บทที่ 15 ข้าฉีกปากของเจ้า

โจวเหล่าไท่ไท่เอียงตัว ยืนบังโจวกุ้ยหลานให้อยู่ข้างหลัง แล้วก็โต้กลับเฉียนต้ายาว่า “ร้องโวยวายอะไร? ลูกชายของเจ้าไม่สามารถมีลูกสืบสกุลแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับลูกสาวข้า? ถ้ายังโวยวาย ข้าจะฉีกปากของเจ้า”

“ไอโย้ นี่เจ้าไม่กล้ายอมรับหรือว่ายังไง? ลูกสาวคนดีของเจ้าทำให้ลูกชายของข้าไม่สามารถสืบสกุลได้ ตอนนี้ยังเจ็บปวดอยู่เลย เจ้าดูสิ นี่ต้องนอนจนลุกไม่ขึ้นแล้ว”

เฉียนต้ายาเอามือเท้าเอว พร้อมตะโกนพูดขึ้น

คนนี้เป็นลูกชายสุดที่รักของนาง กล้าทำแบบนี้กับลูกชายของนาง นางเฉียนต้ายาก็จะทำให้ชีวิตพวกเขาไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ราวกับเพื่อเป็นการให้ความร่วมมือเฉียนต้ายา เฉินโหยวซวนยิ่งร้องโอดอวยดังขึ้นมาว่า “ท่านแม่ เจ็บ.....”

โจวเหล่าไท่ไท่หันไปมองโจวกุ้ยหลาน ดวงตาคู่เล็กจ้องมองดูนาง โจวกุ้ยหลานพยักหัวเล็กน้อยอย่างไม่ปฏิเสธ

“ไอโย้ ลูกชายของข้า ลูกชายสุดที่รักของข้า นี่จะมีลูกสืบสกุลไม่ได้อีกแล้ว คนตระกูลโจวเลวจริงๆ เจ้าทำให้ลูกของข้าไร้ทายาท ข้าก็ทำให้ตระกูลโจวของพวกเจ้าไม่มีทายาท พวกเจ้าไปตามโจวต้าไห่มาแล้วจัดการเสีย”

เฉียนต้ายาหันไปมองพวกญาติพี่น้องตระกูลเฉินที่นางพามาด้วย แล้วก็พูดขึ้น

ญาติพวกคนตระกูลเฉินชักแขนเสื้อขึ้นแล้วจะกระโจนไปบ้านตระกูลโจว พวกญาติพี่น้องตระกูลโจวไม่น้อยต่างลุกขึ้นมา มีคนมาหาเรื่องถึงที่บ้าน หากให้คนอื่นทำร้ายโจวต้าไห่ได้จริงๆ งั้นพวกเขาก็กลายเป็นที่ขบขันในบริเวณรอบๆนี้แล้ว

“ทำไม ตระกูลโจวพวกเจ้าจะรังแกตระกูลเฉินของเราหรือ?”เฉียนต้ายาเห็นแล้ว ดวงตากะพริบ แล้วก็พาพวกตระกูลเฉินเข้ามา

เฉินกับโจวถือเป็นตระกูลใหญ่ในหมู่บ้านต้าสือ คนในครอบครัวมีเยอะ ใครก็ไม่ยอมใคร หลายปีมานี้ มีปัญหาขัดแย้งกันอยู่ไม่น้อย หากจัดการลงรอยกันได้ไม่ดี ก็จะต้องต่อสู้กันขึ้นมา

“เจ้าคิดอยากทำอะไร?”โจวเหล่าไท่ไท่รู้ว่าลูกสาวของตนเองเป็นคนลงมือทำจริงๆ จึงต้องทนถามเฉียนต้ายา

เฉียนต้ายาพูดขึ้นมาอย่างได้ใจว่า “โจวกุ้ยหลานเจ้านางสารเลว ทำร้ายลูกชายของข้า ถ้าไม่ชดใช้ด้วยชีวิต ก็ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกชายข้าหนึ่งร้อยตำลึง”

“หนึ่งร้อยตำลึง? ทำไมเจ้าไม่ไปปล้นเอา?”คนตระกูลโจวคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างอดไม่ไหวตะโกนพูดขึ้นมา

โจวเหล่าไท่ไท่ก็ไม่พอใจ พูดขึ้นว่า “ทำไม ลูกชายของเจ้าหุ้มด้วยทองคำหรือ เรียกร้องแพงขนาดนี้?”