บทที่ 175 ขายหรือไม่?

“อย่างนั้นเจ้าก็ดูสิว่าลูกของเจ้าถูกเจ้าทำจนเป็นอย่างไรแล้ว เจ้าเป็นแบบนี้ยังมีคุณสมบัติเป็นพ่อคนอีกหรือ?” โจวกุ้ยหลานต่อว่าด้วยความโมโห

หลิวเซียงช่างน่าเวทนานัก ถูกตบตีต่อหน้าพวกเขาอย่างนี้ แถมพวกเขายังไม่สามารถช่วยพูดให้ด้วย

ไม่เห็นบุตรสาวเป็นคนกระมัง?

หลิวฝูจ้องโจวกุ้ยหลานเขม็ง แล้วกวาดสายตามองคนหมู่บ้านต้าสือที่กำลังล้อมพวกเขารอบหนึ่ง ในใจหวั่นวิตก เอ่ยกับคนหมู่บ้านหลิวด้วยโทสะ “พวกเรากลับ!”

ครั้นคนหมู่บ้านหลิวได้ยินก็ลากหลิวเซียงจะไป เดิมหลิวเซียงยังสงบอยู่ แต่พอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกลากจึงพลันตะโกนขึ้น “ข้าไม่กลับ! ข้า...ข้าไม่กลับไป...”

หลิวฝูขมวดคิ้ว ยกขาขึ้นกำลังจะถีบนางอีก แต่โจวกุ้ยหลานขวางไว้ เหล่าไท่ไท่ที่อยู่ข้างๆ ปล่อยมือนาง สองมือเท้าเอวก่นด่า “เจ้ามันลูกหมา คิดจะฆ่าคนปากประตูบ้านข้าใช่ไหม? ถ้าลูกสาวเจ้าตายอยู่หน้าบ้านข้า ข้าจะเอาเรื่องให้บ้านเจ้าอยู่ไม่เป็นสุขเลย!”

หลิวฝูหันมา เห็นท่าทางเหล่าไท่ไท่ดุดันจึงได้แต่หยุด

“รีบไป!”

กล่าวจบก็ยื่นมือลากหลิวเซียง

หลิวเซียงถูกลากไปราวกับกระสอบเปื่อยๆ ฝุ่นคละคลุ้ง

หลิวเซียงร้องไห้โหวกเหวก สุดท้ายหันกลับมามองเหล่าไท่ไท่กับโจวกุ้ยหลานสุดกำลัง “ช่วยข้าด้วย ท่านป้า พี่หญิงใหญ่ ขอร้องล่ะ ช่วยข้าด้วย!”

หลิวเซียงน้ำตานองหน้า ใบหน้าขมวดคิ้วมุ่นตาบวมทำให้โจวกุ้ยหลานทำใจไม่ได้อยู่บ้าง เหล่าไท่ไท่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน รู้สึกว่าอย่างไรก็ไม่สบายใจ

“นังสารเลว ยังตะโกนโหวกเหวกอะไรอีก เชื่อหรือไม่ข้าจะซ้อมเจ้าให้ตายเลย?” หลิวฝูถ่มน้ำลายฟองฟอดอย่างชั่วร้าย เงื้อมือตบหน้าหลิวเซียง

เป็นอีกเสียงหนึ่ง ใบหน้าหลิวเซียงรับกับฝ่ามืออีกครั้ง

ยามนี้สีหน้าโจวกุ้ยหลานขมึงตึงโดยสมบูรณ์แล้ว

แต่ไหนแต่ไรนางสนแต่ชีวิตของตัวเอง ไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่คนผู้นี้ช่างน่ารังเกียจนัก ทำร้ายผู้หญิงที่ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งในสายตานางต่อหน้านาง ดังนั้นนางจึงตัดสินใจ เอ่ยปาก “หลิวฝู เจ้าคิดว่าลูกสาวเจ้ามีค่าเท่าไร?”

“หา?”

หลิวฝูได้ยินคำถามของโจวกุ้ยหลานที่อยู่ข้างหลัง หันมาถาม

เหล่าไท่ไท่คิดอะไรขึ้นได้ ขมวดคิ้ว มองใบหน้าบวมแดงของหลิวเซียง ไม่สอดปากทัดทาน

“สินสอดลูกเจ้า ที่ดินผืนนั้นใหญ่แค่ไหน? เป็นเงินเท่าไร?” โจวกุ้ยหลานถามอีกครั้ง

“เกี่ยวอะไรกับเจ้า?” หลิวฝูด่าด้วยเสียงโกรธ ลากหลิวเซียงจะไป

โจวกุ้ยหลานไม่คิดพูดมากกับเขา พลันตะเบ็งเสียง “ลูกเจ้า ข้าจะซื้อแปดตำลึง เจ้าจะขายหรือไม่?”

“อะไรนะ?”

หลิวฝูอุทาน

คนหมู่บ้านหลิวเหล่านั้นชะงักมือ คนหมู่บ้านต้าสือที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยตะลึง

ข้างนอกขายบุตรสาว ปกติก็แค่หกเจ็ดตำลึง อย่างถูก สองสามตำลึงก็มีคนขาย นี่กุ้ยหลานจะให้ถึงแปดตำลึงเชียวหรือ?!

แปดตำลึงเชียวนะ! นางเอาเงินมาจากไหน?

สายตาทุกคนเบนไปที่ตัวนาง ในสายตานั้นปนความตื่นตระหนกสงสัย