บทที่ 193 เจ้าคิดเอง

“ไม่ขาว” สวีฉางหลินเอ่ยทั้งยังเสริมอีกประโยค “ไม่ขาวเท่าโจวชิวเซียง!”

โจวต้าไห่ขุ่นเคือง เขาเป็นอะไรไป มีอย่างที่ไหนมาว่าภรรยาของตัวเองอย่างนี้?

“เจ้าไม่ชอบกุ้ยหลานแล้วหรือ?” โจวต้าไห่จ้องสวีฉางหลินถาม

เขารู้ว่ามีคนไม่น้อยที่พอมีเงินแล้วก็ไม่ชอบภรรยาของตัวเอง ตอนนี้สวีฉางหลินได้เงินจากการเผาถ่านไม่น้อย คงไม่ใช่ว่ารังเกียจกุ้ยหลานแล้วกระมัง?

หรือว่า เขาไปชอบเด็กบ้านไหน?

สวีฉางหลินขมวดคิ้ว “นางเป็นภรรยาข้า”

ความหมายนี้ชัดเจนมาก เป็นภรรยาของเขา เขาก็ต้องทะนุถนอมอย่างดีสิ จะไม่ชอบได้อย่างไร? ภรรยาของเขาดีออกอย่างนี้

คำตอบนี้ทำให้โจวต้าไห่เพลาใจลงเล็กน้อย ยังดี สวีฉางหลินยังรู้ว่ากุ้ยหลานเป็นภรรยาของเขา แต่หากกุ้ยหลานไม่ใช่ภรรยาของเขาแล้ว เขาจะรู้สึกว่ากุ้ยหลานไม่งามหรือ?

โจวต้าไห่ครุ่นคิดเรื่องนี้ ไม่มีใจสนทนากับสวีฉางหลิน

สวีฉางหลินก็โล่งอกมากเหมือนกัน การเคลื่อนไหวมือจึงเร็วขึ้น

ในห้องครัว โจวกุ้ยหลานคีบเกี๊ยวทอดชิ้นหนึ่ง แล้วยัดใส่ปากเจ้าก้อนน้อย เจ้าก้อนน้อยกัดคำหนึ่ง พยายามเคี้ยว รู้สึกว่ากลิ่นหอมทะลุทะลวงอยู่ในโพรงปาก ผิวเกี๊ยวกรุบกรอบ ข้างในก็นุ่ม รสชาติดี

“อร่อยหรือไม่?”

“อร่อย!”

เจ้าก้อนน้อยเอ่ยแล้วกัดอีกคำ

โจวกุ้ยหลานเอื้อมหยิบถ้วยใบหนึ่งบนเตา วางตะเกียบกับเกี๊ยวไว้ในนั้นแล้วยื่นให้เจ้าก้อนน้อย ให้เขาไปกินอยู่ข้างๆ

จากนั้นก็หยิบจาน วางเกี๊ยวที่เหลือไว้ในจานสองใบ จานหนึ่งวางบนเตาให้หลิวเซียงกิน ส่วนอีกจานนำออกไปที่ห้องโถง ลวดหยิบเก้าอี้แล้ววางไว้บนเก้าอี้

“แนะนำให้พวกเจ้าหน่อย เจ้านี่ เรียกว่าเกี๊ยวทอด ต้องกินตอนร้อนๆ เย็นแล้วจะไม่อร่อย” โจวกุ้ยหลานบรรยายพร้อมเอามือไพล่หลัง มองคนนี้ที มองคนนั้นที

นางกล้าพูดเลยว่าสองคนนี้ต้องไม่เคยกินเกี๊ยวทอดมาก่อนแน่ อย่างไรเสียเจ้านี่ก็เปลืองน้ำมันมาก

สวีฉางหลินหยุดงานในมือของตัวเองอย่างให้เกียรติมาก หยิบตะเกียบ คีบเกี๊ยวยัดเข้าปากชิ้นหนึ่ง ค่อยๆ เคี้ยว กลิ่นหอมไหม้คละคลุ้ง จากนั้นก็เป็นรสชาติ ด้านนอกกรุบกรอบ เนื้อด้านในนิ่ม

“อร่อยกว่าพ่อครัวทำอีก”

“เมื่อก่อนเจ้าเคยกินหรือ?” โจวกุ้ยหลานได้ยินแล้วก็นึกประหลาดใจ

สวีฉางหลิน “อืม” จากนั้นก็เอ่ย “เจ้าทำอร่อย”

โจวกุ้ยหลานเบะปาก มักรู้สึกว่าเขากำลังเอาใจนาง นางรู้ฝีมือการทำอาหารของตัวเองดี อย่างมากสุดก็แค่ผู้รักการทำอาหารมือสมัครเล่น เทียบไม่ได้กับคนทำครัวมาตลอดชีวิตพวกนั้น

“อันนี้อร่อย แต่แห้งไปหน่อย” โจวต้าไห่กิน ตอบ

เขารู้สึกว่ารสชาติของเกี๊ยวนี่หอม แต่หากให้เขากล่าว เกี๊ยวต้มยังจะอร่อยกว่า

“อีกเดี๋ยวก็มีเกี๊ยวต้มแล้ว พวกเจ้ากินนี่ไปก่อน” โจวกุ้ยหลานเอ่ยแล้วกลับไปที่ห้องครัวอีก

โจวต้าไห่อยากเอ่ยอะไร แต่เห็นแผ่นหลังนางแล้วก็กลั้นคำพูดกลับไปอีก

ห้องโถงกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง โจวกุ้ยหลานกลับถึงห้องครัว กินเกี๊ยวทอดในจานเป็นเพื่อนเจ้าก้อนน้อย

แม้บอกว่าผู้ชายสองคนไม่มีความสนใจกับของพรรค์นี้เท่าไร แต่คนที่อยู่ในห้องครัวต่างชื่นชอบ โดยเฉพาะเจ้าก้อนน้อย กินไปแล้วตั้งสี่ห้าชิ้นแน่ะ

หลิวเซียงฉวยตอนที่ว่างจากการจุดไฟกินเกี๊ยวทอดหลายชิ้นติดกัน

นางชอบรสชาตินี้จริงๆ

โจวกุ้ยหลานกินพลางเขตามองหลิวเซียง เห็นนางก้มหน้าก้มตากินเกี๊ยวพลันเอ่ย “หลิวเซียง อนาคตเจ้ามีแผนการอะไร?”