บทที่ 180 เอาแต่ทำข้าโกรธ!

“แต่ก็เอาเรื่องนี้มาพูดไม่ได้นี่!” โจวกุ้ยหลานกลืนถ้อยคำที่จะเอ่ยแล้วโต้กลับ

แต่มันไม่มีเรื่องอย่างนี้! นางกับสวีฉางหลินไม่ได้เป็นสามีภรรยาทางพฤตินัยสักหน่อย!

แน่นอนว่าเรื่องนี้จะเอ่ยออกมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเหล่าไท่ไท่ต้องฆ่านางตายแน่

แต่...แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็เอาเรื่องนี้เที่ยวโพนทะนาไม่ได้กระมัง? นี่จะมิใช่ผู้ชายเลวหรือ?

นางคิดพลางถลึงตาใส่สวีฉางหลินแรงๆ ทีหนึ่ง

โจวกุ้ยหลานคิด จากนั้นก็ไปช่วยพวกเหล่าไท่ไท่ทำงาน กะประมาณได้เวลาแล้วก็ลงเขาไปพาเจ้าก้อนน้อยขึ้นมา ต่อจากนี้คือทำงานทั้งวัน

มีผู้ใหญ่บ้านจัดการ พวกโจวกุ้ยหลานจึงสบายเสียไม่มี แค่ต้มน้ำดื่มให้พวกเขา หรือไม่ก็ไปเอาของตามที่พวกเขามาถามหากับโจวกุ้ยหลานก็พอ ส่วนเวลาที่เหลือก็คือดูพวกเขาทำงาน

คนในยุคสมัยนี้ทำงานไม่ประมาทสะเพร่าสักนิด โจวกุ้ยหลานนั่งดูตลอดทั้งวัน พวกเขาไม่อู้งานเลย แม้แต่หวังโหยวเกินก็ด้วย ทำงานไม่หยุดหย่อน ทั้งยังคอยควบคุมคนที่เหลืออีก

อดทนต่อความลำบากโดยแท้!

ยี่สิบอีแปะนี้ช่างคุ้มค่าเสียจริงๆ!

ช่วงกลางวันคนในหมู่บ้านกลับไปกินข้าวบ้านตัวเอง แต่ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็กลับมาทำงานต่อ กระทั่งตอนเย็น โจวกุ้ยหลานเห็นฟ้าใกล้จะมืดแล้ว จึงหยิบเงินอีแปะที่ตัวเองเตรียมไว้แต่แรกออกมามอบให้หวังโหยวเกิน และหวังโหยวเกินก็แจกจ่ายโดยทันที

ครั้นคนเหล่านั้นได้เงินก็โล่งอก แต่ละคนหน้าชื่นตาบาน

รอจนพวกเขากลับไปแล้ว ครอบครัวโจวกุ้ยหลานจึงกลับบ้าน พอถึง โจวกุ้ยหลานก็ไปทำกับข้าวให้เหล่าไท่ไท่ หลิวเซียงไปเลี้ยงไก่ เป็ด หมูและทำงานในบ้าน ส่วนเจ้าก้อนน้อยก็นั่งกินเนื้อวัวแห้งอยู่ข้างๆ

สวีฉางหลินกับโจวต้าไห่ไปสานตะกร้า

ในห้องครัว โจวกุ้ยหลานผัดกับข้าว นึ่งข้าวสวย พอว่างก็นั่งอยู่ข้างๆ เจ้าก้อนน้อย หยิบเนื้อวัวแห้งเข้าปากเคี้ยวชิ้นหนึ่ง

“ท่านแม่ ท่านจะกินด้วยไหม?”

โจวกุ้ยหลานถือเนื้อวัวแห้งชิ้นหนึ่งจะยื่นให้เหล่าไท่ไท่ เหล่าไท่ไท่พลันโบกมือ

“ไม่กินๆ ของแบบนี้เคี้ยวยากจะตาย”

คราวก่อนนางกินไปชิ้นหนึ่ง กัดจนแทบจะทำฟันแก่ๆ ของนางหัก

โจวกุ้ยหลานไม่ฝืน กินเนื้อวัวแห้งในมือของตัวเองต่อ

“ท่านแม่ ท่านจะจัดการหลิวเซียงอย่างไร? จะให้นางเป็นคนใช้บ้านเราจริงๆ ไม่ได้กระมัง?” โจวกุ้ยหลานเอ่ย มองไปทางเหล่าไท่ไท่

เหล่าไท่ไท่ขมวดคิ้ว “หลิวเซียงก็ทำงานดีจริงๆ ถ้าให้ทำงานในบ้านก็ไม่เลว แต่บ้านเราจน ต้องมีคนใช้ที่ไหน? พูดออกไปคนอื่นยังจะด่าเราลับหลังอีก”

โจวกุ้ยหลานก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน เพราะที่นี่คือชนบท ทุกคนล้วนทำมาหากิน พวกเขาไม่จำเป็นต้องมีคนใช้ดูแลการกินการอยู่จริงๆ

“อย่างนั้นท่านก็ให้พี่แต่งกับนางก็สิ้นเรื่อง” โจวกุ้ยหลานเสนอความเห็นของตน

พี่ใหญ่ก็อยากแต่งงานกับนาง ส่วนนางก็ดูเหมือนอยากแต่งกับพี่ใหญ่เหมือนกัน จะสนใจความคิดพวกเขาทำไม อย่างน้อยก็คิดกันอย่างนี้

“อะไรนะ? ไม่ได้ๆ! พี่เจ้าจะแต่งกับนางได้อย่างไร? นังเด็กนี้ยังเด็กอยู่ แถมยังมากเล่ห์อีก!”

เหล่าไท่ไท่ปฏิเสธทันควัน

นางมีบุตรชายซื่อเพียงคนเดียว หากแต่งกับผู้หญิงคนนั้น ชาตินี้เขาอย่าได้คิดโงหัวอีกเลย