บทที่ 215 แลกเปลี่ยนสินค้า 2

“ทำไมเอามาเยอะแบบนี้?”

โจวกุ้ยหลานพูดพลาง รีบเข้าไปช่วยเอาของวางลงบนพื้น และช่วยสวีฉางหลินปัดหิมะบนตัวออก

“นางให้ข้าเอามา บอกว่าหักค่ากระดูกหมูกับเครื่องในหมูพวกนั้น” สวีฉางหลินพูดพลาง ถอดเสื้อบุนวมออกไปพลาง

“ป้าหวูก็เกรงใจเกินไป” โจวกุ้ยหลินพูดพลางช่วยสวีฉางหลินนำของไปวางไว้ในห้องโถง

ของเหล่านี้ถ้าจะซื้อก็ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ นางจะเอาเปรียบแบบนี้ได้ยังไง?

“พรุ่งนี้ค่อยเอาเงินไปให้พวกเขาแล้วกัน จริงสิ ลูกสะใภ้นางเป็นยังไงบ้าง?” โจวกุ้ยหลานถาม

สวีฉางหลินคิดอยู่สักครู่ก็ส่ายหน้า “ยังไอออกมาเป็นเลือดอยู่”

เรื่องนี้ ....เกรงว่าจะยากซะแล้ว

เมื่อเห็นป้าหวูน่าสงสารแบบนี้ โจวกุ้ยหลานก็ส่ายหน้า และก็ปล่อยวาง

แต่เรื่องพวกนี้ก็เกิดขึ้นไม่น้อย นางเองก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

“ไว้รอฤดูใบไม้ผลิพวกเรามาขุดห้องใต้ดินกันเถอะ อนาคตพวกเราจะได้ซื้ออาหารมาเก็บตุนไว้ในห้องใต้ดิน จะได้ไม่เหมือนปีนี้ที่ต้องขาดแคลนอาหาร” โจวกุ้ยหลานพูดสิ่งที่คิดเอาไว้ออกมา

“พวกเรายังมีอีกห้าตำลึง ถ้าจะทำห้องใต้ดินก็ยังพอได้อยู่นะ” โจวกุ้ยหลานคิด

สวีฉางหลินจับมือของโจวกุ้ยหลาน ยังเย็นจนแข็งอยู่ เลยช่วยเขาถูมือ “เก็บเงินไว้เถอะ ข้าขุดเอง”

พูดพลาง ก็เอามือของโจวกุ้ยหลานขึ้นมาอังที่ปาก และพ่นลมอุ่นๆ ออกมา จากนั้นก็ช่วยนางถูมือ

เก็บเงินเอาไว้หาหมอมาช่วยรักษาภรรยา

“ก็ได้ พวกเรากินข้าวกันก่อนเถอะ บ่ายๆ พวกเราค่อยเอาเนื้อมาหมัก” โจวกุ้ยหลานบอก รู้สึกว่ามือของตนเริ่มอุ่นขึ้นบ้างแล้ว จึงดึงมือกลับมา และจูงสวีฉางหลินเดินไปทางห้องครัว

ดื่มน้ำซุปร้อนๆ สักหน่อย โจวกุ้ยหลานก็รู้สึกมีความสุขแล้ว

ช่างสบายอะไรแบบนี้ อุ่นไปทั้งตัวเลย!

เจ้าก้อนน้อยกินข้าวไปครึ่งชาม พุงน้อยๆ ก็โปนขึ้นมา

สามคนพ่อแม่ลูกดื่มน้ำซุปจนหมด

ช่วงบ่ายทั้งสามคนก็เริ่มเอาเนื้อมาหมักกัน ตอนนี้ไม่มีแสงอาทิตย์ มีแต่ลมหิมะ พวกเขาไม่มีวิธีที่จะทำให้เนื้อแห้งได้ สุดท้ายโจวกุ้ยหลานก็ไม่รู้จะทำยังไงดี สวีฉางหลินออกความเห็นว่าให้ขุดห้องใต้ดินหิมะที่ลาน และเอาเนื้อฝังไว้ในหิมะ โจวกุ้ยหลานเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เลยลงมือทำตามนั้นทันที

ทั้งครอบครัวทำงานร่วมกันอย่างคึกคัก

ระหว่างนั้นก็ได้ยินคนมาเคาะประตู สวีฉางหลินเปิดประตูออก และพาพี่สะใภ้ซิ่วเหลียนเข้ามา

“กุ้ยหลานกำลังทำเนื้อหมักอยู่หรือ?”

ซิ่วเหลียนพูดพลาง ก็เดินเข้ามามองดูสิ่งที่โจวกุ้ยหลานทำอยู่

โจวกุ้ยหลานยิ้มและตอบว่า “ใช่ค่ะ พอดีฆ่าหมูไปตัวหนึ่ง เนื้อมันเยอะ เลยเอามาหมักไว้บ้าง”

“ไอหยา ขายให้ข้าสักหน่อยเถอะ ข้าได้ยินมาว่าบ้านเจ้าซื้อหมูไว้หลายตัว เลยตั้งใจจะมาหา”

โจวกุ้ยหลานไม่รู้จะพูดอะไร หิมะตกหนักขนาดนี้ ทำไมคนพวกนี้ยังกระจายข่าวได้อยู่อีกนะ? ทุกคนควรอยู่แต่ในบ้านเฉยๆ ไม่ใช่หรือ?