บทที่ 251 พวกเจ้ารังแกกันชัด ๆ!

โจวคายจือกัดริมฝีปากล่างจนแน่น สีหน้าตื่นตระหนก ซุนโก่วต้านเห็นดังนั้น ก็รีบเดินตรงเข้าไปข้าง ๆ นาง แล้วใช้มือหนึ่งผลักนางแรง ๆ “ยังไม่รีบเข้าไปยอมรับผิดกับแม่อีกรึ?”

“แม่ของข้าทำอะไรผิดล่ะ?” ต้าญาโกรธจนเกินระงับ พูดสอดปากขึ้นมาจากอีกด้าน

“นังเด็กน่าตายนี่ ผู้ใหญ่เขาคุยกันเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสอดปากแบบนี้?” ป้าซุนตวาดด่าด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

ต้าญาถูกนางทำให้ตกใจจนผงะ เพราะถูกย่าตีบ่อย ๆ จนกลัวฝังใจไปแล้ว

“รีบไปขอโทษแม่เร็วเข้าสิ ขอให้แม่ยกโทษให้เจ้า พวกเรากลับบ้านกันเถอะ แปลงดินที่บ้านยังไม่ได้เริ่มเพาะปลูกเลยนะ!” ซุนโก่วต้านผลักโจวคายจืออีกครั้ง

ภรรยาคนนี้ทำไมตอนนี้ถึงได้ไม่เชื่อฟังเสียแล้วนะ? จนต้องเตรียมที่นาเพื่อปลูกข้าวช่วงฤดูใบไม้ผลิแล้วก็ยังไม่ยอมกลับไป แปลงนาที่บ้านทุกคนก็เอาแต่โบ้ยมาให้เขาปลูกอยู่คนเดียว เขาเหนื่อยจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว นอกจากนี้ ทั้งที่ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วนางก็ไม่ยอมกลับไป พวกเสื้อผ้าทั้งหมดของคนในบ้าน ก็ต้องเป็นหน้าที่ของแม่กับพวกพี่สะใภ้ที่ต้องซักกันเอง พวกนางต้องเหนื่อยกันขนาดไหนล่ะ?

“แล้วลูกสาวของข้าทำอะไรผิดล่ะ?” เหล่าไท่ไท่วางจานชามที่เก็บมาหมดแล้วลงบนโต๊ะ ตัดสินใจไม่ออกไปแล้ว แต่ยืนจ้องไปที่ยายแก่ตรงหน้านิ่ง ๆ แทน

มันใช้ได้ที่ไหนกัน? ถึงกับมาข่มเหงรังแกลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ต่อหน้านาง สวีเหมยฮวา คนนี้เชียวรึ? มันใช่เรื่องไหม?

กับสวีเหมยฉวาคนนี้ ป้าซุนก็ยังนับว่าขยาด ๆ นางอยู่บ้างเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้เคยไปเอะอะอาละวาดที่บ้านของนางมาก่อน แต่ก็เพราะสาเหตุนี้เอง นางจึงรู้สึกโกรธสวีเหมยฮวามากด้วย เพราะแต่ไหนแต่ไรมา เวลาที่นางอยู่บ้านจะตั้งตนเป็นใหญ่พูดคำไหนต้องคำนั้นมาตลอด เคยต้องถูกคนรังแกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“ทำผิดอะไรน่ะรึ?” นางเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง พาหลานชายหลานสาวตระกูลซุนของข้ามาอยู่บ้านแม่ตัวเอง มาอยู่ครั้งนึงก็อยู่เป็นเดือน ๆ มันสมควรไหม? ตอนนี้จนเข้าช่วงเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิแล้ว คนอื่นเขาก็ไปทำไร่ทำนากันหมดแล้ว นางไม่รู้จักกลับไปช่วยงานที่บ้านบ้างล่ะ? ยังมีพวกงานในบ้านในเรือนพวกนั้นอีก จะมาโยนให้แม่ผัวแก่ ๆ อย่างข้าทำมันใช้ได้ที่ไหน?”

พอคิดว่านางต้องมานั่งซักผ้าเองตลอดหนึ่งเดือนมานี้ จนปวดทั้งหลังปวดทั้งเอวไปหมด นางก็โมโหจนโทสะพวยพุ่ง

“พวกลูกสะใภ้พวกนั้นของเจ้ามันอยู่ว่าง ๆ ไม่ต้องทำงานก็มีกินรึ? ถึงได้ไม่ต้องทำงานน่ะ? ยังมีพวกลูกชายบ้านเจ้าที่โตเป็นควายกันขนาดนั้นแล้ว ก็ไม่ต้องทำงานอะไรก็มีกินเหมือนกันงั้นสิ? กะอีแค่นาไม่กี่ผืนยังไม่มีปัญญาดูแลให้ดี” ในใจของเหล่าไท่ไท่คิดตามความคิดของยายแก่ซุน จึงยิ่งพาลไม่สบอารมณ์ขึ้นเรื่อย ๆ

นี่มันใช้ได้ที่ไหน? ไม่เห็นลูกสาวของนางเป็นคนไม่พอ มาตอนนี้ยังไม่เห็นนาง สวีเหมยฮวา คนนี้ในสายตาอีก กล้ามารังแกคนถึงในบ้านเลย?

เมื่อได้ยินคำพูดที่แม่ยายพูดออกมา ซุนโก่วต้านก็รู้ทันทีว่าตอนนี้แม่ของตัวเองต้องโกรธแน่ หัวใจจึงยิ่งเต้นกระหน่ำขึ้นมาอีกระลอก

แม่ยายเองก็ไม่ใช่คนที่สมควรจะไปหาเรื่องยั่วโมโหนัก ถ้าหากว่าแม่ยายกับแม่ของของเขาเกิดตีกันขึ้นมาจริง ๆ แบบนั้นน่ากลัวว่าแม่ของเขาต้องเสียเปรียบแน่

พอคิดแบบนั้น เขาก็รีบผลักโจวคายจืออีกครั้ง: “เจ้ารีบพูดอะไรสักหน่อยสิ พวกเราจะได้กลับบ้านกัน แม่อุตสาห์มารับเจ้าด้วยตัวเองแล้วนะ เจ้าจะเอายังไงอีก? ทำไมถึงได้อกตัญญูแบบนี้?”

เป็นประโยคนี้อีกแล้ว ทำไมนางถึงเป็นคนอกตัญญูอีกแล้วล่ะ?

โจวคายจือขอบตาร้อนผ่าว ในใจยิ่งรู้สึกทรมานขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินต้าญาเอ่ยปากขึ้นอย่างเหลืออดว่า: “แม่ของข้าอกตัญญูตรงไหน? นางก้มหน้าก้มตาทำงานทั้งวันทั้งคืน กระทั่งเสื้อผ้าของบ้านลุงใหญ่ ลุงรอง อาสี่ก็ยังซักให้ ทั้งยังต้องทำกับข้าวกับปลาเก็บกวาดโต๊ะอีก ยุ่งตลอดวันตั้งแต่เช้ายันค่ำ พ่อเคยสงสารเห็นใจนางบ้างสักนิดไหม? ถ้าจะบอกว่าแม่อกตัญญู ถ้าอย่างนั้นทั้งป้าใหญ่ ป้ารอง อาสะใภ้สี่ไม่ยิ่งอกตัญญูกว่ารึ!”

“อะไรนะ? เจ้าเป็นผู้หญิงคนนึง ต้องซักผ้าให้พี่ชายคนโตกับอาผู้ชายอย่างนั้นรึ?” เหล่าไท่ไท่ตะโกนอย่างโกรธจัด

ในใจของโจวคายจือรู้สึกอุ่นวาบ แต่จมูกของกลับแสบร้อนอย่างหนัก

“ต้าญา เจ้ามันก็แค่เด็กผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานคนหนึ่ง อย่ามาสอดปากพูดมากเหมือนรู้ดีไปหน่อยเลย!” ป้าซุนตะโกนด่าต้าญาไปประโยคหนึ่ง

นังเด็กน่าตายนี่มันพูดอะไรของมัน? งานพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ลูกสะใภ้ควรทำอยู่แล้วหรอกรึ?