บทที่ 199 ข้าไปส่งเกี๊ยว

จากนั้นสายตาก็มองไปทางสวีฉางหลินที่กำลังสับเนื้อหมูอยู่ แววตาเป็นมิตรมากขึ้นไม่น้อย จากนั้นก็หมุนตัวจากไป

รอจนทางนี้เรียบร้อย คนเหล่านั้นกลับไปหมดแล้ว โจวกุ้ยหลานก็นำเนื้อหมูสิบกว่าจินใส่ลงในตะกร้า ยื่นให้หวังโหยวเกิน “ท่านอา นี่ของท่าน”

หวังโหยวเกินและบุตรชายทั้งสามมองแล้วก็สบสายตากันทีหนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเนื้อหมูเยอะขนาดนี้

“นี่...นี่ของพวกเราหมดเลยหรือ? เยอะไปแล้ว!” หวังโหยวกินอุทานทีหนึ่ง

โจวกุ้ยหลานยิ้มตอบ “ท่านอา หลายวันนี้ดีที่ได้ท่านกับพี่ทั้งสามช่วย หมูพวกเรามีร้อยกว่าจิน ยังเหลืออีกหน่อย จึงได้แต่ใช้เนื้อหมูขอบคุณท่านแล้ว”

“นี่...ก็เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว เจ้าก็ให้ค่าแรงแล้วมิใช่หรือ?” ว่าแล้วหวังโหยวเกินก็ยื่นมือรับตะกร้ามาแล้วส่งต่อให้บุตรชายคนโตที่อยู่ข้างๆ เขา

บุตรชายคนโตรับมา เก็บซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าไม่อยู่เหมือนกัน

แม้บอกว่าพวกเขาสุขสบายกว่าครอบครัวอื่นในหมู่บ้าน แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่สามารถกินเนื้อหมูได้ประจำ อย่างมากก็สองสามจินฉลองเทศกาลหรือฉลองปีใหม่ แต่ทุกคนก็ได้กินแค่หมูบดเท่านั้น

“ข้าจะให้ฉางหลินไปส่งพวกท่านกลับไปนะ?” โจวกุ้ยหลานไม่เอ่ยเรื่องนี้ต่ออีก

หวังโหยวเกินโบกมือ “มีอะไรต้องส่งกัน พวกเราเดินกลับไปเองก็พอ พวกเจ้าพักผ่อนให้มากเถอะ”

กล่าวจบก็พาบุตรชายทั้งสามเดินไปทางบ้านของตัวเอง โจวกุ้ยหลานกับสวีฉางหลินส่งพวกเขาถึงปากประตู ไม่ได้ส่งอีก

“เสร็จเรื่องสักที” โจวกุ้ยหลานโล่งอก ขยับแขนของตัวเอง

บ้านหลังนี้ทำนานเหลือเกิน ทุกวันล้วนมีคนเป็นร้อย ดีที่ตอนนั้นนางให้พวกเขากลับไปกินข้าวที่บ้าน ไม่อย่างนั้นนางต้องตายแน่

อ้อใช่ เหล่าไท่ไท่ก็อีกคน

เหล่าไท่ไท่ปัดฝุ่นที่หลังของนาง เอ่ย “ต้องส่งเนื้อหมูให้บ้านลุงใหญ่เจ้าสักหน่อย”

โจวกุ้ยหลานพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว นี่ยังเหลือเครื่องในกับชิ้นส่วนอื่นของหมูและกระดูกอีกนิดหน่อยนี่ พวกเราเก็บไว้กินเองเถอะ เอาเนื้อหมูห้าจินให้ท่านลุงใหญ่ ให้อาสะใภ้สามกลับไปหนึ่งจิน”

“ก็ดี ช่วงนี้ก็เหนื่อยอาสะใภ้สามเจ้าแล้ว ให้นางบำรุงร่างกายดีๆ เถอะ”

ทั้งสองหารือพลางเดินกลับ สวีฉางหลินกับโจวต้าไห่เก็บของตรงลานบ้านเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว

เดินเข้าบ้าน จางเสี่ยวจุ๋ยกับหลิวเซียงทำอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ขึ้นโต๊ะแล้ว ทุกคนร่วมกินอาหาร โจวเหล่าไท่ไท่รั้งจางเสี่ยวจุ๋ยอยู่ในห้องครัว เฉือนเนื้อสองจินให้นางเอากลับไป

จางเสี่ยวจุ๋ยป่ายปัด เอ่ยอย่างไม่กล้า “พี่สะใภ้รอง ก่อนหน้านี้ข้าก็อาศัยท่านกับบ้านพี่ใหญ่ถึงมีกิน พวกท่านสร้างบ้านข้ามาช่วยก็สมควรอยู่แล้ว ยังจะเอาเนื้อหมูไปได้อย่างไร?”

“ตั้งเยอะตั้งแยะ เจ้าเอากลับไปกินดีๆ เถอะ ระยะนี้เจ้าก็เหนื่อยแล้ว จะปีใหม่แล้ว เจ้าจะได้ไม่ต้องไปซื้อเนื้อหมูอีก อีกอย่าง ในบ้านยังมี พวกเราไม่ได้เจาะจงไปซื้อด้วย” กล่าวจบก็ส่งเนื้อหมูในตะกร้าแล้วยื่นให้จางเสี่ยวจุ๋ย

ตอนนี้จางเสี่ยวจุ๋ยไม่บอกปัดอีก รับมา หลังจากบอกว่าพรุ่งนี้จะเอาตะกร้ามาคืนแล้วก็จากไป

รอจนจะส่งนางออกบ้านแล้ว โจวกุ้ยหลานที่หลบอยู่ในห้องจึงออกมาส่งนาง กระทั่งอีกฝ่ายไปแล้ว โจวกุ้ยหลานจึงโล่งอก

แม้การที่นางทำอย่างนี้จะไม่ถูก เพราะอีกฝ่ายก็ช่วยนางทำกับข้าว ลงแรงไปไม่น้อย นางสมควรของคุณอาสะใภ้สามคนนี้ แต่นางไม่ชอบความอ่อนแอแบบนั้นของอาสะใภ้สามเอาเสียเลย

ระยะนี้นางก็อึดอัดใจจริงๆ มักกลัวว่าจะพูดอะไรทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองใจ หรือนางจะร้องไห้ต่อหน้าตนเอง

เฮ้อ เรื่องที่สามารถใช้เงินจัดการได้ไม่ต้องใช้ไมตรีจริงๆ พรุ่งนี้คิดค่าแรงที่นางช่วยทำงานในระยะนี้ส่งไปดีกว่า แบบนี้ชีวิตนางจะได้ดีขึ้น ตัวเองก็จะได้ไม่รู้สึกซับซ้อนอย่างนี้ด้วย

ขณะกำลังคิด เหล่าไท่ไท่ก็เดินกลับมาจากลานบ้าน เห็นนางเดินออกมาจึงสั่ง “เจ้ารีบเข้าบ้านไป หนาวอย่างนี้เจ้าออกมาทำไม?”

“ท่านแม่ หรือเนื้อหมูของท่านลุงใหญ่ค่อยเอาไปให้เขาในพรุ่งนี้ดี? ท่านดูสิวันนี้ก็ค่ำมืดอย่างนี้แล้ว” โจวกุ้ยหลานหดคอ เอ่ยกับเหล่าไท่ไท่