บทที่ 183 อุ่นเตียงให้เจ้า

หลังจากกินอาหารเสร็จ ตกบ่ายก็ไปทำงาน กระทั่งกลับมากินอาหารเย็น โจวกุ้ยหลานก็เก็บเสื้อนวมผ้าห่มอะไรยื่นให้สวีฉางหลิน ให้เขาดูแลเรื่องความอบอุ่นเอง

สวีฉางหลินก้มหน้ามองห่อสัมภาระที่อยู่ในอ้อมแขนตน ถึงจะไม่ยินยอมอย่างไร ก็ตระหนักว่าต้องมีคนเฝ้า

“อย่าลืมเอาถ่านไปด้วยล่ะ จุดถ่านก็อย่าปิดห้องมิดชิดเกินไป ต้องมีอากาศถ่ายเท” ระวังก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์เป็นพิษ!

โจวกุ้ยหลานลอบคิดในใจ

“กุ้ยหลาน ข้าไปแล้วจะไม่มีคนอุ่นเตียงให้เจ้า” สวีฉางหลินกล่าวด้วยสีหน้าปราศจากอารมณ์

“ไม่เป็นไร บ้านเรามีเตียงเตา ไม่ต้องใช้คนอุ่น” โจวกุ้ยหลานเอ่ย จากนั้นคนก็เดินไปข้างนอก

สวีฉางหลินอดกลั้น ขึ้นเขาด้วยอารม์ไม่ค่อยดีทันที

เพียงแต่บนเขาเปล่าเปลี่ยว ดึกดื่นนอนอยู่บนเตียงคนเดียว ครั้นคิดว่าข้างกายไม่มีภรรยาตัวน้อยของตัวเองแล้วก็หว้าเหว่เหลือเกิน

สายลมเย็นพัดโชย ด้วยราตรีอันเงียบเชียบหนาวเหน็บ ดังนั้นจึงดูโดดเดี่ยวอ้างว้างกว่าปกติ

เขารับรู้ถึงลมพัดหวัดหวิวที่อยู่ด้านนอก ฝืนตนหลับตา ทำใจให้สงบแล้วนอน

อีกทางหนึ่ง กลางคืนมีแต่เจ้าก้อนน้อยกับโจวกุ้ยหลานนอนแค่สองคน

เจ้าก้อนน้อยกวาดสายตามองรอบๆ ไม่เห็นบิดาตัวเอง ในใจตุ้มๆ ต่อมๆ เล็กน้อย

พลันเงยหน้ามองมารดา ถามอย่างระมัดระวัง “ท่านแม่ ท่านพ่อไม่กลับมานอนหรือ?”

โจวกุ้ยหลานช่วยเขาถอดชุดนวมแล้วให้เขานอนลง ส่วนตัวเองก็นอนลงด้วย “พ่อเจ้าไปเฝ้าบ้านใหม่ของเราอยู่บนเขา เขาจะนอนอยู่ที่นั่นจนกว่าจะสร้างบ้านใหม่เสร็จ”

เจ้าก้อนน้อยพยักหน้า แสดงออกว่าตนเข้าใจแล้ว

จากนั้นก็กอดโจวกุ้ยหลานอย่างเชื่อฟัง หลับตานอน

โจวกุ้ยหลานกอดตัวนุ่มนิ่มของเจ้าก้อนน้อย หลับตานอนอย่างสงบ

ฝันดีตลอดทั้งคืน ขณะที่ตื่นในวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สางจริงด้วย นางรีบจัดการกับตัวเอง ไปห้องโถง พบว่าเหล่าไท่ไท่กับหลิวเซียงตื่นแล้ว ตอนนี้กำลังเลี้ยงไก่เลี้ยงหมูอยู่ ยุ่งมากทีเดียว

โจวกุ้ยหลานก็ไปช่วยด้วย ทำอาหารเช้า เมื่อทุกคนในครอบครัวกินเสร็จก็เอาใส่ชามไปให้สวีฉางหลินกินบนเขา ขณะไปถึง สวีฉางหลินกำลังทำงานอยู่

เหล่าไท่ไท่เห็นเขาจึงรีบถาม “ฉางหลิน เมื่อคืนนอนหนาวหรือไม่?”

“หนาว” สวีฉางหลินเอ่ย มองทางโจวกุ้ยหลาน

ไม่ได้กอดภรรยาตัวน้อยนอน จะไม่หนาวได้อย่างไร?

โจวกุ้ยหลานยื่นอาหารในมือให้สวีฉางหลิน เอ่ย “หนาวก็ห่มผ้าให้มากหน่อย”

“ใช่ๆๆ เดี๋ยวกลับบ้านค่อยหยิบผ้าห่มมาอีก” เหล่าไท่ไท่รีบสมทบ

สวีฉางหลินปิดปาก หยิบตะเกียบของตัวเองขึ้นมาแล้วเริ่มกินอาหารเช้าแต่โดยดี

โจวกุ้ยหลานเห็นดังนั้นก็ร่าเริงขึ้นไม่น้อย ใครให้เขากล้าวางแผนกับนาง! ใครให้เขากล้าสร้างข่าวไปทั่ว!

หรือว่าเขาไม่พูดไม่ทำ คนอื่นจะไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยาหรือ?

อีกอย่าง ถ้าอยากลอบมีชู้จริง เขาเป็นแบบนี้ยังจะปกปิดอยู่หรือ?

โง่งมโดยแท้!

คิดๆ แล้วโจวกุ้ยหลานก็อดนึกขันไม่ได้

โง่งมก็ยังน่ารักมาก

แต่เพื่อให้บทเรียนเขา โจวกุ้ยหลานก็ยังต้องทำหน้าตึง

สวีฉางหลินกินข้าวเช้าได้ไม่นาน ทุกคนก็มาทำงานกันแล้ว คนเยอะก็ดีเช่นนี้แล เมื่อวานวันเดียวก็เก็บกวาดบ้านที่ถูกเผาไปเมื่อก่อนหน้านี้เรียบร้อยแล้ว ตอนบ่ายยังเริ่มขุดฐานด้วย

เนื่องจากมีความช่วยเหลือจากหวังโหยวเกิน โจ้วกุ้ยหลานจึงสบายขึ้นมาก เพียงช่วยพวกเหล่าไท่ไท่ต้มน้ำให้พวกเขาดื่มเป็นบางครั้งเท่านั้น ที่เหลือก็คือทำกับข้าวดูแลครอบครัวของตัวเอง หนนี้สบายกว่าทนที่แล้วโข เหล่าไท่ไท่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากเหมือนกัน