บทที่ 243 จัดการตามสะดวก

สวีฉางหลินแบกไม้คานขึ้นมาบนไหล่ของตนเองแล้วพูดว่า “มันก็ถือว่าหนักอยู่”

มีห่านเพิ่มขึ้นอีกสิบหกตัว แน่นอนว่าหนักขึ้น แต่เขาจะปล่อยให้ภรรยาแบกภาระที่หนักกว่าได้อย่างไร ?

โจวกุ้ยหลานเองก็เข้าใจในสิ่งที่เขาหมายถึง ใบหน้าของนางเป็นสีแดง หันหน้าหนี ไม่อยากให้เขาสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของนาง

คิดไปคิดมา ผู้ชายคนนี้ไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย......

แต่ด้วยนิสัยแบบนี้ของเขา กลับทำให้คนอดรู้สึกอยากเข้าใกล้ไม่ได้......

โจวกุ้ยหลานดึงสติกลับคืนมา เดินต่อไปด้านหน้า เห็นว่ามีห่านขาย นางจึงซื้อห่านมาเพิ่มอีกยี่สิบตัว เมื่อลองคำนวณดู มันก็ไม่ใช่น้อย ๆ

คิดไปนี่มันก็เพิ่งต้นปี ไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร โจวกุ้ยหลานยังคิดอยากลอง ในตอนนั้นก็หยุดมือทันที

มองไปด้านหน้าเห็นว่ายังมีวัวขายอยู่ ในใจของโจวกุ้ยหลานต้องการมัน แต่เมื่อนึกถึงเงินที่อยู่ในมือ นางกัดฟัน ทำได้เพียงอดทนไว้เท่านั้น

อีกอย่าง พวกเขาอาศัยอยู่บนภูเขา เกวียนวัวไม่สามารถขึ้นไปได้

ทั้งสองคนเดินไปอยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นว่ามีลูกแกะขาย

น่าเสียดายที่ไม่มีแม่แกะ ไม่อย่างนั้นนางคงมีนมแกะให้ครอบครัวได้ดื่มตลอดทั้งปี

โจวกุ้ยหลานครุ่นคิด สุดท้ายก็ถามราคาออกไป

คนผู้นั้นยิ้มแล้วพูดว่า “ลูกแกะตัวนี้ราคาห้าตำลึง”

“นี่มันแพงเกินไปหรือเปล่า ? ก่อนหน้านี้ข้าเคยซื้อแม่แกะและลูกแกะมาในราคาเพียงสิบกว่าตำลึง !”

คนผู้นั้นส่ายหน้า “เจ้าไม่รู้หรือว่าปีนี้ราคาแกะนั้นเพิ่มขึ้น ตอนที่พวกข้าซื้อมามันก็ราคาเท่านี้”

ด้วยคำพูดนี้โจวกุ้ยหลานจึงไม่คิดต่อรอง คนผู้นี้คือพ่อค้าเร่ที่หาผลกำไรจากส่วนต่าง

โจวกุ้ยหลานส่ายหน้าและเดินจากไป ชายผู้นั้นรั้งนางไว้และอธิบายออกมา เขาบอกว่าครอบครัวของเขาค้าขายแกะอยู่ในตลาดแห่งนี้ เมื่อนางจากไป ยังไงก็ไม่มีทางซื้อแกะได้

โจวกุ้ยหลานขี้เกียจจะสนใจเขา ยกเท้าขึ้นและเดินต่อไป ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นตะโกนอะไรออกไป ชายสี่คนที่อยู่ใกล้ ๆ วิ่งเข้ามาล้อมรอบสองสามีภรรยาไว้

“แกะของพวกข้าราคาสูง เจ้าดูแล้วไม่ซื้อ ถึงเวลาข้านำแกะกลับไปแล้วมันเกิดป่วยขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ ?”

คำพูดนี้......ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน

“เจ้าพูดแบบนี้ก็เหมือนว่าเจ้าเป็นคนสร้างถนนเส้นนี้ ต้นไม้ต้นนี้เป็นของพวกเจ้า แล้วบังคับให้พวกข้าที่มาที่นี่ที้งค่าผ่านทางอย่างนั้นหรือ ?” โจวกุ้ยหลานพูดส่อเสียดออกมา

ชายผู้นั้นส่งเสียง “เอ๋ ? ” ออกมา จากนั้นก็หัวเราะดังลั่น “นี่พวกเจ้ารู้ด้วยหรือว่าพวกข้าหาเลี้ยงชีพด้วยวิธีนี้ ?”

เป็นโจรจริง ๆ อย่างนั้นหรือ ?

โจวกุ้ยหลานรู้สึกว่าตนเองเป็นคนพูดมากเกินไปจนน่ารำคาญ แต่นางพูดอะไรออกไปแล้วกลับเป็นจริงอย่างนั้นงั้นหรือ ?

“พวกเจ้าก็แค่ซื้อแกะสองตัวนี้ไป ไม่ก็ปล่อยให้เหล่าพี่น้องของข้าระบายความโกรธ แต่ข้าแนะนำให้เจ้านำเงินออกมาแต่โดยดี หากพวกเราพี่น้องลงมือขึ้นมา แบบนั้นคงไม่เบา......”

ในขณะที่เขากำลังพูด เขาก็เห็นชายที่อยู่ด้านหลังของนางก้าวออกมา หัวใจของเขาสั่นไหว รีบหันไปเปลี่ยนคำพูดทันที “จัดการผู้ชายคนนั้น ! จัดการมัน จะเป็นหรือตายไม่ต้องสนใจ !”

เมื่อทั้งสี่คนได้ยินเช่นนั้นก็พุ่งเข้าไปหาสวีฉางหลินทันที

โจวกุ้ยหลานไม่ได้เป็นห่วงสวีฉางหลิน นางแค่ไม่อยากเป็นตัวถ่วงของสวีฉางหลิน เพราะนางจะรู้สึกทุกข์ทรมาน

คิดแบบนี้นางก็วางตะกร้าหาบลง และรีบนำไม้ค้านออกมาเพื่อป้องกันตนเอง

“อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ข้าเป็นลูกผู้ชายที่มีความอดทนสูง หนึ่งต่อห้าถือว่าไม่เสียเปรียบ !”

“ยัยผู้หญิงหยาบช้า ! หน้าตาดูไม่เลว อีกเดี๋ยวพวกเราพาตัวนางกลับไป ดูกันว่าลูกพี่ต้องการนางหรือเปล่า !” ชายผู้นั้นลูบคางของตน หรี่ตามองโจวกุ้ยหลาน

โจวกุ้ยหลานเบะปาก ชายผู้นี้รนหาที่ตาย แต่จะหามาว่านางไม่เตือนก็ไม่ได้......