บทที่ 195 ขี้เหร่จริง!

ครั้นถึงข้างนอก สายลมพัดมาระลอกหนึ่งแล้ว โจวกุ้ยหลานจึงคลายอารมณ์โกรธลงมามาก

โจวต้าไห่ปิดประตูห้องโถงแล้ว ลากโจวกุ้ยหลานเดินหน้าอีกสองสามก้าวแล้วจึงจะปล่อย

“วันนี้เป็นวันก่อนวันส่งท้ายปี เจ้าจะทะเลาะกับฉางหลินไม่ได้”

โจวกุ้ยหลานตบๆ เสื้อผ้าของตัวเอง เหล่มองพี่ชายทีหนึ่ง “เมื่อกี้เป็นเขาที่หาเรื่องข้า ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ข้าไปหาเรื่องสักหน่อย!”

ตานี่ถึงกับกล้าว่านางขี้เหร่?

ท่านอาทนได้ ท่านอาสะใภ้ทนไม่ได้!

“เขาแค่บอกว่าเจ้าไม่สวย แต่เจ้ายังจะห้ามให้คนเขาพูดความจริงหรือ?” โจวต้าไห่กล่อม

แต่น่าเสียดาย คำพูดนี้ทำให้โจวกุ้ยหลานยิ่งโกรธ “ความจริงอะไร? ข้าขี้เหร่ขนาดนั้นเชียวหรือ?”

คนซึ่งปราศจากความฉลาดทางอารมณ์โดยแท้!

โจวกุ้ยหลานลอบประทับตราให้พี่ชายตนเองอยู่ในใจ หากพูดออกมาจริงๆ นางต้องโมโหตายแน่

นางเป็นผู้หญิงนะ ชอบให้คนอื่นพูดว่าตัวเองขี้เหร่ที่ไหนกัน? ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ช่างเถอะ แต่สองสามเดือนนี้นางมุ่งบำรุงร่างกายตัวเอง ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึงว่ามีคอลลาเจนเต็มหน้า แต่อย่างน้อยก็ผิวขาวแล้วกระมัง? แล้วเนื้อบนใบหน้าก็อิ่มเอิบขึ้นด้วย ได้รูปสมส่วน นี่ยังไม่สวยกว่าคนส่วนมากในหมู่บ้านหรือ?

ขี้เหร่ตรงไหน?

นางยืนยันว่าไม่สามารถอดกลั้นได้!

“ทำไมเจ้าถึงเอานิสัยอารมณ์ร้อนของแม่เรามานะ? ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น เจ้าไม่ขี้เหร่ น้องสาวข้าจะขี้เหร่ได้อย่างไร?” โจวต้าไห่รู้ว่าโจวกุ้ยหลานอารมณ์ไม่ดี และตระหนักว่านางกำลังโกรธ จึงเบนเรื่องทันที

ทำไมท่านแม่ยังไม่กลับมาอีก? เรื่องนี้เขารับมือไม่ไหวนะ...

“ข้าย่อมรู้ว่าตัวเองไม่ได้ขี้เหร่ แต่เขารังเกียจข้าหรืออย่างไร?” โจวกุ้ยหลานค้อน

ยังมีอะไรเสียศักดิ์ศรีไปกว่าการที่ผู้ชายของตัวเองรังเกียจว่าอัปลักษณ์อีก?

คิดว่านางไม่สวย? อย่างนั้นเขาคิดว่าใครสวย?

โจวต้าไห่ใจสั่น รู้สึกว่าน้องสาวตัวเองเรื่องอะไรก็ไม่พูด แต่ทำไมเอาแต่พูดเรื่องนี้

“อย่างไร สวีฉางหลินพูดกับท่านหรือว่าเขารังเกียจข้า?” โจวกุ้ยหลานเห็นโจวต้าไห่เปลี่ยนสีหน้า พลันถาม

ฝ่ายโจวต้าไห่รีบปัดป่ายมือ “เปล่า ต่อไปพวกเจ้ายังต้องอยู่ด้วยกันดีๆ อีก”

“พี่ ท่านรู้ว่าท่านเป็นคนซื่อหรือไม่?” โจวกุ้ยหลานเหล่ตามองโจวต้าไห่

เมื่อเห็นโจวต้าไห้ทำหน้าเจื่อน นางก็พลันเอ่ย “ท่านเขียนอยู่บนหน้าหมดแล้ว! ว่ามาเถอะ สวีฉางหลินบอกท่านว่ารังเกียจข้าใช่หรือไม่?”

“นั่น...นั่นก็เปล่า...”

โจวต้าไห่ปฏิเสธตะกุกตะกัก

“แล้วอย่างไร? ถ้าท่านไม่บอก ข้าจะไปถามเขาเอง”

ว่าแล้วโจวกุ้ยหลานก็หมุนตัวจะไป

นางอย่างรู้สึกว่าสองคนนี้ว่าอะไรนางลับหลัง! นางรู้สวีฉางหลินดี ผิวเผินบริสุทธิ์หาใดเปรียบ แต่มีความชั่วร้ายเต็มอก แถมยังร้ายเงียบอีก!

โจวต้าไห่เห็นางจะไปถามสวีฉางหลินจริงๆ ก็ฉุดนางไว้ สองมือกดบ่าของโจวกุ้ยหลาน น้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อย “ข้าจะบอกเจ้า!”

“อย่างนั้นท่านก็ว่ามาเถอะ” โจวกุ้ยหลานยืนนิ่ง เอามือกอดอก ป้องกันไม่ให้ตัวเองประเดี๋ยวโมโหแล้วจะทุบโจวต้าซานกับสวีฉางหลินที่อยู่ใน้ห้องโถง

เมื่อเห็นว่าปกปิดไม่อยู่ โจวต้าไห่จึงไม่อดกลั้นอีก พรั่งพรูความคิดในใจตัวเองออกมาจนหมด

“กุ้ยหลาน ต่อไปเจ้าต้องดีกับฉางหลินหน่อย ตอนนี้ฝีมือการเผาถ่านเขาได้เงินมาไม่น้อย เจ้าคิดดูสิ มีแม่นางเท่าไรที่จ้องเขา! อายุอานามเจ้าก็ไม่น้อยแล้ว รีบมีลูกสักคนเถอะ จริงสิ รู้จักแต่งเนื้อแต่งตัวเสียบ้าง เจ้าแบบนี้ไม่ค่อยเหมือนเด็กสาวเลย”

ว่าแล้วโจวต้าไห่ก็มองเสื้อผ้าหนาเตอะบนตัวโจวกุ้ยหลาน