บทที่ 249 เป็นข้าที่ทำให้แม่ต้องพลอยลำบากไปด้วย

“ได้ ทางนี้ก็ต้องปรับเก็บหน้าดินพอดี เสียดายก็แต่รายได้ในอนาคตจะน้อยลงแล้ว....” เหล่าไท่ไท่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าตรงอกเสื้อ ในนั้นมีเงินอยู่หลายตำลึงที่ลูกเขยเพิ่งเอามาให้นางเมื่อครู่

ไม่ง่ายเลยกว่านางจะมีรายได้ดี ๆ แบบนี้ แต่จู่ ๆ ก็จะไม่มีเสียแล้ว ในใจจึงเอาแต่รู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่หาย

แต่ผ่านไปเพียงครู่เดียว ก็คิดอีกว่าอย่างน้อยนางก็ยังมีเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เข้ามาทุกเดือน รอให้ถึงฤดูหนาวก็จะสามารถทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ นางจึงใช้สิ่งนี้ปลอบใจตัวเองให้ผ่านพ้นไปได้

เหล่าไท่ไท่ก็ไม่ใช่คนที่ทำอะไรชักช้าเชือนแช ยกขาได้ก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารทันที โจว คายจือรีบถอดเสื้อผ้าที่ใส่ไปทำงานออก รีบเดินตามเข้าไปในครัวเพื่อช่วยแม่ทำอาหาร ที่ด้านนอก สวีฉางหลินถูกเจ้าก้อนน้อยลากตัวไป รบเร้าให้ช่วยสอนเขาให้เขียนอักษรตัวอื่นบ้าง ซานญากับเสี่ยวหู่ต่างก็มีความสุขกันสุดขีด

ในห้องครัว โจวคายจือมองดูเหล่าไท่ไท่ที่กำลังจุดไฟอยู่ เผยท่าทางอึกอักลังเล

เหล่าไท่ไท่เห็นท่าทีของนาง ก็รู้แล้วว่านางต้องการจะพูดอะไร “พอดีช่วงนี้ต้องปรับดินให้สมดุลอยู่แล้ว ไม่มีรายได้ก็ต้องปล่อยให้ไม่มีไปนั่นแหล่ะ จะปล่อยให้ดินหมดสภาพไม่ได้”

“แม่ ถ้าอย่างนั้นค่าใช้จ่ายของบ้านนี้ก็จะสูงเกินไป....” โจวคายจือพูดไปได้ครึ่งเดียวก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะสุดท้ายแล้ว ตอนนี้ที่บ้านหลังนี้มีครอบครัวของนางเพิ่มเข้ามาอีกหลายปากท้อง พวกเขาต่างก็กินต่างก็ใช้ข้าวของในบ้านหลังนี้ไปราว ๆ เจ็ดแปดส่วนแล้ว

“อย่าไปคิดเรื่องพวกนั้นอีกเลย เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วพาลูก ๆ ลงนาให้หมด ตระเตรียมดินสำหรับเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิโดยเร็ว ให้ต้าญามาปลูกผักกับข้า ดูแลในบ้าน ” เหล่าไท่ไท่ไม่ยินดีที่จะพูดถึงเรื่องนี้ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

โจวคายจือเข้าใจความหมายที่แม่ต้องการจะสื่อ ในใจจึงรู้สึกว้าวุ่นสับสนไปหมด

การที่ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วคนหนึ่ง พาครอบครัวตัวเองมาอาศัยอยู่บ้านแม่ ถือว่าเป็นเรื่องที่ใช้ไม่ได้อย่างยิ่ง โจวคายจือเองก็ได้ยินคำซุบซิบนินทาของคนในหมู่บ้านด้วยเช่นกัน แต่ในเดือนนี้ ลูก ๆ ของนางต่างก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาก ใบหน้าก็ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาได้ในที่สุด เริ่มอ้วนท้วนมีเนื้อมีหนัง ในใจนางจึงยิ่งไม่อยากให้ลูก ๆ ของตัวเองกลับไปพบเจอความทุกข์ยากลำบากอีก

“เป็นข้าที่ทำให้แม่ต้องพลอยลำบากไปด้วย”

โจวคายจือก้มหน้าลงต่ำ ทอดถอนใจอย่างเป็นทุกข์

เหล่าไท่ไท่ขมวดคิ้ว เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาตงิด ๆ แล้ว: "แล้วไอ้เวรตะไลซุนโก่วต้านนั่นมันหมายความว่ายังไงล่ะ? ไม่ใช่ว่ามันแยกบ้านไปแล้วหรอกหรือ? เดือนนึงแล้วก็ไม่เห็นว่ามันจะเฉียดมาที่นี่เลยไม่ใช่รึ?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวคายจือก็ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว

เหล่าไท่ไท่แค่นเสียงเย็นชา: "ใครบอกให้เจ้าแต่งงานกับไอ้ตัวขี้ขลาดนั่นล่ะ! ความมุ่งมั่นแบบไม่ได้มีชีวิตอยู่ก็พร้อมยอมตายของเจ้ามันหายไปไหนแล้ว? ถึงได้มาทำสีหน้าซังกะตายแบบนี้ใส่แม่เจ้า!"

หัวของโจวคายจือยิ่งห้อยต่ำลงไปกว่าเดิมแล้ว

เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่นางยินดีที่จะทำมันเอง

เหล่าไท่ไท่คร้านจะด่านางแล้ว ถ้าคนของตระกูลซุนนั่นไม่ยอมมา เช่นนั้นก็ปล่อยให้ลูกสาวของนางใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างนี้นี่แหล่ะ!

มื้อค่ำโจวคายจือทำเซาปิ่งกุ้ยช่าย ทั้งยังต้มโจ๊กหม้อใหญ่ ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกันกินอย่างมีความสุข สวีฉางหลินห่อเซาปิ่งกับโจ๊กไปนิดหน่อย แล้วพาเจ้าก้อนน้อยลัดเลาะฝ่าความมืดไปที่บ้านของโจวต้าซาน หลังจากบอกเรื่องนี้เสร็จแล้ว ก็ตรงกลับบ้านของตัวเองทันที

พอถึงบ้าน โจวกุ้ยหลานยังคงหลับอยู่ สวีฉางหลินเดินเข้าไปปลุกโจวกุ้ยหลานตื่น หยิบเอาโจ๊กกับเซาปิ่งที่ห่อมายื่นให้โจวกุ้ยหลาน

โจวกุ้ยหลานเองก็หิวแล้ว รับเซาปิ่งกับโจ๊กมาได้ก็เริ่มกินแบบคำโต ๆ แม้ว่าเซาปิ่งจะมีรสชาติธรรมดา ๆ แต่เพราะไม่ต้องให้นางเข้าครัวทำอาหารเอง นางเลยไม่มีอะไรจะบ่นเหมือนกัน

ตอนนี้เองค่อยนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ให้อาหารไก่กับเป็ด จึงเรียกสวีฉางหลินทันที ให้เขาไปให้อาหารพวกมัน ยังสั่งให้อีกเดี๋ยวต้องอาบน้ำให้เจ้าก้อนน้อยด้วย

ผู้ชายบางคนที่ได้รับความพออกพอใจอย่างเต็มที่ รีบไปทำตามคำสั่งของภรรยาอย่างเชื่อฟัง วิ่งวุ่นทำงานเข้านอกออกในไม่หยุด

หลังจากที่โจวกุ้ยหลานบ้วนปากเสร็จ ก็นอนลงผล็อยหลับไปก่อนแล้ว

ไม่ใช่ว่านางขี้เกียจ แต่นางเหนื่อยเกินไป จนถึงตอนนี้กระทั่งเปลือกตาก็ยังลืมไม่ขึ้นแล้ว

ชั่วขณะที่กำลังสะลึมสะลือ ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวไปมาอยู่รอบ ๆ ตัวนาง นางไม่ได้ลืมตา เงื้อมือขึ้นได้ก็สะบัดฟาดออกไปทันที ฟาดเสร็จก็หลับตานอนหลับต่อ

สวีฉางหลินที่ถูกฟาดเข้าจนเต็มหน้าชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าภรรยาตัวน้อยของตัวเองนอนหลับไปอีกแล้ว เขาแอบรู้สึกไม่พอใจนิด ๆ แล้วถอดเสื้อผ้าของภรรยาต่อ.....