คิดเหมือนกัน แต่พี่ชายของเจ้าหาคนที่เหมาะสมไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือ ข้าคิดว่าจะหาแม่สื่อสักคนไปพูดคุยเรื่องนี้ที่บ้านอื่น?” เหล่าไท่ไท่ก็ไม่มีความสุขเช่นกัน

แต่งงาน เช่นนั้นก็ต้องเป็นการแต่งงานที่ดี มิเช่นนั้นวันข้างหน้าคงจะไม่สงบ

“จริงสิ เช่นนั้นเจ้ารู้เรื่องของเฉินโหยวซวนหรือไม่?”

ในขณะพูดคุยกัน เหล่าไท่ไท่ก็เปลี่ยนเรื่อง

เมื่อได้ยินชื่อนี้ โจวกุ้ยหลานก็ใจเต้นแรง จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจและกล่าวว่า “เขาทำอะไรหรือ? ”

“อาสะใภ้ชุ่ยฮวาของเจ้าบอกว่าคราวก่อนเขาผลักแม่ของเขาลงบนเตียงจนลุกไม่ขึ้น เขาถูกพี่ใหญ่และหลานชายจับตัวไว้ ต่อมาไม่รู้ว่าเขาตัดเชือกและหนีไปได้อย่างไร เป็นคืนนั้นที่บ้านของพวกเจ้าถูกไฟไหม้ และในวันรุ่งขึ้นเขาก็กลับไป แถมยังบังคับให้พี่สะใภ้ของเขาทำอาหารให้เขากิน จากนั้นเมื่อหลายคืนก่อนก็หนีไปอีก”

“ไปไหน?” โจวกุ้ยหลานถาม

“จะรู้ได้อย่างไร ไม่มีใครเล่าต่อแล้ว ข้าแค่สงสัยว่าเป็นไอ้ชั่วนั่นที่เผาบ้านของพวกเจ้าหรือไม่? ตอนนี้กลัวว่าจะถูกจับได้ จึงหนีไป!”

เหล่าไท่ไท่กล่าวด้วยความเกลียดชัง

เฉินโหยวซวนเป็นคนแรกที่สามารถจุดไฟเผาบ้านบุตรสาวของนางได้!

โจวกุ้ยหลานปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของตนเอง เหล่าไท่ไท่ช่างคิดได้ใกล้เคียงมากจริงๆ แต่ด้านหลังแตกต่างออกไป

“อาสะใภ้ชุ่ยฮวามาพูดเรื่องนี้ที่บ้านของพวกเราทำไม? ต้องการให้พวกเราช่วยตามหาเขาหรือ?” โจวกุ้ยหลานถาม

เหล่าไท่ไท่โบกมือ “ตามหาอะไร? ตระกูลเฉินแทบอยากจะให้เขาหนีไปเอง ว่ากันว่าเขาฉวยโอกาสจากการที่ไม่มีใครอยู่บ้าน ทุบตีเฉียนต้ายา และตอนนี้เฉียนต้ายาก็นอนนิ่งอยู่บนเตียง เกรงว่าคงอยู่ได้อีกไม่นาน”

โจวกุ้ยหลานแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดี ขอแค่ไม่มีใครตามหาก็พอ

ถึงอย่างไรเรื่องนี้นางกับสวีฉางหลินก็เป็นคนทำ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่นางทำเช่นนี้ จึงรู้สึกผิดมาก

เมื่อจิตใจผ่อนคลาย มือของโจวกุ้ยหลานก็ขยับเร็วขึ้น หลังจากนั้นไม่นานนางก็ล้างถ้วยและตะเกียบจนสะอาด

นางแบกตะกร้า แล้วพาเจ้าก้อนน้อยขึ้นไปบนเขาอีกครั้ง

บ่ายวันต่อมา นางก็หาหญ้าและดินอยู่บนเขา เมื่อกลับมาก็เริ่มทำอาหารไก่

เหล่าไท่ไท่ดีใจ ถึงอย่างไรช่วงนี้ไก่นั่นก็ออกไข่จำนวนไม่น้อยแล้ว

โจวกุ้ยหลานทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย และตามเหล่าไท่ไท่ทำความสะอาดแปลงผักที่สวนหลังบ้าน เมื่อท้องฟ้าเปลี่ยนสีก็มาทำอาหาร รอให้ทั้งสองคนกลับมา หลังจากทำอาหารเสร็จ กินแล้ว เก็บกวาดแล้ว ก็รีบเข้านอน

หลังจากที่พวกเขาเข้านอนแล้ว เหล่าไท่ไท่ก็ไปที่ห้องของโจวต้าไห่ และเล่าเรื่องตอนกลางวันให้เขาฟังทั้งหมด

ในตอนท้ายเหล่าไท่ไท่กล่าวว่า “ต้าไห่เอ๊ย ข้าคิดว่าหากไม่ได้ พวกเราก็ไปทาบทามครอบครัวอื่นกันเถอะ”

“ครอบครัวเรามีเงินไม่มากนัก หากครอบครัวนั้นไม่เต็มใจ พวกเราก็อย่าทำให้นางเสียเวลาเลย”

ในขณะพูด โจวต้าไห่ก็ปูผ้าห่มของตนเอง

เหล่าไท่ไท่ไม่อยากที่จะฟังคำพูดนี้แล้ว “ทำไม เจ้าด้อยกว่าผู้อื่นตรงไหนหรืออย่างไร? ทำไมถึงกล่าวว่าพวกเราทำให้นางเสียเวลา? เจ้าก็เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง!”

บุตรชายของนางด้อยไปกว่าใครหรือ?

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น ครอบครัวของเรายากจน และไม่มีเงินมากขนาดนั้น จะได้ไม่สูญเปล่าทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือ?” โจวต้าไห่ตอบด้วยรอยยิ้ม

ท่านแม่เป็นคนอารมณ์ร้าย เขาจะพูดกับท่านแม่ไม่ได้ มิเช่นนั้นท่านแม่จะยิ่งโกรธ