บทที่ 189 เพิ่มคน

หวังโหยวเกินคิด ความอิจฉาสายหนึ่งแล่นผ่านดวงตาปราด พลันเอ่ยอย่างไม่ได้ตั้งใจ “กุ้ยหลาน เจ้าเผาถ่านได้เงินเท่าไรเนี่ย?”

“ท่านอา เผาถ่านก็ได้แค่เงินพอกิน พอให้บ้านแม่ข้ากับบ้านลุงใหญ่ชีวิตที่ได้กินอิ่มท้องบ้าง” โจวกุ้ยหลานขมวดคิ้ว พลันตอบ

เรื่องเผาถ่านนี่ทำให้คนอิจฉาตาร้อนจริงๆ หลายวันนี้หวังโหยวเกินก็ถามนางหลายครั้งแล้ว

“กุ้ยหลาน พวกเราหมู่บ้านเดียวกัน ถ้ามีช่องทางทำมาหากิน เจ้าก็พาพวกลูกชายข้าไปด้วยสิ พวกเขามีแรง ช่วยฉางหลินได้”

หวังโหยวเกินเก็บผ้าขาว เอ่ยกับโจวกุ้ยหลาน

โจวกุ้ยหลานเหยียดยิ้ม “ท่านอา พวกเขาไม่ยินดีช่วยข้าสร้างบ้านที่นี่หรือ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น” หวังโหยวเกินรีบเอ่ย

จะไม่ยินดีได้อย่างไร? วันละสิบอีแปะ มีคนมากมายเท่าไรที่อิจฉา!

“อย่างนั้นก็ช่วยข้าสร้างบ้านที่นี่ดีๆ เถอะ” โจวกุ้ยหลานยิ้มตอบ

“กุ้ยหลาน เจ้ารีบมาดูเร็ว!”

เสียงเหล่าไท่ไท่ดังมาจากที่ไกลๆ

โจวกุ้ยหลานขานรับ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

นางหันกลับมามองหวังโหยวเกิน “ท่านอา ข้าไปดูแม่ข้าก่อนนะว่ามีอะไร ท่านค่อยๆ ดื่มน้ำชาไป เรื่องคนนี่ท่านก็ดูแล้วตามมามากหน่อยแล้วกัน ร้อยคนก็ได้ ข้าอยากสร้างบ้านให้เสร็จก่อนปีใหม่!”

ครั้นกล่าวจบ ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบนางก็สาวเท้าวิ่งไปทางเหล่าไท่ไท่

หวังโหยวเกินทางนี้ยังอยากกล่าวอะไร แต่เห็นโจวกุ้ยหลานวิ่งไปแล้ว จึงกลืนคำพูดกลับลงไปอีก

สุดท้ายจึงวางแก้วที่ทำจากไม้ไผ่วางลงบนโต๊ะที่อยู่ด้านข้างด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบของขึ้นทำงาน

โจวกุ้ยหลานเดินกลับมา ยืนอยู่ข้างเหล่าไท่ไท่

“เขาให้เจ้าพาลูกพวกชายเขาไปเผ่าถ่านอีกแล้วหรือ?” เหล่าไท่ไท่ถามโจวกุ้ยหลาน

“ก็ใช่นะสิ น่ากลัวว่าครอบครัวพวกเราจะล่วงเกินเขาแล้ว” โจวกุ้ยหลานขมวดคิ้ว

“ล่วงกงล่วงเกินอะไร เจ้าให้ตระกูลไป๋สอนทุกคนทำเต้าหู้บ้านเขาสิ ดูสิว่าเขาจะยินดีหรือไม่?” เหล่าไท่ไท่เอ่ย

พอเห็นท่าทางหวังโหยวเกินเมื่อครู่ นางก็รู้ว่าบุตรสาวตัวเองถูกเขาวอแวถามเรื่องนี้อีกแล้ว ดังนั้นจึงหาเรื่องให้บุตรสาวตนปลีกตัวออกมา

“ยังเป็นบนเขาที่สบายใจ เรื่องพวกนี้น่ารำคาญจริง!” โจวกุ้ยหลานขมวดคิ้ว

เหล่าไท่ไท่เขกหัวนาง “เอาแต่พูดโง่ๆ คราวก่อนที่พวกคนหมู่บ้านหลิวมา ถ้าไม่ได้คนในหมู่บ้าน เจ้ายังจะรอดหรือ? ในหมู่บ้านให้ความสำคัญกับการอยู่ร่วมกันในสังคม ถึงได้ปกป้องพวกเรา”

ครั้นกล่าวถึงเรื่องนี้ โจวกุ้ยหลานก็เงียบ

ก็จริง แม้ยามที่คนในหมู่บ้านทะเลาะกันเองจะน่ารำคาญมาก แต่พอมีคนอื่นมาตีถึงประตู ปฏิกิริยาแรกของคนในหมู่บ้านก็คือช่วยพวกเขา

“แต่เรื่องเผาถ่านนี่น่ารำคาญใจจริง พวกเราสามบ้านก็ได้ไม่เท่าไร แค่พอกินอิ่ม ถ้าบอกพวกเขา พวกเราก็ไม่ต้องกินกันแล้ว”

ครั้นคิดถึงเรื่องนี้ โจวกุ้ยหลานก็ยิ่งหงุดหงิด

หากเอ่ยถึงคนในหมู่บ้าน นางไม่มีความผูกพันอะไรด้วย แต่พวกเขาช่วยนางหลายต่อหลายครั้ง นางก็ใช่จะไม่มีมโนธรรม หากสามารถดึงคนในหมู่บ้านทำการค้าได้นางก็ยินดี แต่นางไม่มีความสามารถนั้นนี่นา!

ดูท่ายังต้องรีบพัฒนาธุรกิจครอบครัวให้รุ่งเรือง!

“ขอเพียงพวกเราไม่พูด อย่างนั้นก็จะล่วงเกินไปหมด แต่ถ้าไม่ล่วงเกินใคร เราก็จะอยู่สุขสบาย” เหล่าไท่ไท่ปลอบโจวกุ้ยหลาน