บทที่ 168 เกลี้ยกล่อม

เหล่าไท่ไท่หึเย็นเสียงหนึ่ง “ตอนแรกข้าก็ไม่รู้อย่างไรไปชอบคนชะตาสั้นอย่างพ่อเจ้าได้ ไม่มีหัวเอาเสียเลย ซื่อจนอยากจะตีให้ตาย! แล้วยังให้ข้ารับเคราะห์มีลูกกับเขาอีก!”

“นั่นก็ไม่ใช่เพราะพ่อข้าหน้าตาดีหรือ” โจวกุ้ยหลานเบะปาก ตอบ

ตอนนั้นทุกคนล้วนเป็นฝ่ายชายมานั่งที่บ้านฝ่ายหญิง สองคนเห็นหน้ากับแวบเดียวก็ถามว่าจะตกลงหรือไม่ ถ้าตกลง เช่นนั้นก็เริ่มคุยเรื่องแต่งงาน ถ้าไม่ตกลงก็ปล่อยผ่านไป

นี่ก็ไม่ใช่ว่าต้องดูจากหน้าตาหรือ?

เหล่าไท่ไท่กลับถูกโจวกุ้ยหลานแหย่จนหัวเราะ นางถูกตัวสอดแทรกความตลกมาอย่างนี้ อารมณ์โกรธในใจจึงคลายลงไปมาก

“ข้าไม่ตกลงให้พี่เจ้าแต่งกับหลิวเซียงนั่นหรอก เจ้าเล่ห์เพทุบาย! ต่อไปพี่เจ้ายังไม่ต้องถูกกุมอยู่ในมือหรือ? อีกอย่าง บ้านเราจะแต่งเอาคนก่อเรื่องกลับมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นครอบครัวยังจะสงบสุขหรือ?”

“แล้วยังมาวางแผนกับข้าสวีเหมยฮวาอีก! ต่อไปข้าจะอยู่อย่างสงบได้อย่างไร?”

“พี่เจ้าก็โง่จริง...”

เหล่าไท่ไท่เปิดอกพูดกับบุตรสาวคนเล็ก พูดพล่ามยืดยาว โจวกุ้ยหลานลดเปลือกตาลงฟัง ไม่ขัด

ตอนนี้นางกำลังคิดว่าบ้านตัวเองจะสร้างอย่างไรดี ไม่อย่างนั้นก็สร้างที่เดิมนั่นแหละ คอกหมู คอกวัว คอกแพะก็ต้องทำด้วย แล้วยังมีเล้าไก่ก็ต้องทำให้ใหญ่และดีด้วย

แต่จะเชิญใครมาทำล่ะ?

“นังเด็กนี่ เจ้าฟังข้าอยู่หรือเปล่า?” เหล่าไท่ไท่เห็นโจวกุ้ยหลานเงียบค่อนวัน จึงตวาดเรียก

โจวกุ้ยหลานช้อนตาขึ้น “ฟังอยู่ ท่านพูดต่อเถอะ”

เหล่าไท่ไท่ได้ยินแล้วก็เริ่มพูดระบายอารมณ์ต่อ

ไม่ได้ ต้องวาดโครงร่างให้ดี ถึงตอนนั้นให้ท่านลุงใหญ่ช่วยนางหาคน ในเมื่อคนในหมู่บ้านร่ำลือว่าพวกเขารวย อย่างนั้นก็ให้พวกเขามาดูว่าบ้านนางรวยแค่ไหน!

อื่ม พี่เอ้อร์เฉียง พี่ซานเฉียงเผาถ่านกับสวีฉางหลิน มีเวลาก็ไปซื้อวัสดุ ถึงเรื่องสร้างบ้านจะสำคัญ แต่จะละเลยธุรกิจเผาถ่านไม่ได้

“เจ้าว่าข้าทำอย่างไรดี ถึงจะทำให้พี่เจ้าล้มเลิกความคิดนี้ได้?” เหล่าไท่ไท่ถามอีกครั้ง

โจวกุ้ยหลานตะลึง จากนั้นจึงดึงสติกลับ ดึงความคิดกลับมา แล้วกระแอมกระไอล้างลำคอ “ข้าว่านะ ข้าจนปัญญา”

“เจ้าอยู่ฝั่งไหนกันแน่?” เหล่าไท่ไท่จ้องนางเขม็ง

นังเด็กนี่หัวไวเป็นกรด จะจนปัญญาได้อย่างไร?

“ข้าไม่อยู่ฝั่งไหนทั้งนั้น พวกท่านต่างมีเหตุผล ข้าจะเข้าข้างใครก็ไม่ถูก” โจวกุ้ยหลานบอกกล่าวความคิดของตัวเอง

ก่อนหน้านี้นางยังคิดจะพูดให้ไป๋เย่จื่อได้กับพี่ใหญ่นาง แต่ตอนนี้ยังมิต้องล้มเลิกไปหรือ?

เรื่องการแต่งงานนี่ อย่างไรก็ยังต้องทำตามความคิดของเจ้าตัว

เหล่าไท่ไท่ขมวดคิ้ว “เจ้ายังว่าพี่เจ้ามีเหตุผลอีก?”

“แล้วจะไม่มีเหตุผลอย่างไร? ที่พี่ข้าทำอย่างนี้ ก็เพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษ รู้จักรับผิดชอบ ข้าว่านะ ให้ตายหลิวเซียงก็ไม่ยอมแต่งกับเจ้าโง่หมู่บ้านนางหรอก กลัวแต่นางจะดื้อรั้นถึงที่สุด ถ้านางเป็นอะไรไป ท่านจะสบายใจได้หรือ?”

โจวกุ้ยหลานกล่าว เลิกคิ้วกับเหล่าไท่ไท่

เหล่าไท่ไท่ขมวดคิ้วมุ่น “นั่นเป็นเรื่องของนางเอง ข้ามีอะไรต้องไม่สบายใจ?”

“เช่นนั้นท่านก็ทำใจแข็งไว้ ถ้าพี่ข้ากล้าแต่งกับนาง ท่านก็เอาหัวโหม่งตายไปเลย ดูสิว่าเขาจะเลือกท่านหรือจะเลือกหลิวเซียง!” โจวกุ้ยหลานทำตาโตออกความคิดให้เหล่าไท่ไท่

เหล่าไท่ไท่ตีตัวนางทีหนึ่ง โมโหเอย “เจ้าอยากให้แม่เจ้าตายขนาดนั้นเลยหรือ?”

“ข้าก็ว่าตามท่านอย่างไรเล่า? ท่านแม่ ท่านโมโหอย่างนี้จะเสียสุขภาพตัวเองนะ ใจเย็นลงหน่อยเถอะ”