บทที่ 149 ไม่เห็นใจ

“เจ้ากินแค่นี้อีกเดี๋ยวก็หิวแล้ว พวกเราต้องทำงาน จำเป็นต้องกินให้อิ่ม อีกอย่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าได้กินอาหารฝีมือน้องสาวของข้า เจ้าเลิกพูดมาได้แล้ว กินเข้าไปอีกถ้วย”

โจวต้าไห่พูดออกมาพร้อมเผยฟันสีขาวออกมาให้เห็น

เมื่อพูดถึงเรื่องการทำอาหารของโจวกุ้ยหลาน ใบหน้าของเขาก็มีความภาคภูมิใจปรากฏออกมาให้เห็น

หลิวเซียงเหลือบมองข้าวสวยที่อยู่ด้านหน้า กลืนน้ำลาย นางไม่สามารถอดทนต่อความดึงดูดของอาหารด้านหน้าได้ นางรับมาทันทีและกินมันเข้าไป

โจวต้าไห่ตักข้าวของตนเอง มองพฤติกรรมของครอบครัวสามคนนั้น เขาส่ายหน้าทำเป็นมองไม่เห็น เมื่อตักข้าวเสร็จแล้วก็กินต่อไป

น้องเขยคนนี้รักและดูแลน้องสาวของตนมากจริง ๆ

แบบนี้ก็ดีแล้ว เนื่องจากยังไงเขาก็สู้น้องเขยไม่ได้......

หลิวเซียงกินข้าวไปถึงสามถ้วยเต็ม ทางด้านของโจวต้าไห่เองก็กินข้าวไปถึงสองถ้วย ข้าวที่เหลือก็ยกให้เป็นของสวีฉางหลิน

ทางด้านนี้โจวกุ้ยหลานถูกป้อนข้าวจนอิ่มแล้ว นางกินไม่ไหวอีกต่อไป ตอนนี้สวีฉางหลินถึงยอมปล่อยนาง จากนั้นก็ใช้ตะเกียบตะกุยข้าวที่เหลือใส่ปากตนเอง

เจ้าก้อนน้อยที่อยู่ด้านข้างเองก็เช่นกัน ใช้ตะเกียบตะกุยข้าว

มือของเขาเล็กมาก ถือตะเกียบไม่ถนัด จึงทำให้กินได้ยาก

รอคนพวกนี้กินข้าวเสร็จ หลิวเซียงหยิบขวานลุกขึ้นไปตัดต้นไม้ โจวต้าไห่ไปแย่งขวานมาพร้อมบอกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่นางควรทำ แต่หลิวเซียงก็บอกกลับมาว่า นางไม่อยากกินข้าวของผู้อื่นโดยเปล่าประโยชน์

ทั้งสองพัวพันกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดสวีฉางหลินและเจ้าก้อนน้อยก็กินข้าวเสร็จ

โจวกุ้ยหลานเก็บถ้วยและตะเกียบ กำลังจะกลับไปพร้อมเจ้าก้อนน้อย มองไปที่ทั้งสองคน พูดเสนอออกมาว่า “พวกข้าจะกลับแล้ว หลิวเซียง เจ้ากลับไปพักผ่อนกับพวกข้าไหม ?”

“กลับไปกับกุ้ยหลานเถอะ” โจวต้าไห่ที่อยู่ด้านข้างเองก็พูดออกมา อยู่ที่นี่นางช่วยอะไรไม่ได้

ได้ยินคำพูดของโจวต้าไห่ หลิวเซียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตามโจวกุ้ยหลานและเจ้าก้อนน้อยลงเขาไปด้วยกัน

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน หลิวเซียงรีบออกไปสวนหลังบ้านเพื่อจัดเก็บและเก็บกวาดแปลงผักหลังบ้าน โจวกุ้ยหลานตะโกนออกไปหลายครั้งนางก็ไม่ยอมหยุด สุดท้ายโจวกุ้ยหลานก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงตามนางไปจัดเก็บแปลงผักหลังบ้านด้วย

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรหลิวเซียงก็เป็นแขก นางไม่สามารถปล่อยให้หลิวเซียงที่เป็นแขกไปทำงานได้ ให้นางพักผ่อนไปเถิด

ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังถอนหญ้า หลิวเซียงก็หันไปหาโจวกุ้ยหลานและพูดออกมาว่า “เจ้าไม่ถนัดกับการทำไร่”

“อือ ข้าทำไร่ไม่ค่อยเป็น” โจวกุ้ยหลานตอบกลับไป นี่เป็นเรื่องจริง

“ หากการทำไร่เชื่องช้าอย่างเจ้า เจ้าต้องไม่มีข้าวกินแนๆ” หลิวเซียงพูดออกมาอีกหนึ่งประโยค

โจวกุ้ยหลานตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร สามีของข้าเลี้ยงข้าได้”

คำพูดนี้ทำให้หลิวเซียงสำลัก

เห็นนางไม่พูดอะไร โจวกุ้ยหลานก็ทำงานของตนเองต่อไป

อือ คนใจแคบอย่างนาง ทำไมต้องยอมให้คนอื่นมาพูดคำพูดที่ดูทรมานใส่ตนเองด้วย ?

จากนั้นหลิวเซียงทำงานเงียบอยู่พักหนึ่งและพูดออกมาอีกว่า “เจ้าจะให้ผู้ชายเลี้ยงได้อย่างไร ? เจ้าไม่สามารถทำงานได้ แล้วครอบครัวของเจ้าจะเป็นอย่างไร ?”

“อ๋อ ครอบกลัวของข้าก็สบายดี” โจวกุ้ยหลานตอบกลับไปอีกครั้ง

ครอบครัวของนางจะสุขสบายหรือไม่ นั่นเป็นสิ่งที่นางพูดแล้วสามารถตัดสินได้งั้นหรือ ?

หลิวเซียงเบะปาก ไม่พูดอะไร

โจวกุ้ยหลานเองก็ไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้น ทำงานของตนต่อไป