บทที่ 234 ชิวเซียงแต่งงาน

โจวกุ้ยหลานเบะปากอีกครั้ง “ไม่ทำอย่างนี้แล้วนางจะไปหรือ อีกอย่าง ผ้าผืนนั้นสีเข้ม เจ้าใส่แล้วไม่ดูดี ให้นางไปคงไม่เสียเปล่าหรอก”

ฟังคำเหล่านี้ สวีฉางหลินก็ขยับมือกำแน่น

ไม่ดูดี…

“พี่เขยรองใส่แล้วดูดี?” สวีฉางหลินหยุดกำมือ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาตัวน้อยของตัวเอง ไม่ผิดแน่สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว เจ้าคิดดูนะเจ้าเพิ่งจะยี่สิบกว่า สวมใส่เสื้อผ้าสีเข้ม ไม่เป็นการทำให้หน้าตาอันหล่อเหลาของเจ้าเสียเปล่าหรอกหรือ ส่วนพี่เขยรอง เขาก็สามสิบปีกว่าแล้ว ใส่สีเข้มได้ อีกอย่าง เขาใส่แล้วดูดีหรือไม่ดูดีเกี่ยวอะไรกับข้ากันล่ะ”

โจวกุ้ยหลานตอบตามใจ

บุรุษของตัวเองย่อมต้องแต่งตัวดี ถึงจะเป็นบุญตาให้นางได้ ส่วนพี่เขยรอง？ทั้งไม่ใช่บุรุษของนาง แล้วอีกอย่าง พี่สาวรองคงชอบเสื้อผ้านั้นนั่นแหละ

ฟังภรรยาตัวน้อยพูดอย่างนี้ สวีฉางหลินถึงจะวางใจ เก็บสายตากลับมา แล้วสานตะกร้าของตัวเองต่อไป

เจ้าก้อนน้อยกำลังเขียนอักษร ฟังพ่อแม่พูดคุย ก็เงยหน้าขึ้นไปมอง ถามโจวกุ้ยหลาน “ท่านแม่ อะไรคือหล่อเหลา”

“ก็คือบุรุษที่หน้าตาดี นั้นไง เหมือนพ่อเจ้าที่เป็นคนหน้าตาหล่อเหลา”

“งั้นข้าหล่อเหลาไหม” เจ้าก้อนน้อยถามต่ออีกหนึ่งประโยค

โจวกุ้ยหลานส่ายหน้าไปมา ก่อนเจ้าก้อนน้อยยังไม่ทันจะได้เสียใจก็เปิดปากพูดว่า “เจ้ายังเป็นเด็ก หน้าตาดีเรียกว่าน่ารัก น่าเอ็นดู เจ้าดู ตอนนี้เจ้าเป็นที่รักใคร่ยิ่ง”

สองประโยคนี้ ทั้งคนน้อยทั้งคนใหญ่ล้วนพึงพอใจ เจ้าก้อนน้อยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ในใจสวีฉางหลินด้านข้างก็เบิกบานใจ ใบหน้าก็อ่อนโยนขึ้นไม่น้อย ความเร็วบนมือในการทำงานก็เร็วขึ้นไม่น้อย

สองคนนี้ปลอบง่ายจริงเชียว แค่สองประโยคน่าฟังก็ทำให้พวกเขาดีใจขนาดนี้ ไม่ต้องเปลืองแรงนาง วันหน้าคงต้องพูดสองประโยคนี้บ้างเป็นครั้งคราว ให้พวกเขามีความสุขเสียหน่อย

“สวีฉางหลิน ข้าบอกเจ้าเลยว่า ถ้าวันหน้าพี่สาวใหญ่ ต้องออกมาอยู่คนเดียว พวกเราให้นางมาช่วยพวกเราทำงาน ถึงเวลานั้นพวกเราจะให้เงินเดือนนางอย่างไรดี”

“อืม”

“เจ้ายังไม่ได้ถามว่าให้นางทำงานอะไรเลย” โจวกุ้ยหลานเอ่ยเตือนสวีฉางหลิน

เจ้าบุรุษผู้นี้นี่ไม่ขัดแย้งความเห็นนางสักนิด แล้วนางจะต่อบทสนทนาอย่างไรกันล่ะ

“ทำงานอะไรล่ะ” สวีฉางหลินคล้อยตาม

“เริ่มฤดูใบไม้ผลิข้าอยากลงแรงทำการเกษตร รอหิมะหยุด เงินที่เจ้าขายถ่ายพวกเราก็เก็บออมไว้ พอถึงเวลาพวกเราซื้อเป็ดไก่มากหน่อย ข้าคนเดียวคงดูแลไม่ไหวแน่ ตอนนั้นก็ให้พี่สาวใหญ่มาช่วยดูแลละกัน”

โจวกุ้ยหลานค่อย ๆ อธิบาย แม้สวีฉางหลินไม่เคยพูดถึงเรื่องอะไรพวกนี้ ล้วนให้นางอยากทำอะไรก็ทำแต่นางก็คิดว่า เป็นไปไม่ได้ที่อะไรก็ไม่ปรึกษากับเขามัน

“ได้”

เรื่องนี้ก็ได้ตัดสินใจตามนี้ โจวกุ้ยหลานเลยพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย แล้วหัวข้อมาหยุดที่เรื่องจางเสี่ยวจุ๋ย กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจ“ข้ารู้สึกว่าอาสะใภ้สามแปลกๆ เจ้าว่าวัน ๆ นางหน้านิ่วคิ้วขมวด เอะอะก็ทำท่าทางเสียใจ ไหนเลยจะมีแก่ใจทาชาด ไหนจะเสื้อผ้านางอีก ก่อนหน้าไม่รู้สึก แต่วันนี้กลับมาคิด เสื้อผ้านางล้วนไม่แย่ ทำให้นางดูดีทีเดียว”

ถ้าว่ากันตามจริง เสื้อผ้าจางเสี่ยวจุ๋ยก็ไม่ได้ดูดีมาก ล้วนเป็นสีเรียบง่าย แต่เสื้อผ้านั้นเหมาะสมกับรูปร่างมาก ทำให้รูปร่างดีของนางขับเน้นออกมา อีกทั้งก็นานมาขนาดนี้แล้ว ที่นางก็ไม่เคยใส่เสื้อผ้าที่ปะชุน…